Running 2 U~cz.4 [Jaehyun&Taeyong]

cz.1 cz.2 cz.3

Taeyong
               Przylecieliśmy do Japonii. Przez ostatnie tygodnie różnie układało się między mną a Jaehyunem, ale jakby nie patrzeć, mimo wszystko więcej było tych przyjemnych chwil. Menadżer przydzielając nas do pokoi, na szczęście przydzielił mnie do pokoju z moim chłopakiem. Dobrze się składa... w końcu będziemy sami i będziemy mogli w spokoju załatwić swoje sprawy.
- Jaehyun.. - gdy weszliśmy do pokoju, chłopak od razu postawił walizkę pod ścianą, po czym położył się na łóżku.
- Hm? 
- Cieszę się, że jesteśmy razem w pokoju. - uśmiechnąłem się, siadając obok niego. Trochę jak koledzy na wycieczce szkolnej, ale fakt dzielenia z nim sypialni przez dwie noce niesamowicie mnie cieszył.
- Tak mówisz? - skinąłem pospiesznie głową, po czym usiadłem na jego biodrach. Jaehyun ułożył dłonie na moich udach, delikatnie je pieszcząc - Myślisz, że nie zrobili nam niespodzianki i nie porozstawiali tu kamer?
- Nie obchodzi mnie to. - pochyliłem się nad jego idealną twarzą, muskając ją rozgrzanymi wargami - Przemyślałem sobie ostatnio kilka spraw. - na jego twarzy pojawił się zadziorny uśmiech.
- Jakich spraw?
- Naszych spraw. - szepnąłem, spotykając się z jego spojrzeniem - Miałem ostatnio bardzo zły okres..
- Mmm dałeś mi to wyraźnie odczuć. 
- Cicho. - prychnąłem, podgryzając jego wargę - Chcę cię za to wszystko przeprosić. Nie miałem jeszcze okazji.. - widząc jak jego usta formują się w delikatny uśmiech, poczułem przeszywające moje ciało, przyjemne ciepło - Przepraszam.. strasznie cię przepraszam. - westchnąłem, głaszcząc go po policzku - Nie zasłużyłeś na takie traktowanie. 
- Przeprosiny przyjęte. - uśmiechnął się, łapiąc moją twarz w obie dłonie, po czym w mgnieniu oka dał mi szybkiego, długiego buziaka - Mmm moje kochanie... ale słodko teraz wyglądasz. - zaśmiał się, tarmosząc mnie za policzki.
- Nie gniewasz się?
- Już nie. - śmiał się w najlepsze. Nie sądziłem, że wytarganie mnie za policzki sprawi mu tyle radości.
- Z tobą to jak z dzieckiem. 
- Ale kochasz mnie tak czy inaczej.
- Kocham jak cholera. - przywarłem do jego warg, wymieniając z nim z początku delikatne, subtelne pocałunki, walcząc w bardzo spokojny sposób o dominację, ale niestety walkę tą wygrywa zawsze Jaehyun. Tak było i tym razem. Chłopak złapał mnie za kark, całując mnie jak zwierzak. Przewrócił mnie na plecy, po czym położył się na mnie, chichocząc w najlepsze - Dupkuuu.. 
- Jak ty do mnie mówisz?
- Tak jak zawsze. - zaśmiałem się, obejmując go nogami w talii. Brakowało mi tego. Mógłbym tak już do końca życia... spędzać z nim każdą minutę swojego życia.. ciągle na niego patrzeć i go przytulać. Jak mam być szczery, kocham swoją pracę, ale nie mogę się już doczekać, kiedy ona się skończy. Wtedy w końcu będę mógł uporządkować swoje życie prywatne. Mam nadzieję, że z tym oszołomem u boku.
- Wredny jesteś. - złapałem go za bluzę, gwałtownie go do siebie przyciągając, jednak wtedy usłyszeliśmy pukanie do drzwi.
- Gołąbki! Otwierać! - Yuta... do reszty go pogrzało? Jaehyun zerwał się na równe nogi, podbiegając do drzwi.
- Cicho bądź. - syknął, wciągając go do środka - Co chcesz?
- Och, jak miło. - blondyn westchnął, wpatrując się we mnie z uśmiechem - Menadżer kazał nam się zbierać... idziemy jeść. Chciał przyjść do was osobiście, ale powiedziałem, że go wyręczę. - mówiąc to spojrzał na mojego faceta, unosząc przy tym brew - Nadal będziesz dla mnie taki nieprzyjemny?
- Oj no przepraszam.
- Mmm luz. Zgaduję, że przeszkodziłem. 
- Pf... nie. Tylko rozmawialiśmy.
- Nie wiem w takim razie o czym.
- Hm?
- Macie takie wypieki na twarzach, jakbyście byli poważnie chorzy. - zaśmiał się, idąc w kierunku drzwi - Zbierajcie się i zróbcie coś ze sobą. Spotykamy się na dole za pół godziny. 
- Ach... dobra, dzięki Yuta. 
- Nie chce mi się nigdzie iść. - mruknąłem, przeciągając się jak kot.
- Musisz coś zjeść.
- Aishh.. wolę zostać tu z tobą. - Jaehyun usiadł okrakiem na moich biodrach, zadziornie się przy tym uśmiechając.
- Przytyj wreszcie. - jego wargi przywarły do mojej klatki piersiowej. Wplątałem dłoń w jego włosy, delikatnie drapiąc go po głowie.
- Wiesz, że nie mogę.. - westchnąłem, czując lekkie kłucie w sercu. Każdy mi mówi, że wyglądam paskudnie i że powinienem przytyć. I nie wiem jak długo bym nie próbował, cały czas wyglądam jak patyk. Jaehyun doskonale wie, że staram się przybrać parę kilogramów, ale mój organizm stanowczo mówi "nie", a mimo to wciąż mnie męczy, że mam jeść. Czasami mam wrażenie, że najzwyczajniej w świecie się mnie brzydzi i dlatego każe mi przytyć..
- No wiem... przepraszam. 
- Nie podobam ci się? 
- Wiesz, że nie chodzi o to. Bardziej się o ciebie martwię.
- Dobra. - chwyciłem go za włosy, gwałtownie go całując - Przestańmy wreszcie marudzić.
- Wooo... i mówisz to ty?
- Mhm... ile można. - uśmiechnąłem się, pogłębiając pocałunek. Jaehyun chyba jednak nie miał na to większej ochoty, gdyż po chwili przerwał go, wstając z łóżka - Co ty...
- Mieliśmy się zbierać, patyku. 
- Mamy pół godziny. 
- Tylko pół godziny. - jęknąłem, wstając z łóżka, po czym ruszyłem w kierunku łazienki. Uraziłem go czymś? Może zrobiłem coś nie tak, albo nadal się na mnie gniewa? - Siusiu?
- Y y... wezmę szybki prysznic. - spojrzałem na niego, głęboko przy tym wzdychając - Pocałujesz mnie?
- Pewnie jeszcze nie raz.
- Teraz durniu. - oparłem się o drzwi, robiąc przy tym dość markotną minę, która zawsze go rozczulała.
- Za tego durnia, to powinieneś dostać w dupę. 
- Oho... kiedyś takie słowa... nie mówiąc już o czynach, by w życiu przez ciebie nie przeszły.
- Widzisz, jak ludzie się zmieniają? - zaśmiał się, obdarowując mnie długim całusem w czoło - Leć, bo nie zdążysz.
- A ty?
- Idę zobaczyć, co robią chłopaki.
- No dobrze. - obiecałem sobie, że przestanę węszyć i ciągle go podejrzewać, ale znowu mam wrażenie, że coś jest nie tak. Nie chce mnie całować... wychodzi, kiedy ja będę sam w łazience... Tak wiem, to pewnie nic takiego, ale i tak będę mieć to na uwadze. Tak na wszelki wypadek...

Jaehyun
                Nie potrafię się zbliżyć do mojego chłopaka. Nie mam pojęcia, co się ostatnio dzieje. Od czasu Halloween mieliśmy nieco gorszy okres, ale mimo wszystko się dogadywaliśmy. Kocham go... tak przynajmniej mi się wydaje. Ostatnio zacząłem nawet miewać myśli, że jestem z nim z przyzwyczajenia... bo tak wypada. W końcu to już trzy lata. Mam nadzieję, że to tylko chwilowy kryzys, z którego szybko wyjdziemy. Nie umiałbym się z nim rozstać i mieszkać pod tym samym dachem, pracować, trenować, podróżować... to by nas wykończyło. Muszę to wszystko przemyśleć na spokojnie.. pogadać z Markiem. Wprawdzie jest on najlepszym przyjacielem Tae, ale może mi też pomoże? Chociaż nie. Przecież na pewno by mu się wygadał. W tym wypadku Johnny będzie odpowiednim rozwiązaniem. Z mocno bijącym sercem zapukałem do drzwi znajdujących się po drugiej stronie korytarza, słysząc dobiegające zza nich donośne "moment!". Trafiłem na Johnnego, jak dobrze.
- Już otwieram. - przełknąłem dość głośno ślinę, widząc stojącego w drzwiach przyjaciela - O hej. 
- Mogę?
- Jasne. 
- Z kim masz pokój? - szepnąłem zaraz po wejściu do środka.
- Z Markiem... a czemu szepczemy? 
- Bo chcę pogadać.
- Aaa to luz. - powiedział normalnym tonem głosu, siadając na łóżku - Siedzi u Yuty i Sichenga. Coś się stało?
- Chyba.. 
- Chyba? Co jest? - nabrałem powietrza w płuca, siadając obok chłopaka. Moje serce biło niesamowicie szybko... denerwowałem się całą tą sytuacją, ale czułem, że jeśli z kimś o tym nie porozmawiam, to oszaleję.
- Chodzi o Taeyonga..
- Znowu się kłócicie?
- Nie... właśnie nie. 
- I w tym tkwi problem? - zaśmiał się, rozkładając się wygodnie na łóżku.
- Ja nie wiem, czy go kocham. - w pokoju zapadła grobowa cisza. Johnny wstał dość leniwie, po czym stanął nade mną, uważnie mi się przyglądając.
- Chyba źle usłyszałem..
- Nie wiem, czy go nadal kocham. - powtórzyłem, czując jak mnie mdli z nerwów. Po chwili usłyszałem ciche parsknięcie ze strony przyjaciela.
- Stary, co z tobą? To żart, tak? - uniosłem wzrok widząc jego rozbawioną twarz, jednak gdy zorientował się, że mówię poważnie, od razu zmienił postawę - Jaehyun, co jest? Przecież wiem, że go kochasz.
- To nie to samo, co kiedyś..
- A czegoś ty się spodziewał? Że będziecie sobie słodzić całe życie? Tylko na początku jest tak kolorowo, a potem zaczynają się jakieś problemy, kłótnie..
- To przez Jungwoo. 
- Przez... czekaj..
- Jak... no wiesz... jak się kocham z Tae, to myślę..
- O Jungwoo.. - chłopak zaśmiał się, opierając się o stojący w pokoju stół - O kurwa, nie wierzę.
- Nie wiem, co mam robić.
- Uwielbiam cię, ale to, co mi właśnie powiedziałeś..
- Wiem. Wiem, spieprzyłem sprawę, ale proszę cię, musisz mi pomóc. - mówiąc to poderwałem się z łóżka, łapiąc go za rękę - Pomóż mi.
- Ale jak? 
- Powiedz mi, co mam robić. - Johnny westchnął, lekko przy tym przytakując.
- Okej... o co chodzi z Jungwoo?
- Wtedy w Halloween.. - czułem się jak idiota i szczerze mówiąc zacząłem żałować, że rozpocząłem w ogóle tą rozmowę - Wyglądał tak niewinnie..
- Jaehyun, ja nie wierzę w to, co mówisz.. ile ty masz lat? - zamilkłem. Naprawdę nie wiedziałem co mam zrobić i co powiedzieć, by się nie pogrążyć jeszcze bardziej - Ja wiem, że związki przechodzą kryzysy i tak dalej, ale naprawdę chcesz rzucić to wszystko dla Jungwoo? 
- Nie wiem czego chcę. - szepnąłem, uciekając przy tym wzrokiem - Chodzi o to, że sam nie wiem czego chcę. 
- To może w rzeczywistości nie chcesz Jungwoo?
- On... ja widzę, jak on się na mnie patrzy. Ewidentnie coś do mnie ma.
- Myślisz, że mu się podobasz?
- Sam nie wiem.. - Johnny westchnął, siadając na stole.
- Mark mi kiedyś powiedział, że zwrócił mu uwagę, żeby się tak do ciebie nie kleił, ale Jungwoo zaprzeczył i stwierdził, że jest hetero... ale teraz widzę, że rzeczywiście coś może być na rzeczy. 
- Jak... jak to Mark zwrócił mu uwagę?
- Oj to było dawno temu. Wtedy w Halloween. 
- Ach... faktycznie dziwnie się wtedy zachowywał.
- Dziwnie?
- No.. ciągle się koło mnie kręcił, zagadywał, a... a jak chciałem z nim pogadać, to za każdym razem dostawał rumieńców.
- No i mamy to. - ewidentnie się w nim gotowało, choć nie chciał tak bardzo tego po sobie pokazać.
- Johnny, nie bądź na mnie zły...
- Ja? Ja nie jestem na ciebie zły. Ja mogę nie zgadzać się z twoim wyborem, ale nie mogę ci niczego nakazać... zrobisz to, co uważasz za słuszne. Moje zdanie znasz. - przyjaciel przetarł twarz dłońmi, głęboko przy tym wzdychając - Boję się w tym wszystkim o Tae. Tyle, co dla ciebie zrobił..
- Ale ja się z nim nie rozstaję..
- Wszystko ku temu zmierza stary.. To tylko kwestia czasu. Skoro twierdzisz, że nie kochasz Taeyonga, to po cholerę masz mu mydlić oczy? 
- Ja..
- Spróbuj z Jungwoo... - burknął, schodząc ze stolika - Naprawdę cię nie rozumiem. 
- Sam chciałbym siebie zrozumieć.. 
- Nie wiem... rób to, co uważasz za słuszne. 
- Nie odwrócisz się ode mnie? - Johnny spojrzał na mnie, lekko się przy tym uśmiechając.
- Nie idioto.. tylko proszę cię, przemyśl to wszystko jeszcze tysiąc razy.

*

Taeyong

               Po solidnej kolacji wróciliśmy od razu do hotelu. Menadżer zarządził, że na drugi dzień mamy wstać o piątej rano, w związku z czym kazał nam iść od razu spać. Cóż... ja, jak to ja... nie miałem zamiaru go słuchać. Wykąpałem się jako pierwszy i czekałem w łóżku na Jaehyuna. Chciałem dobrze wykorzystać fakt, że w końcu mamy chwilę dla siebie, gdzie wiem, że nikt nas nie przyłapie. 

- Długo jeszczeeeee? - jęknąłem, przewracając się z nudów po pościeli. 

- Już idę. 

- Obawiam się, że się nie doczekam. 

- A co kombinujesz? - uśmiechnąłem się szeroko widząc jak ten wchodzi wreszcie do pokoju. Klęknąłem pospiesznie na krawędzi łóżka, łapiąc go za koszulkę.

- Chodź do mnie.

- Hyung..

- No chodź. - mówiąc to zabrałem się za zdejmowanie jego koszulki i bokserek - Wreszcie mamy chwilę dla siebie.

- Tae, przestań. 

- Wiem, że jesteś zmęczony. - chwyciłem go za nagą już talię, składając tym samym czułe pocałunki na jego szyi i klatce piersiowej - Szybko to załatwimy. 

- Tae, nie dzisiaj. - odkleiłem się od jego ciała, unosząc przy tym niepewnie na niego wzrok. Co go znowu ugryzło w dupsko.. 

- Ale.. 

- Innym razem, dobrze?

- Innym razem? Za dwa dni wrócimy do Korei, gdzie znowu będziemy mieć wszystkich na głowie..

- Ale mimo to jakoś sobie radziliśmy.

- Jaehyun, co jest? - poczułem narastającą w gardle gulę, a moje ciało momentalnie się spięło. Co ja robię nie tak? Dlaczego ostatnio non stop mnie odtrąca? Może wciąż jest na mnie zły? - Nadal jesteś na mnie zły? Szczerze cię przeprosiłem..

- Wiem Tae, nie jestem zły. 

- Coś cię gryzie. - usiadłem na łóżku, łapiąc go za rękę - Siadaj. - coraz bardziej się o nas boję. Czuję od dłuższego czasu, że coś jest nie tak, ale mimo to staram się wypierać te złe myśli, wmawiając sobie, że jesteśmy idealną parą. Chyba pora przestać się wreszcie oszukiwać.. - Co się stało? - szepnąłem, całując go w policzek. Ten jednak milczał... wpatrywał się w ścianę, intensywnie o czymś myśląc - Coś... coś zrobiłem, prawda? 

- Nie. - chłopak spojrzał na mnie, dając mi buziaka - Po prostu nie mam dzisiaj ochoty na seks... Wszystko między nami jest w porządku.

- Ale.. ty nigdy nie odmawiałeś.. - na jego buzi pojawił się szeroki uśmiech, który choć na moment zrzucił ciężki kamień zalegający na moim sercu.

- Te lotniska, lot i to wszystko... padam na twarz. - skinąłem głową, czując cisnące się do moich oczu łzy. Znam go na wylot i czuję, że coś się stało. Nie wiem tylko, co takiego zrobiłem, że tak mnie traktuje.

- Rozumiem. - wtuliłem twarz w jego szyję, głęboko przy tym wzdychając - Kocham cię, wiesz? 

- Wiem to. - mhm... odsunąłem się od niego, kładąc się niechętnie po swojej stronie łóżka. Nie chciałem go dłużej męczyć, bo widzę, że ewidentnie coś jest nie tak - Idziesz spać?

- Też powinieneś. 
- Tae.. - Jaehyun położył się za mną, mocno mnie przytulając. Jego wargi przywarły do mojego karku, jednak nie poczułem absolutnie nic... Nic poza tym, że chciało mi się niesamowicie płakać - Też cię kocham. 
- Co się z nami dzieje? 
- Nic... przecież wszystko jest dobrze.
- Tak myślisz? - zapytałem dość ironicznie, zwijając się w kulkę.
- Co to za ton? 
- Po prostu widzę, że ode mnie uciekasz i zastanawiam się, co zrobiłem. - Jaehyun westchnął, całując mój kark i ramię.
- Może jesteśmy przemęczeni.. Niczym nie zawiniłeś, nie myśl w ten sposób. - przekręciłem się na plecy, wbijając wzrok w jego oczy, które tym razem nie wyrażały żadnych emocji. Nie mogłem dostrzec w nich absolutnie niczego.. - Daj buzi i spadamy spać. - nie poznaję go. To nie jest mój Jaehyun, w którym zakochałem się kilka lat temu. Mimo to złożyłem bardzo subtelny pocałunek na jego rozgrzanych wargach, po czym wróciłem do wcześniejszej pozycji, wpatrując się w znajdującą się przede mną ścianę. Może ma kogoś na boku? Nigdy nie sprawdzałem mu telefonu, bo mu bezgranicznie ufałem, ale teraz już sam nie wiem, czy nie byłoby to odpowiednią opcją. Chociaż z drugiej strony Jaehyun nie jest głupi... na pewno usuwałby od razu podejrzane wiadomości. Będę musiał porozmawiać rano z Markiem. Może on będzie wiedział coś więcej.

*

Jungwoo

                 Przez całą noc nie mogłem zmrużyć oka, mimo sporego zmęczenia. Wiedziałem, że Jaehyun dostał pokój razem z Taeyongiem, przez co non stop myślałem o tym, co się tam wyprawia. Na samą myśl skręcało mnie od środka. Żyję tak od kilku lat. Moje myśli krążą wokół Jaehyuna i tego, w jaki sposób mówi do Tae, jak go dotyka, całuje czy przytula... Mam już tego serdecznie dość. 

                Dziś od piątej rano przebywaliśmy w Tokyo Dome, przeprowadzając próbę przed nadchodzącym koncertem. Byłem tak zmęczony, że ledwo widziałem na oczy, nie mówiąc już o intensywnych ruchach w trakcie wykonywania choreografii. 

- Stop! - wrzasnął lider, stawiając wszystkich do pionu. Też chyba nie ma dzisiaj humoru. W ogóle nie rozmawia ze swoim facetem i tylko ma do wszystkich o wszystko pretensje - Jungwoo! - zamarłem. Otworzyłem szerzej oczy, czując na sobie spojrzenia wszystkich członków zespołu. Taeyong podszedł do mnie, uważnie mierząc mnie wzrokiem - Możesz mi powiedzieć, co się z tobą dzieje?

- Przepraszam..

- Nie, nie przepraszaj mnie, tylko powiedz mi, o co chodzi. Odkąd zaczęliśmy próbę, błądzisz myślami gdzie indziej... plączesz się pod nogami i nie śpiewasz wtedy, kiedy wchodzi twoja partia. Co jest?

- Ja... nie mogłem spać w nocy.. - aishh boję się go. Jest fajnym chłopakiem, ale jak się wkurzy to nie ma z nim żartów. 

- Achh, nie mogłeś spać.. wiesz.. myślę, że podobnie jak 3/4 z nas, a mimo to my potrafimy pozbierać myśli do kupy i przeprowadzić ten trening jak należy. 

- Hyung, daj spokój. - wtrącił Jaehyun, przez co moje serce zabiło ze zdwojoną siłą - Teraz się na pewno poprawi. - Tae parsknął jedynie śmiechem, celując przy tym we mnie palcem.

- Weź się w garść i nie opóźniaj naszej próby, bo przez ciebie będziemy tu siedzieć do nocy. - skinąłem jedynie głową, pociągając przy tym nosem. Było mi niesamowicie przykro. Taeyong zawsze wymagał od nas bardzo dużo podczas treningów, ale zawsze potrafił podejść do tego z kulturą. Pierwszy raz tak wybuchł i akurat musiał naskoczyć na mnie, na oczach wszystkich. 

- Przepraszam Hyung. 

- Weź się w końcu za robotę. To twoja praca, a nie zabawa. - skinąłem głową, czując spływającą po policzku pojedynczą łzę. Gdy lider wrócił na swoje miejsce, zaraz przy moim boku znalazł się Jaehyun, co jedynie jeszcze bardziej mnie rozproszyło. 

- Nie płacz. - szepnął, wpatrując się w moje oczy. 

- Nie rozmawiajmy Hyung.. zaraz znowu mi się oberwie. 

- No co ty..

- Przepraszam. - odwróciłem się na pięcie, idąc pospiesznie w kierunku drzwi. Chciałem iść jedynie do łazienki, by przemyć twarz zimną wodą i odetchnąć. Musiałem jakoś oprzytomnieć i pozbierać myśli do kupy, a Jaehyun mi tego nie ułatwiał. 

- Hej, zaczekaj. - cieszyło mnie zainteresowanie z jego strony, ale wiedziałem, że to nie przyniesie niczego dobrego. 

- Hyung, nie... - poczułem ostre szarpnięcie za rękę, po którym stanąłem twarzą w twarz z chłopakiem. Z każdym naszym kolejnym spotkaniem jestem coraz bliżej niego, co niesamowicie mnie ekscytuje i stresuje jednocześnie - Jae... - poczułem jak jego ciepłe wargi przywierają do mojego czoła, co skutecznie mnie uciszyło. Co to miało być?! Moje serce biło niesamowicie mocno, a oddech był bardzo szybki i płytki. 

- Nie płacz. - szepnął, posyłając mi przy tym delikatny uśmiech. Oniemiałem. Nie potrafiłem wydobyć z siebie nawet jednego słowa. Nie mogłem uwierzyć w to, że właśnie stało się coś, na co czekałem tyle czasu. Jak ja mam się teraz zachowywać? Co z nim i Taeyongiem? A może... może to tylko przyjacielski buziak, a ja się niepotrzebnie nakręcam? Jejuuuu.. mam w głowie tyle pytań, a nie wiem komu je zadać, by uzyskać satysfakcjonujące mnie odpowiedzi.

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Running 2 U~cz.3 [Jaehyun&Taeyong]

cz.1 cz.2

Jungwoo
                   Wpatrywałem się w Jaehyuna wielkimi oczyma i z mocno bijącym sercem. Czułem się na celowniku pozostałych członków NCT i było mi w związku z tym niesamowicie głupio, ale to, co usłyszałem od Jaehyuna całkowicie wbiło mnie w ziemię. Nigdy nie usłyszałem od niego takich słów.
- Patrzą się na nas. - szepnąłem, uciekając wzrokiem. Zawsze chciałem znaleźć się z nim w tak bliskiej sytuacji, ale nie przypuszczałbym, że tak mnie to zawstydzi.
- Kto? 
- Jesteśmy na sali treningowej.. 
- Ach.. - oprzytomniał... nareszcie - Tak.. przepraszam. - odszedł... Mimo to nie odrywał ode mnie wzroku, co sprawiało, że wewnętrznie wariowałem ze szczęścia. Ile bym dał, żeby tak wspaniały chłopak był mój. Ale za bardzo lubię Taeyonga, by zrobić mu takie świństwo. Poza tym, co inni by powiedzieli.. Niby jestem lubiany wśród chłopaków, ale nie wydaje mi się, by ktoś poparł to, że odbiłem liderowi faceta i to po trzech latach związku.
- Wow.. naprawdę wyglądasz jak Rose. - oderwałem wzrok od Jaehyuna, zerkając na stojącego obok mnie Doyounga - Jaehyunowi chyba też się spodobałeś. - Doyoung jest pierwszą osobą, która mnie rozgryzła i zauważyła, że chłopak mi się podoba. Jest też jedyną osobą z całego zespołu, która o tym wie. Na szczęście jest tak wspaniałym kumplem, że trzyma to tylko dla siebie.
- Powiedział mi, że pięknie wyglądam.. - szepnąłem, lekko się przy tym uśmiechając.
- Co ty mówisz..
- Poważnie.
- Wykorzystaj to. - brunet odciągnął mnie w kąt sali, tak by nikt nas nie słyszał - Wzdychasz do niego już tyle czasu..
- Tae... nie mogę mu tego zrobić. 
- Wiem, to byłoby wstrętne, ale..
- Nie i koniec. Niech będzie tak, jak jest.
- Pomyśl w końcu o sobie... kiedy w końcu ty będziesz szczęśliwy, co? - wzruszyłem jedynie ramionami, zerkając kątem oka na Jaehyuna rozmawiającego ze swoim chłopakiem - Masz zamiar do końca życia napawać się tylko i wyłącznie ich szczęściem? 
- Nie rozmawiajmy o tym teraz.. - szepnąłem, czując narastającą w gardle gulę - To trochę przykre. 
- W porządku. - Doyoung odgarnął perukę z mojej twarzy, posyłając mi przy tym lekki uśmiech - Głowa do góry. Daj dzisiaj z siebie wszystko. 
- Dam, obiecuję. 

Jaehyun
               Boże, jak on wygląda. Cholernie mnie korci, żeby zerknąć na niego choć na chwilę, ale nie mogę. Taeyong chyba skróciłby mnie o głowę. Już teraz widzę, jak się w nim gotuje. Czuję, że po powrocie do dormu zrobi mi niezłą chryje.
- Tae..
- Daj mi spokój. - burknął, skubiąc nerwowo skórki przy paznokciach.
- Zostaw, krew ci pójdzie.
- Krew to mnie za moment zaleje. 
- Nie zaczynaj... nie teraz. 
- Tak, masz rację.. przecież to i tak nie ma sensu. - westchnął, robiąc krok w kierunku drzwi.
- Hej. - złapałem go za nadgarstek, uważnie mu się przyglądając. Coraz bardziej martwię się o naszą relację. Do tej pory świetnie potrafiliśmy wszystko ukrywać. Ostatnio jednak coraz częściej puszczają mu nerwy, nad którymi nie potrafi zapanować. Wiem, że ma masę rzeczy na głowie, dużo stresu związanego z trasą i do tego doszedł Jungwoo.. ale do cholery jesteśmy profesjonalistami. Powinien wziąć się w garść i tłumić emocje w sobie, kiedy jest wśród ludzi - Dokąd idziesz?
- Do łazienki.
- Chodź. - nie zaprotestował. Wiem, że powinienem być w stosunku do niego bardziej wyrozumiały, ale ostatnio grubo przesadza ze swoją zazdrością. Kocham go i to się nigdy nie zmieni. Jungwoo... cóż... przystojny z niego chłopak, a w tym stroju wygląda naprawdę uroczo, ale co z tego. To nadal tylko i wyłącznie mój przyjaciel, a nie potencjalny obiekt westchnień.
- Panowie, a wy dokąd? - zaczepił nas menadżer, gdy dochodziliśmy do drzwi.
- Do łazienki.
- Szybko, zaraz nagrywamy. 
- W porządku. - z jednej strony mam ochotę nawrzeszczeć na Taeyonga żeby w końcu wziął się w garść i zrozumiał, że jest dla mnie najważniejszy, a z drugiej chciałbym go przytulić i nie puszczać już do końca życia. Wiążąc się z nim wiedziałem, że jest cholernie wrażliwym chłopakiem, mimo że wytwórnia nie pozwala mu na pokazywanie tej strony... teraz już chyba wiem dlaczego - Hyung.. - chłopak przetarł twarz dłońmi, pochylając się bez słowa nad jedną z umywalek, na którą po chwili spadła czerwona plama krwi - O Boże. - wyciągnąłem pospiesznie ręczniki papierowe, przykładając je do nosa chłopaka - Co jest do cholery? Iść po kogoś?
- Nie... zaraz mi przejdzie. - chłopak wyrwał papier z mojej ręki, starając się poradzić sobie ze wszystkim sam... jak zawsze. Jego pieprzona zaradność doprowadza mnie momentami do szału.
- Źle się czujesz? - namoczyłem papier w zimnej wodzie, przykładając go do nosa Hyunga.
- Nie... po prostu się zdenerwowałem. - słucham?
- Chyba nie mówisz o Jungwoo...
- A o kim? Gapisz się na niego jak głupi.
- Bo zaskoczył mnie jego wygląd.
- Też mam wskoczyć w kieckę, żebyś zwrócił na mnie uwagę? - spotkałem się z przeszklonymi oczami chłopaka. Nie potrafię się na niego złościć. Nie miałem pojęcia, że ta błaha sprawa tak bardzo go denerwuje..
- Tae.. 
- Może masz taki fetysz? Powiedz mi. - chłopak wrzucił papier do kosza, sięgając po kolejne listki - Pożerasz go wzrokiem Jaehyun, nie jestem ślepy. Co mu powiedziałeś, jak do niego podszedłeś? 
- Niczego mu nie powiedziałem, uspokój się. - wyjąłem papier z jego drobnej, chudej dłoni, uważnie wycierając jego nos - Nie denerwuj się. - dodałem szeptem, całując go w czoło - Nie zrobię niczego, co by cię zdenerwowało. 
- Jaehyun.. co mu powiedziałeś? - dlaczego on jest taki uparty?
- Ojeju... powiedziałem, że śmiesznie wygląda w tej kiecce i tyle. - co ja mam do cholery robić? Naprawdę muszę uważać, skoro on na wszystko jest tak bardzo wyczulony - Pokaż nos. 
- Nic mi nie jest... idź już na salę, zaraz przyjdę.
- Nie zostawię cię samego.
- Nie mam pięciu lat.
- To czemu tak się zachowujesz? - Taeyong wbił we mnie wzrok, zaciskając przy tym zęby. Widziałem, że jest wściekły, ale nie cofnę już tego, co powiedziałem, mimo że żałuję.
- Wiesz co? Traktujesz mnie ostatnio jak śmiecia.. 
- Tae, spójrz na siebie.. Nie zrobiłem nic złego, a ty non stop na mnie naskakujesz.. ciągle szukasz pretekstu do kłótni. Staram się być wyrozumiały, bo widzę, że dzień w dzień zaharowujesz się jak świnia, ale ja też jestem tylko człowiekiem i już nie mam momentami do tego siły, zrozum. - powiedziałem to niemalże na jednym tchu, ale miałem już dość trzymania tego w sobie - Jak cię poznałem, wydawałeś się być pewnym siebie, silnym, zdecydowanym facetem..
- A jestem przewrażliwioną łajzą, która szuka wszędzie problemów.. Przepraszam, że cię rozczarowałem. - burknął, wychodząc z łazienki. Nie chciałem nawet specjalnie go zatrzymywać. Za bardzo mnie poniosło.. Miałem go nie denerwować, a jedynie pogorszyłem sprawę...

*

Taeyong

               Gdy nagraliśmy wszystkie, potrzebne na kanał rzeczy, udaliśmy się wraz z pozostałymi podopiecznymi SM na imprezę Halloweenową, zorganizowaną w naszej wytwórni. Wcale nie miałem na nią ochoty, ale to mój zasrany obowiązek, który musiałem wypełnić. Siedząc przy stole myślałem o tym, co powiedział mi Jaehyun. Chciałbym być taką osobą, jaką opisywał. Chciałbym, by miał we mnie oparcie i by czuł się przy mnie bezpiecznie. Chciałbym mówić wprost o swoich emocjach, ale nie potrafię. Pewny siebie jestem jedynie przed kamerami i na scenie, gdzie nie mam w sumie innego wyjścia, ale kiedy reflektory gasną, a kamery w końcu wchodzą w tryb "off", chcę być prawdziwym sobą... mam dość udawania kogoś, kim nie jestem. Chcę się zmienić tylko w kilku kwestiach dla Jaehyuna, ale zmiana swojej osobowości nie jest niestety taka prosta. 

- Tae.. - oderwałem wzrok od szklanki soju, zerkając na stojącego obok stołu Jaehyuna. 

- Co?

- Możemy pogadać? - dopiłem swój alkohol, odstawiając szklankę na stół. 

- Chyba musimy. 
- Chodź, wyjdziemy stąd. - na sali panował ogromny harmider. Wszyscy świetnie się bawili, pili alkohol, tańczyli... dudniąca muzyka była tak mocna, że bałem się momentami o swoje żebra. Gdy wyszliśmy z sali, udaliśmy się sporych rozmiarów korytarzem w kierunku sali konferencyjnej.
- Myślisz, że rozmawianie tam to dobry pomysł?
- Dlaczego nie?
- Jest tam pełno kamer.
- Tak, ale bez podsłuchu. - w sumie prawda. Gdy weszliśmy do środka, Jaehyun zapalił niewielką lampę stojącą w kącie sali, po czym usiadł na stojącej obok niej kanapie - Siadaj. - gdy zrobiłem to, co mi powiedział, wbił we mnie wzrok, uważnie mi się przyglądając - Jak się czujesz? - odruchowo dotknąłem nosa, odwracając przy tym wzrok.
- W porządku. - Jaehyun westchnął, z trudem powstrzymując się przed tym, by nie złapać mnie za rękę. Widziałem to i przede wszystkim to czułem, ale obecność kamer skutecznie go przed tym hamowała.
- Tae... boję się o nas. - to jak cios w samo serce. Uniosłem na niego gwałtownie wzrok, czując jak robi mi się gorąco z nerwów.
- Co masz na myśli?
- Przez to pieprzone Halloween tylko się kłócimy. Nigdy nie mieliśmy poważnej kłótni, a teraz są one codziennie.. 
- Boisz się, że przez jedną kłótnię się rozstaniemy? Związek to nie tylko sielanka. - chłopak odwrócił wzrok, głęboko przy tym wzdychając.
- Wiem.. ale nawet sposób, w jaki o tym mówisz... Stałeś się strasznie oschły. - spojrzeliśmy na siebie w kompletnej ciszy. Dobiegał do nas jedynie stłumiony odgłos muzyki i śmiechy osób przechadzających się korytarzem - Do niedawna nasza relacja to była totalna sielanka.. Hyung, otwórz się w końcu przede mną...
- Po co? Żeby znowu zostać wyśmianym i skrytykowanym? 
- Kiedy cię wyśmiałem i skrytykowałem?
- Ostatnio robisz to cały czas, Jaehyun.. I uwierz mi, że mam świadomość tego, że ostatnio traktuję cię w nieodpowiedni sposób, ale staram się... naprawdę się staram, żeby było tak, jak kiedyś.. - wziąłem głęboki oddech, by się uspokoić. Bałem się, że przez rosnącą w gardle gulę, za moment znów dam upust swoim emocjom, a bardzo tego nie chciałem - Ale jak słyszę od ciebie, że zachowuję się jak dziecko... że.. że moja prawdziwa osobowość cię rozczarowała...
- Tae, nie powiedziałem czegoś takiego.
- Dałeś mi wyraźnie do zrozumienia, że nie jestem tą osobą, z którą chciałbyś być.. Nie zmienię tego, rozumiesz? 
- Taeyong, ja wiem, jaką jesteś osobą... wiedziałem to od samego początku..
- To dlaczego mówisz mi takie rzeczy? - chłopak usiadł bliżej mnie, dotykając ostrożnie mojej dłoni.
- Widzę, że coś się z tobą ostatnio dzieje... coś niedobrego..
- Takim gadaniem chcesz mnie zmotywować do tego, żebym się w końcu za siebie wziął? 
- Myślałem, że uświadomię ci parę rzeczy, ale to była zła droga... przepraszam. - szepnął, ściskając mocniej moją rękę.
- Jakich rzeczy?
- Chciałem ci uświadomić, że takie boczenie się przez Jungwoo...
- Właśnie, Jungwoo. - nabrałem powietrza do płuc, unosząc wzrok na Jaehyuna - Siedział przy tym samym stole co ja... cały czas na ciebie patrzył. - burknąłem przenosząc oczy na nasze dłonie.
- Tae, właśnie o tym mówię.. Co z tego, że się dzieciak na mnie patrzył? Kocham cię jak jasna cholera i to się nie zmieni... Hej. - chłopak uniósł mój podbródek, lekko się przy tym uśmiechając - Cieszę się, że jesteś o mnie zazdrosny, ale... uważam, że trochę przesadzasz, przepraszam. Nigdy nie dałem ci powodów do zazdrości, a zachowujesz się jakby to się zdarzało nagminnie. - ma rację.. Czułem, że mogę to wszystko wyolbrzymiać, ale co ja na to poradzę, że jestem w nim tak mocno zakochany? - Popracujmy nad nami, hm? - skinąłem jedynie głową, nie odrywając przy tym wzroku od jego oczu. Pragnąłem w tym momencie zatopić się w jego wargach, by zapomnieć o Bożym świecie i wszelkich problemach, które nas na co dzień dotykają, ale nie mogłem. Czuję się jak zwierzę pod odstrzałem... to cholernie męczy i też sprawia, że czuję się fatalnie.
- Przepraszam... Przepraszam cię za wszystko. Odwaliło mi przez Jungwoo.. 
- W porządku. - przerwał mi, głaszcząc moją dłoń. Bałem się... czułem, że możemy zostać nakryci w każdej chwili. To byłby tak ogromny skandal, że z pewnością wyfrunęlibyśmy z wytwórni.
- Jaehyun..
- Nie są włączone. 
- Hm? - spojrzałem w rogi pokoju, w których znajdował się monitoring.
- Widzisz? Nie miga ta czerwona lampka... są wyłączone. - szepnął, całując mnie w ucho.
- Nie, proszę cię. 
- Przestań się tak wszystkiego bać. - Jaehyun przywarł do mnie wargami, sprawiając że niemalże się rozpłynąłem - To też cię unieszczęśliwia, prawda? - potwierdziłem jego słowa skinieniem głowy, owijając ostrożnie ręce wokół jego szyi - Zaufaj mi... nie robiłbym tego, gdybym wiedział, że coś może się stać. - wgryzłem się w jego usta, spotykając się z jego ciężkim oddechem. Zapach wypitego przez nas soju wirował wokół nas, co oszałamiało mnie jeszcze bardziej. Całowałem się z moim facetem w wytwórni... w wytwórni, w której w każdej chwili ktoś mógł nas nakryć. Czemu to tak bardzo mnie ekscytowało?
- Jaehyun..
- Hm?
- Kocham cię. 
- Słucham? - uśmiechnąłem się, czując jak jego ciepłe wargi pieszczą moją szyję.
- Mówię, że cię kocham. 
- Mów mi to częściej. - otworzyłem usta, chcąc wydać z siebie cichy jęk, jednak wtedy skutecznie do pionu postawił nas głos Jungwoo.
- Ooo tu jesteś Hyung. - Jaehyun odskoczył ode mnie jak poparzony. W drzwiach stał uśmiechnięty chłopak w sukience i peruce. Prezentował się naprawdę uroczo, ale co w związku z tym? Patrzenie na niego jedynie mnie irytuje - To tylko ja, spokojnie.
- Coś się stało? - zapytałem starając się dojść do siebie.
- Em... Jongin Hyung cię szuka, Jaehyun.
- Mnie? - zapytał zdziwiony, wstając z kanapy.
- Tak. Ponoć ma jakąś ważną sprawę.
- No dobrze, już idę. - chłopak spojrzał na mnie, poprawiając mi przy tym włosy - Poczekasz tu na mnie?
- Tak. - burknąłem, nie odrywając wzroku od Jungwoo.
- Za moment wrócę. - widziałem jak ten gnojek śledzi uważnie każdy ruch mojego chłopaka. Czułem, że coś mi tutaj śmierdzi. Gdy Jaehyun wyszedł z sali konferencyjnej, podbiegłem do Jungwoo, łapiąc go za nadgarstek.
- Stój.
- Coś się stało, Hyung? - wciągnąłem zdezorientowanego chłopaka do pokoju, stawiając go pod ścianą - Au, to boli.
- Co ty kombinujesz?
- Słucham?
- Nikt go nie wołał, mam rację? - ewidentnie się zmieszał... czułem, że dupek zrobił to specjalnie.
- A..ale ja nie wiem o co chodzi.. 
- Mądry z ciebie chłopak... Dlaczego kreujesz się na takiego idiotę?
- Słucham?
- Myślisz, że nie widzę tego, co robisz? Chcesz za wszelką cenę odciągnąć ode mnie Jaehyuna.. dlaczego?
- N..nie.. Hyung, musiałeś mnie źle zrozumieć. 
- Póki co nie wyciągnę żadnych konsekwencji, ale uważaj... będę cię mieć na oku. - warknąłem, puszczając jego rękę. Jungwoo przyglądał mi się przez dłuższą chwilę z wielkim przerażeniem w oczach. Jako lider, nigdy nie chciałem dopuścić do podobnej sytuacji, ale nie miałem wyjścia. Widzę przecież, że dzieciak coś kręci. Nie pozwolę zrobić z siebie idioty.

Jaehyun
             Aishh... podły dzieciak, okłamał mnie. Po dzisiejszej imprezie jestem jednak nim tak zauroczony, że nie jestem w stanie się na niego gniewać. Teraz jednak muszę skupić się na Taeyongu. Zostawiłem go samego w sali, a mam z nim jeszcze sporo rzeczy do omówienia... i do zrobienia oczywiście.
- O... Jungwoo! - idąc długim korytarzem, zauważyłem zapłakanego chłopaka, trzymającego się kurczowo za nadgarstek. Poczułem jakby ktoś wbił mi nóż w serce.. wyglądał tak niewinnie, że aż korciło człowieka, by go przytulić. Gdy mnie zauważył zatrzymał się, wycierając pospiesznie policzki - Hej, co jest?
- Nic.
- Jungwoo. - uniosłem jego twarz, spotykając się z jego przeszklonymi oczyma - Pominę fakt, że mnie okłamałeś..
- Nie, ja..
- Co ci się stało? Ktoś cię skrzywdził? - jego policzki lekko się zarumieniły, a oddech jakby nagle przyspieszył. Dziwnie się czułem, patrząc na niego.. Nie mam pojęcia dlaczego w tamtym momencie pomyślałem o pocałowaniu go. Chyba zwariowałem. Jaehyun opanuj się... masz najwspanialszego faceta na świecie, oprzytomnij do cholery!
- Tae..
- Co z nim?
- Nie powinienem o nim źle mówić.. to mój Hyung.
- Jungwoo.. on ci to zrobił? - zapytałem z niedowierzaniem, unosząc do góry jego siny nadgarstek. Chłopak jednak milczał. Wiem, że Taeyong jest zazdrosny, ale w życiu nie podejrzewałbym, że zdolny jest posunąć się tak daleko - Powiedz mi prawdę.
- Tak, to on. - zamurowało mnie. Mój Taeyong? Wrażliwy, lekko wycofany, chcący ukryć się przed całym światem, Taeyong?
- Ale dlaczego..
- Przestraszyłem się. - co? Jungwoo wtulił się we mnie, pociągając przy tym nosem. Objąłem go tłumacząc sobie, że to przecież tylko mój przyjaciel. Ten gest przecież o niczym nie świadczy.
- Dlaczego to zrobił? - szepnąłem, czując jak ten lekko się spina.
- Hyung ma poważny problem..
- Jaki problem?
- Wszędzie węszy podstęp.. mam wrażenie, że mnie nienawidzi..
- Na pewno tak nie jest, przestań. 
- Taeyong.. on twierdzi, że chcę mu ciebie zabrać. - Jungwoo spojrzał na mnie, mieląc w dłoniach moją koszulę - Wszyscy na mnie naskakują, bo mu wierzą..
- Poczekaj.. Tae nastawia chłopaków przeciwko tobie? - o co tu do cholery jasnej chodzi? Przecież to nie jest podobne do Taeyonga. Gdy Jungwoo skinął jedynie głową, odruchowo pogłaskałem go po policzku, czując jak ten robi się coraz cieplejszy - Pogadam z nim. 
- Nie, proszę..
- Nie bój się go. To dobry facet, tylko ostatnio ma gorszy okres. - chłopak odsunął się ode mnie, lekko się przy tym kłaniając.
- Powinienem już iść.
- Poczekaj. Jeśli chodzi o Jongina.. 
- Przepraszam. - wydusił, idąc w kierunku głównej sali, w której odbywała się impreza.
- Hej... Jungwoo! - niech to... co jest z tym dzieciakiem nie tak? Od samego początku był jakiś nawiedzony, ale teraz przechodzi samego siebie. Cóż... nadszedł czas, by porozmawiać z moim chłopakiem o jego zachowaniu. Myślałem, że wszystko sobie powiedzieliśmy, że trochę już zrozumiał, ale chyba się myliłem.. Po tym, co powiedział mi Jungwoo, mogę się już chyba wszystkiego po nim spodziewać. Z drugiej jednak strony, skoro okłamał mnie w kwestii Jongina, może teraz też robi mnie w konia? I jeszcze jedna kwestia... dlaczego tak bardzo ciągnie mnie do Jungwoo? Dlaczego będąc tak blisko niego, miałem ochotę go pocałować? Przecież to chore i niedorzeczne. Zawsze tak jest. Jeśli coś ci się uda, to przez pewien okres czasu, wszystko układa ci się tak, jak chcesz.. Gdy spieprzy się jedna rzecz, ciągnie się za tobą pasmo nieszczęść, z których nie potrafisz wyjść. Tak, jak teraz. Mam zazdrosnego chłopaka, którego męczy koszmarna depresja, masę pracy i do tego Jungwoo, którego odkąd zobaczyłem w tym przeklętym stroju, nie mogę pozbyć się z myśli - Taeyong.. - mój Hyung uniósł głowę, krzyżując przy tym ręce na klatce piersiowej.
- Co chciał Jongin?
- Nic.. - westchnąłem, kucając przed Taeyongiem - Powiedz mi.. rozmawiałeś z Jungwoo?
- Dzisiaj?
- Tak.. po tym, jak wyszedłem.
- Nie. 
- On twierdzi co innego..
- Niby co?
- Widziałem jego siny nadgarstek... płakał. - nie potrafię go rozgryźć. Dlaczego jego twarz nie wyraża żadnych emocji? Czemu patrzy na mnie tak beznamiętnie? - Tae, powiedz coś. - chłopak osunął się na podłogę, mocno się we mnie wtulając.
- Nie mam już siły się kłócić. - szepnął, obejmując mnie. Gdy go objąłem, nie poczułem nic... zero. Kilka minut temu, gdy w moich ramionach wylądował Jungwoo, czułem przyspieszone bicie serca i cięższy oddech, a teraz? Może to kwestia przyzwyczajenia? W końcu tulę to wychudzone ciało od trzech lat..
- Powiedz mi tylko, czy to prawda.
- Ale co?
- Nastawiasz chłopaków przeciwko Jungwoo?
- Słucham? - chłopak uniósł głowę, wpatrując się we mnie wielkimi, przeszklonymi oczyma - W życiu nie zrobiłbym czegoś takiego.
- Jungwoo powiedział mi coś innego.
- Wiesz co? Nie mogę już o nim słuchać, naprawdę. - Hyung wstał z podłogi, jednak szybko złapałem go za rękę - Puść. 
- Tae..
- Jesteśmy razem od trzech lat, a ty wierzysz we wszystko, co powie ci Jungwoo. Już mam tego dość. 
- Porozmawiaj ze mną..
- Znowu? Znowu mam się przed tobą płaszczyć, tłumaczyć, przepraszać? Przecież i tak po wszystkim uwierzysz Jungwoo, a ja naprawdę nie mam już na to wszystko siły...





~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Running 2 U~cz.2 [Jaehyun&Taeyong]

cz.1

Taeyong
             Nie spałem z nerwów całą noc. Johnny starał się mi tłumaczyć, że to przecież tylko zabawa, z której powinniśmy się śmiać i czerpać jak najwięcej... Wiem to, ale ta jedna myśl, że mój Jaehyun ma tworzyć parę z Jungwoo, który jest bardzo przystojny, normalnie wytrąca mnie z równowagi. Dopiero też teraz uświadomiłem sobie, jak bardzo jestem o niego zazdrosny. Chorobliwie wręcz zazdrosny. Mam nadzieję, że Jaehyun podejdzie do tego, jak do zabawy i że jest trochę bardziej wyluzowany w tej kwestii niż ja.
- Jak się spało? - po wyjściu z pokoju usłyszałem za plecami zaspany głos Marka.
- Nie spało. - westchnąłem, idąc z nim w kierunku łazienki - A ty jak tam?
- Padłem jak zabity.. szkoda, że ten sen trwał tak krótko. - zaśmiał się, odkręcając zimną wodę - Ty.. w ogóle.. jesteś zły o to, że Jaehyun i Jungwoo przebierają się za Jacka i Rose?
- Zwariowałeś? - parsknąłem śmiechem, myjąc twarz - Nie jestem... po prostu byłem wczoraj strasznie zmęczony. Może dlatego tak to wyglądało. 
- Stary, przecież cię znam..
- Nie, naprawdę.. jest okej. 
- Mhm.. no dobrze, ale wiesz. Jakby co jestem cały czas do twojej dyspozycji.
- Jasne, dzięki. - uśmiechnąłem się, zwalniając przyjacielowi łazienkę. Mieliśmy zacząć dziś próby w związku z Halloween. Normalnie bym się z tego cieszył, bo jest to jednak przyjemna odmiana w naszym grafiku, tylko ten nieszczęsny Jungwoo... niech to szlag. Wszedłem do kuchni, chcąc napić się kawy. Poza tym pozostali członkowie zaczęli wychodzić ze swoich pokoi i nie chciałem im się plątać pod nogami. Niech się dzieciaki zbierają...
- Dzień dobry. - przygotowując kawę, poczułem jak smukłe ręce Jaehyuna owijają się wokół mojej talii. Zerknąłem jedynie kątem oka w kierunku pokoju menadżera, by upewnić się, że ten jeszcze śpi.
- Puść... to nie czas na takie czułości. 
- Menadżer jeszcze śpi. - mruknął, całując mnie przy tym w kark. Poczułem jak przez całe moje ciało przebiega przyjemny dreszcz i normalnie wariowałbym już jak głupi, ale jestem tak zły, że nie jestem w stanie się z tego cieszyć - Jak się spało?
- Jaehyun, puść mnie do cholery. 
- Przestań się tak go bać... jeszcze śpi. - westchnął, opierając się o kuchenny blat.
- Nie chodzi o menadżera. - burknąłem, wręczając chłopakowi kubek z kawą.
- Dzięki.. w takim razie o co chodzi?
- O co? Chyba o kogo. 
- Achhh... Tae, proszę cię... to tylko głupie Halloween.
- No tak... jak zwykle wyolbrzymiam problem.
- Problem? Hyung, to nie jest żaden problem, to zabawa.
- W takim razie bawcie się dobrze. - chciałem iść do pokoju, ale Jaehyun złapał mnie pospiesznie za nadgarstek.
- Tae, jeśli chcesz to przebiorę się za kogoś innego... w czym problem?
- Nie, bo zburzysz wtedy wszystkim koncepcję. 
- No hej.. - chłopak przyciągnął mnie do siebie, dając mi szybkiego buziaka w kącik ust - Nie bądź zły, proszę cię. 
- Jaehyun.. - wziąłem głęboki oddech, starając się uspokoić. Nie lubię się z nim kłócić, a zwykle te przeklęte sprzeczki wychodzą z mojej strony... Muszę nad tym zapanować - Widzisz, jak on się na ciebie patrzy?
- Nie? Jak się patrzy?
- Jakby coś do ciebie czuł... nie podoba mi się to. - chłopak zaśmiał się, upijając łyk kawy.
- No co ty. Przecież bym zauważył coś takiego.
- No nie wiem.. gapi się na ciebie maślanymi oczami i jeszcze to jego wczorajsze zachowanie. Miał rumieńce na twarzy, jak chłopaki rzucili hasło, że przebierzecie się za Rose i Jacka.
- Tae przesadzasz. Pewnie zawstydziło go to, że będzie w kiecce. 
- Wątpię.. 
- Ej.. nie wiedziałem, że jesteś takim zazdrośnikiem. - uśmiechnął się, dając mi lekkiego klapsa.
- Pogięło cię? Przestań, bo zaraz ktoś zobaczy. 
- No dobra... ale nie bądź już zły, okej?
- Weź... zejdź mi z oczu. - mimowolnie się uśmiechnąłem. Nie potrafię być na niego zły. Jego jeden uśmiech wystarczy, bym zapomniał o wszystkich nieprzyjemnych rzeczach.
- Uśmiechasz się... czyli jest okej. 
- Jesteś taki pewny siebie?
- Oczywiście. - prychnąłem, szturchając jego ramię.
- Proszę cię, uważaj na niego.
- Będę... poza tym cały czas jesteśmy razem Tae. Masz na mnie oko. 
- Czekaj... sugerujesz tym, że mógłbyś wywinąć mi jakiś numer? 
- Nie. - zaśmiał się, pokazując szereg białych zębów - Boże, jesteś przeuroczy.
- Hej... staram się być poważny. 
- Nie wychodzi ci, sorki. 
- Wiesz co? Wal się. - wyminąłem go, idąc do swojego pokoju. Słyszałem jedynie za plecami jego cichy chichot, na dźwięk którego sam się uśmiechałem. Za bardzo go kocham, przez co popuszczam temu dupkowi w zbyt wielu kwestiach...

*

                       Po dojechaniu do wytwórni wskoczyliśmy w ciuchy, w których ćwiczymy, po czym udaliśmy się na salę treningową, na której mieliśmy spotkanie z menadżerem. 

- Przebrani?! - podskoczyłem na równe nogi, słysząc donośny głos mężczyzny, rozchodzący się echem po sali.

- Tak! 

- Gotowi na trening?!

- Tak! - Hyung stanął na środku pomieszczenia, uważnie nas obserwując. Po chwili jednak na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech, rozładowujący nieco napięcie.

- Żartuję, siadajcie... musimy pogadać o tym Halloween. - usiedliśmy w ciszy, mierząc się wzrokiem. Wszyscy byliśmy bardzo ciekawi, co postanowi mężczyzna i jak będzie wyglądać nasza impreza - Rose i Jack. - zaśmiał się, sprawiając, że moje serce zabiło znacznie mocniej - Ojj dzieciaki, dzieciaki. - menadżer położył zeszyt na podłodze, uśmiechając się - Jungwoo, Jaehyun... zapraszam na środek. 
- No chodź Hyung. - zaszczebiotał Jungwoo, wychodząc ochoczo we wskazane miejsce. Do tej pory uwielbiałem tego dzieciaka. Jest niesamowicie uroczy, kochany i wrażliwy, ale odkąd zobaczyłem, jak wdzięczy się do mojego faceta, to normalnie krew mnie zalewa. Jaehyun stanął za chłopakiem, poprawiając przy tym włosy. Widziałem, że chciał zrobić krok w przód, by stanąć obok młodszego, jednak menadżer pospiesznie go zatrzymał.
- Stój tam Jaehyun.
- Em.. okej.
- Słynna scena z Titanica... proszę, to będzie dobre. - poczułem na sobie wzrok kolegów, jednak mimo to starałem się zachować zimną krew i udawać, że w ogóle mnie to nie rusza. Wpatrywałem się w Jaehyuna ponurym wzrokiem, którym jakbym tylko mógł, najchętniej bym go zabił. Czuł to.. jak tylko spotkał się z moim spojrzeniem, automatycznie się spiął. Niech tylko Jungwoo zrobi coś niewłaściwego... przysięgam, że go zabiję.
- Co niby mamy zrobić?
- Obejmij Rose, Hyung! - krzyknął Chenle, śmiejąc się w najlepsze. Widziałem zakłopotanie na twarzy mojego chłopaka. Mimo to owinął ręce wokół szczupłej talii Jungwoo, sprawiając, że wewnętrznie eksplodowałem. Wzrok młodszego chłopaka automatycznie powędrował na twarz Jaehyuna. Wpatrywał się w niego jak w obrazek... wiedziałem, że coś jest na rzeczy!
- Jack.. - Jaehyun otworzył szerzej oczy, nerwowo przy tym chichocząc.
- Przestań, pogięło cię? - dobra, nie mam zamiaru patrzeć na ten cyrk. Wstałem pospiesznie, spotykając się we wzrokiem menadżera.
- Tae, ty dokąd?
- Do łazienki... za moment wrócę.
- W porządku. - jak można być tak podłym? Nie wierzę, że Jungwoo nie robi tego specjalnie. A może ja wszystko wyolbrzymiam i przesadzam? Może powinienem ich jeszcze poobserwować zanim go zabiję?

*

Jungwoo

                 Byłem tak niesamowicie szczęśliwy, że byłem tak blisko Jaehyuna. Spodobał mi się odkąd tylko go zobaczyłem. Jak go poznałem, zakochałem się w nim bez pamięci, choć wiem, że powinienem trzymać to tylko i wyłącznie dla siebie. Jaehyun jest w związku z Taeyongiem od prawie trzech lat i świata poza sobą nie widzą. Chciałbym mieć Jaehyuna tylko dla siebie, ale nie mogę... mimo że cholernie chcę, nie mogę go odbić Tae. 

- Chyba Taeyong się wściekł.. - burknął mój obiekt westchnień, siadając obok mnie pod lustrem. 

- Nie zrobiliśmy niczego złego. 

- Ta... ale on jest strasznie zazdrosny.

- Przestań. - odruchowo złapałem go za rękę, lekko się przy tym uśmiechając - Jesteś jego chłopakiem, a nie własnością. - szepnąłem, zerkając na menadżera, jednak ten pochłonięty był pracą nad kolejnymi strojami. 

- Niby racja.. 

- Właśnie. - ścisnąłem jego dłoń, wzdychając - Głowa do góry. 

- Jungwoo, mogę cię prosić? - odkleiłem wzrok od Jaehyuna, widząc wpatrującego się we mnie Marka. 

- Tak. - no tak... przecież to najlepszy przyjaciel Taeyonga. Przecież nikt nie ma prawa zbliżyć się do Jaehyuna, bo automatycznie jest się na celowniku - Słucham. 

- Co ty robisz?

- A.. ale o czym ty mówisz?

- Jungwoo, zlituj się. Widzę, jak patrzysz na Jaehyuna i dobrze ci radzę, odpuść. 

- Ale ja nic nie robię.. 

- Pożerasz go wzrokiem... to widać. 
- Jeju, co z wami? Jestem miły, to wszystko. Na ciebie też teraz patrzę, ale to nie oznacza, że cię podrywam. - muszę trochę spauzować. Nie sądziłem, że to tak bardzo po mnie widać, że Jaehyun mi się podoba.
- Jungwoo.. 
- Odczepcie się wszyscy ode mnie. 
- Ja cię nie atakuję... po prostu..
- Nie podrywam go.. Nikogo nie podrywam, nie jestem gejem. - Mark otworzył szerzej oczy, lekko się przy tym czerwieniąc.
- Ale... ale jak to?
- Zaskoczony? Widocznie zbyt szybko przypiąłeś mi nie tą łatkę, co trzeba. 
- Przepraszam... myślałem, że.. 
- Pójdę już. - burknąłem, wracając na swoje wcześniejsze miejsce. Muszę chyba na jakiś czas odsunąć się od Jaehyuna, żeby te wszelkie podejrzenia Marka odeszły w niepamięć. Najwyżej dalej będę do niego wzdychać w ciszy i tak, by nikt tego nie zauważył. Aishh... to jest potwornie męczące..

*

Taeyong

                  Każda próba do Halloween doprowadza mnie do szału, ale staram się sobie tłumaczyć, że to w sumie nic takiego. Jungwoo chyba trochę się uspokoił i też podchodzi do tego na większym luzie. Jutro w końcu będziemy to nagrywać i mam nadzieję, że po tym wszystkim Jaehyun i Jungwoo znów się od siebie odsuną. 

- Mogę? - oderwałem wzrok od telefonu, widząc stojącego w drzwiach pokoju Jaehyuna. Johnny od razu wstał ze swojego łóżka, głęboko przy tym wzdychając.

- Już was zostawiam.

- Dzięki stary. - gdy mój współlokator opuścił pokój, mój chłopak zamknął drzwi, siadając na moim łóżku - Co robisz?

- Oglądam jakieś pierdoły..

- Odłóż na chwilę telefon. - westchnąłem, robiąc to, o co mnie poprosił. Nie miałem zbytnio ochoty na jego towarzystwo, ale z drugiej strony menadżer powiedział, że będzie dzisiaj nieco później, więc trzeba wykorzystać ten moment na rozmowę. Jaehyun przytulił się do mnie, unosząc na mnie niepewnie wzrok - Brakowało mi ciebie. - złożyłem odruchowo delikatny pocałunek na jego czole, na który ten odpowiedział szerokim uśmiechem. 

- Musimy pogadać.

- Nie lubię, jak tak mówisz. 

- Jaehyun... 

- No już. - jego twarz ukryła się w zagłębieniu mojej szyi. Przytuliłem go, czując, że moje serce bije jak oszalałe - Słucham.

- Nie wiem, jak zacząć.. 

- Tae, co jest? - wziąłem głęboki oddech, po czym stwierdziłem, że powiem prosto z mostu o co mi chodzi.

- Jestem o ciebie cholernie zazdrosny i nie potrafię nad tym panować.. - Jaehyun odkleił się ode mnie, opierając się na przedramieniu. Jego wielkie oczy wbite były w moją twarz, a klatka piersiowa poruszała się dość gwałtownie, pod wpływem szybkiego oddechu - Mam ochotę rozszarpać Jungwoo, rozumiesz to? A ty mi tego nie ułatwiasz.. Kleicie się do siebie..

- Czekaj, bo chyba cię za bardzo poniosło... o czym ty mówisz? 
- Jaehyun, ja wszystko widzę.
- Ale co widzisz? Hyung zlituj się. To przecież tylko zabawa. 
- Nie dla mnie... ja nie potrafię się przy tym bawić.
- Hyung, po jutrze będzie po wszystkim.
- Jaehyun, ja zacząłem go nienawidzić... 
- Boże, co z tobą? 
- Mówię ci tylko to, co czuję.
- Jungwoo miał rację... nie traktujesz mnie jak chłopaka, tylko jak swoją własność. - zatkało mnie. Usiadłem niepewnie, nie odrywając przy tym od niego wzroku - Przepraszam..
- Nie wierzę, że to powiedziałeś. 
- Tae, nie chciałem.
- To już nawet żalisz się Jungwoo z tego, jak ci ze mną źle?
- Nie, to nie  tak..
- A jak? - parsknąłem śmiechem, wstając z łóżka - Ja cię traktuję jak swoją własność... no pięknie.. 
- Taeyong, daj sobie coś powiedzieć do cholery. 
- Dobrze... słucham, mów. - Jaehyun poderwał się z łóżka, szybko do mnie podchodząc.
- Nigdy.. przenigdy nie spojrzałem na nikogo innego. Na pewno nie w taki sposób, w jaki ci się wydaje. 
- A ta rozmowa? - w moich oczach stanęły łzy. W życiu nie spodziewałbym się po sobie takiej reakcji. W tej chwili było mi głupio przed samym sobą.
- Nie płacz idioto. - wylądowałem w ramionach Jaehyuna. Przytulił mnie z całej siły, głaszcząc mnie po głowie i plecach - Po prostu z nim rozmawiałem i powiedziałem, że jesteś o mnie zazdrosny i że nie powinniśmy robić na próbach takich rzeczy, jakie on robił... i wtedy on powiedział... no właśnie to, co dzisiaj mi się niepotrzebnie wymsknęło.. 
- Przynajmniej wiem, co o mnie myślisz.
- Nie, ja tak nie myślę... przepraszam. - odsunąłem się od niego, spotykając się z jego spojrzeniem. W tym momencie nawet patrzenie na niego sprawiało mi ból - Hyung..
- Mógłbym już zostać sam?
- Tae, no co ty..
- Proszę cię, zostaw mnie już.
- Taeyong, przepraszam... nie bądź na mnie zły. Może nie powinienem był tego mówić, ale..
- Nie, dobrze, że to powiedziałeś... Może to właśnie problem tkwi we mnie. 
- To pogadajmy o tym. Nie każ mi wychodzić. 
- Nie każę... niczego ci nie każę. Proszę cię żebyś zostawił mnie samego..
- Przestań. - nigdy nie odpuszcza i zawsze musi mieć ostatnie słowo. Jaehyun złapał mnie za nadgarstki, gwałtownie mnie do siebie przyciągając. Gdy wylądowałem w jego ramionach, poczułem jakby schodziło ze mnie całe złe powietrze - Nie złość się. - szepnął, drapiąc mnie po głowie.
- Niczego do niego nie czujesz?
- Nie, przysięgam. I przestań gadać takie durnoty. 
- Nigdy nie dałeś mi powodów do zazdrości... dlaczego tak się zachowuję? - szepnąłem, słysząc ciężkie westchnięcie mojego chłopaka - Nigdy przez głowę mi nawet nie przeszło, żeby traktować cię przedmiotowo, jak swoją własność.
- Przecież wiem... daj dzióba.
- Nie mam ochoty.
- No daj. - mruknął, łapiąc moją twarz w obie dłonie, po czym złożył na moich ustach czuły, niesamowicie subtelny pocałunek - Dalej nie masz ochoty?
- Może mam. - chłopak uśmiechnął się, całując mnie w czoło.
- Zaufaj mi Hyung. 
- Ufam... przecież wiesz, że ci ufam, ale Jungwoo.. - westchnąłem, unosząc na niego wzrok - Uwielbiałem tego dzieciaka, a teraz nie jestem w stanie na niego spojrzeć, rozumiesz?
- Jesteś liderem Taeyong... Wiem, że jest ci ciężko w wielu kwestiach, mi też... Ale nie możesz nienawidzić dzieciaka za to, że się na mnie patrzy. Musiałbyś wtedy znienawidzić absolutnie każdego. 
- No tak... Boże, jakim jestem idiotą. 
- Zakochanym po uszy idiotą.
- Żebyś wiedział. - westchnąłem, wtulając się w jego ciepłe ciało - Przepraszam. 
- W porządku. 
- Oooo uwielbiam na was patrzeć. - zerwałem się gwałtownie, widząc stojącego w drzwiach Johnnego.
- Miało cię tu nie być.
- Sorki.. musiałem trochę podsłuchać. - chłopak uśmiechnął się, kręcąc przy tym głową - Spoko... nikt się o niczym nie dowie. 
- Johnny.. - mój chłopak zaśmiał się, wskazując skinieniem głowy na drzwi - Zostaw nas, co? 
- Achhh... najlepszym lekarstwem na drobne sprzeczki jest seks. 
- Wypad. - Jaehyun z uśmiechem na twarzy wygonił chłopaka z pokoju, zamykając za nim drzwi na klucz.
- Nie mam ochoty, przepraszam. - usiadłem na łóżku, widząc jak ten kuca przede mną. Po chwili złapał mnie za dłonie, wpatrując mi się w oczy.
- Taeyong, co się z tobą dzieje? - jedna z jego dłoni przywarła do mojego policzka. Wtuliłem w nią twarz, czując coraz większy, ogarniający mnie spokój.
- Nie wiem.. źle się ostatnio czuję. 
- Hej, no co ty.. - Jaehyun usiadł obok mnie, mocno mnie przytulając - Mów, co się dzieje.
- Niech wszystko między nami będzie dobrze, okej? I wtedy wszystko będzie w porządku. 
- Ale.. - przywarłem do jego warg, starając się wreszcie go zamknąć. Nie chciałem dłużej rozmawiać... najzwyczajniej w świecie potrzebowałem ciszy i spokoju - Tego się nie spodziewałem. 
- Czasami jeszcze potrafię zaskoczyć. - położyłem się na łóżku, biorąc przy tym głęboki oddech. Jaehyun w ciszy zrobił to samo. Tego właśnie chciałem... przytulić się do mojego faceta i poleżeć w totalnej ciszy, wsłuchując się jedynie w jego oddech i miarowe bicie serca.

*

Jaehyun

                  Wreszcie nagrywamy dziś ten nieszczęsny filmik z okazji Halloween i może wreszcie po tym wszystkim moje relacje z Tae się uspokoją i wszystko wróci do normy. Widzę, że coś jest z nim nie tak i cholernie się o niego martwię, ale nie wiem, jak mu pomóc. Najgorsze jest to, że on nie do końca chce mi mówić o tym, co czuje. Woli dureń dusić wszystko w sobie, niż ze mną szczerze porozmawiać. Może boi się mojej reakcji albo nie do końca mi ufa? Sam nie wiem... tak bardzo go kocham i jesteśmy ze sobą tak blisko, a ja nadal nie potrafię go momentami rozgryźć. 

- I jak wyglądam? - zapytałem, zachodząc od tyłu mojego Tae, przebranego za postać z anime. Swoją drogą wyglądał przeuroczo i miałem ochotę go schrupać, ale z racji tego, że znajdowaliśmy się na sali treningowej, nie miałem takiej możliwości. 

- O wow! - Hyung zaśmiał się, klaszcząc przy tym w dłonie. Wreszcie się uśmiechnął... strasznie mi tego brakowało - Świetnie wyglądasz. 

- Ty też. - szepnąłem, zaczepiając dłonią o jego palce. Na jego buzi pojawił się delikatny rumieniec, a oczy szukały schronienia w każdym możliwym kącie sali.

- Uważaj. 

- Sorki. 

- Jaehyun! - przeniosłem wzrok na Lucasa, szczerzącego się w moim kierunku - Idzie Rose! - spojrzałem w stronę drzwi, widząc stojącego w nim... przepięknie wyglądającego Jungwoo. Moje serce zabiło znacznie szybciej.. nie mam pojęcia dlaczego. Miał na sobie sukienkę i długą, brązową perukę. Wyglądał tak delikatnie i niewinnie, że automatycznie zakręciło mi się w głowie. Spodobał mi się do tego stopnia, że nie byłem w stanie oderwać od niego wzroku. 

- Czuję się jak głupek. - powiedział nieśmiało, zaraz po tym, jak do niego podszedłem. Dlaczego nie potrafię niczego powiedzieć? Jaehyun do cholery, weź się w garść! - Co myślisz, Hyung?

- Wyglądasz pięknie. - palnąłem, czując jak robi mi się gorąco. Oczy chłopaka automatycznie urosły, a jego twarz pokryła się rumieńcem. 

- Jaehyun.. 

- Naprawdę pięknie.

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Running 2 U~cz.1 [Jaehyun&Taeyong]

Taeyong
- Kończ. - szepnąłem, wijąc się pod rozgrzanym ciałem mojego faceta, który dominował nade mną od dobrej godziny, wywołując tym samym falę zaciekawienia wśród najmłodszych członków NCT.
- Już? Co tak szybko?
- Dzieciaki stoją pod drzwiami. - Jaehyun spojrzał we wskazanym kierunku, chichocząc.
- Wypad, ale już! - zaraz po jego krzyku, dało się usłyszeć szepty i motaninę, po której w końcu zostaliśmy całkiem sami. Zarzuciłem ręce na kark młodszego chłopaka, wpatrując się w jego świecące oczy - Dalej chcesz kończyć?
- Nie... ale powinniśmy w końcu zwolnić pokój. - jego ciepłe wargi przywarły do moich, sprawiając, że automatycznie zapomniałem o Bożym świecie. Odkąd go poznałem, czułem, że jest to osoba, na którą czekałem i że nikt nie jest w stanie mi go zastąpić. Zakochałem się, po prostu, mimo iż zawsze uważałem się za przysłowiowego hetero samca alfa. Cóż... Jaehyun trochę zmienił moje plany w stosunku do samego siebie, ale absolutnie nie mam mu tego za złe. Mimo że jest młodszy ode mnie, zawsze nade mną dominuje i to on wziął na siebie rolę tego opiekuńczego, bardziej odpowiedzialnego chłopaka. Pamiętam jak się poznaliśmy... niesamowicie się mnie wstydził. Każda rozmowa kończyła się jego rumieńcami na twarzy, w których zakochiwałem się jak szczyl. Zawsze to jego nieśmiało wypowiadane "Hyung", doprowadzało mnie do obłędu. Po prostu Jaehyun brał mnie za osobę, którą nie jestem. Mój sceniczny image nastawiony jest na przysłowiowego bad boy'a i łamacza kobiecych serc, podczas gdy ja jestem zupełnie inny. Kocham koty, lubię się przytulać i ciągle potrzebuję czyjejś uwagi, jednak wytwórnia tego nie kupiła - O czym myślisz?
- O tobie... o nas. - szepnął, całując mnie w czoło.
- Tak? I co wymyśliłeś?
- Hm.. - Jaehyun oparł się na łokciach, uważnie mi się przyglądając - Zastanawiam się jak będzie wyglądać dalej nasz związek. 
- Jak to?
- No wiesz... jak długo damy radę ukrywać się z tym wszystkim przed wytwórnią i fanami.. co będzie dalej. - tak... kluczowa kwestia, o której myślę każdego dnia. Nikt poza pozostałymi członkami zespołu nie wie o tym, że jesteśmy razem. Pilnujemy się jak jasna cholera i uważamy na każdym kroku. Czasem jak pozujemy razem do zdjęć, mam niesamowitą ochotę go pocałować... jak ćwiczymy razem i spędzamy na sali cały dzień, z trudem powstrzymuję się od tego, by choć raz się do niego nie przytulić... jak wychodzimy gdzieś razem, mam ochotę złapać go za rękę, ale nie mogę. To tak boli i jest tak męczące, że momentami płaczę z bezsilności, gdy nikt tego nie widzi. Gdyby nasi menadżerowie dowiedzieli się, że dwóch członków zespołu jest ze sobą, obdarliby nas żywcem ze skóry, a potem z pewnością stracilibyśmy kontrakty i jakąkolwiek możliwość dalszego rozwoju.
- Są momenty, kiedy już nie daję rady.
- Wiem.. i wiem też, że myślisz, że nie słyszę z pokoju obok jak płaczesz.. 
- Wszystko słyszysz? - chłopak skinął głową, głaszcząc mnie po rozpalonym z emocji policzku.
- Chciałbym wtedy coś zrobić, ale nie mogę..
- Wiem. - wtuliłem go w swoje ciało, napawając się cudownym zapachem jego włosów - Wszystko wiem, Jaehyunie. 
- A wiesz, że cię kocham?
- Hmm... nie.
- Jak to nie? - zaśmiałem się, widząc jak ten narzuca na nas kołdrę, po czym przechodzi do ataku w postaci łaskotek.
- Będę.. będę się drzeć. - wydyszałem, starając się hamować emocje.
- Drzyj się.
- No przestań. - wiłem się pod nim niczym wąż, a Jaehyun podle wykorzystywał fakt, że dla dobra nas obu, nie mogę wydać z siebie najmniejszego nawet dźwięku - Kurwa mać. - prychnąłem, gryząc go w ramię. Po pokoju rozległo się donośne syknięcie, po którym chłopak gwałtownie usiadł, dość brutalnie ze mnie wychodząc - Auuuu.. - jęknąłem, widząc skruchę i szybkie zdezorientowanie się, wypisane na jego twarzy. Jaehyun pochylił się szybko nad moją twarzą, podczas gdy jedna z jego dłoni głaskała mnie po pośladkach.
- Przepraszam... przepraszam Hyung. 
- Ty podła mendo. 
- Boli cię?
- Tak... umrę za moment. 
- Włącza ci się kokietka, czyli jest wszystko w porządku. - zaśmiał się, dając mi porządnego klapsa.
- Mam cię dość. - na moich ustach pojawił się szeroki uśmiech. Tak cholernie go kocham i kocham z nim przebywać... nieważne co robimy i w jaki sposób.. czerpię niesamowitą przyjemność z tych krótkich chwil, które udaje nam się razem spędzić.
- Taaa? To może pora się rozstać? 
- No przestań. - rzuciłem się na niego, wieszając się na jego szyi - Przestań dupku. - jego pełne wargi spoczęły na mojej twarzy, obdarowując ją czułymi, spokojnymi pocałunkami.
- Kocham cię. - szepnął, przywierając do mnie czołem. Zamknąłem oczy, rozkoszując się tymi ostatnimi sekundami bliskości. Wiedziałem, że za moment przyjdzie do dormu menadżer... wiedziałem, że wypadałoby zwolnić już pokój Johnnemu, który i tak niesamowicie idzie nam na rękę, zwalniając go nam, kiedy tylko tego chcemy. Irytuje mnie brak prywatności i czułości, kiedy oboje tego potrzebujemy. Pozwalamy sobie na takie wyskoki tylko wtedy, kiedy menadżer zostawi nas na moment w dormie i kiedy mamy pewność, że nie wpadniemy. To życie w ciągłym lęku kiedyś nas wykończy.. - Ubieraj się Tae. - mruknął, zostawiając mnie nagiego na podłodze. Sam narzucił na siebie bokserki i koszulkę, idąc w kierunku drzwi.
- Jaehyun.. 
- Kocham cię. - powtórzył, otwierając drzwi, pod którymi gromadziła się horda naszych najmłodszych dzieciaków - Co wam powiedziałem, gnojki?! - zaśmiał się, pospiesznie ich rozganiając - Ale wam zaraz dam! - uśmiechnąłem się pod nosem, widząc, jak chłopak zamyka za sobą drzwi, bym mógł doprowadzić siebie i pokój do porządku. Dziwnie się czuję, zachwycając się tak chłopakiem, ale nic na to nie poradzę. Jestem niesamowicie zakochany i każda, nawet najmniejsza rzecz zrobiona przez Jaehyuna, wzbudza we mnie zachwyt. To, jak traktuje Chenle czy Jisunga jest tak niezwykle urocze, że mogę patrzeć na te scenki bez końca. Nawet jak straszy ich zlaniem tyłków czy karnym treningiem, robi to z takim wyczuciem i delikatnością, że nawet najbardziej płochliwe zwierzę by się go nie przestraszyło.
- Mogę? - spojrzałem w stronę drzwi, widząc w nich Johnnego - mojego współlokatora.
- Jasne. - chłopak uśmiechnął się, spoglądając na moje łóżko, które było w całości przekopane do góry nogami.
- Ładnie dzisiaj podziałaliście. 
- Ta. - westchnąłem, zabierając się za wspomniane wcześniej łóżko. Chłopak spojrzał na mnie pytająco, siadając przy biurku.
- Wszystko w porządku?
- Tak.
- To skąd ta mina?
- Sam nie wiem. - zamknąłem drzwi, widząc coraz bardziej wyraźne zainteresowanie na jego twarzy.
- No dobra... to teraz słucham. 
- Po prostu nie mam już siły. 
- W jakim sensie?
- W sensie ciągłego ukrywania się. Ile można..
- Wiesz, że jakby menadżer się o was dowiedział, to chyba by was zatłukł.
- Wiem. Poza tym wy też moglibyście na tym ucierpieć. 
- Tak myślisz?
- Wiem to. - narzuciłem niechlujnie kołdrę na łóżko, pospiesznie na nim siadając - Ja pierdzielę.. 
- Taeyong..
- W porządku, nie chcę pocieszenia. Muszę po prostu pomyśleć.
- Mam wyjść?
- Nie, coś ty. - kocham swoją robotę i nie chciałbym jej zamieniać na żadną inną, ale jeśli dalej moje prywatne życie miałoby na tym cierpieć i to w takim stopniu, to naprawdę poważnie zastanowię się nad odejściem. Wytwórnia pewnie obdarłaby mnie ze skóry, jakbym wyszedł z taką propozycją... wniosek jest prosty. Wkopałem się w niezłe bagno.

Jaehyun
               No muszę przyznać przed samym sobą, że jestem dziś z siebie niesamowicie dumny. Jakkolwiek głupio by to nie brzmiało, ale byłem zadowolony z dzisiejszego wieczoru, pod warunkiem oczywiście, że wykluczę te wszystkie rzeczy, do których przyznał mi się Taeyong. Wiem, że jest mu cholernie ciężko, mi z resztą też, ale skoro zdecydowaliśmy się na taką grę, to teraz powinniśmy to ciągnąć do końca.
Kiedy rozgoniłem dzieciaki do pokoi, ruszyłem do kuchni po wodę. Gdy tylko wszedłem do środka, poczułem niesamowicie słodki zapach unoszący się w powietrzu. Swoją drogą doskonale go znam - to Jungwoo. Cholera wie, jakich kosmetyków używa, ale muszę przyznać, że ich zapach jest naprawdę bardzo przyjemny.
- Cześć.
- Hej Hyung. - na jego twarzy zagościł tradycyjnie szeroki, przesłodzony do granic możliwości uśmiech - Co tam?
- A.. w zasadzie to nic nowego. - sięgnąłem po stojącą na blacie butelkę, po czym zająłem miejsce obok chłopaka - U ciebie wszystko w porządku?
- Jak najbardziej. 
- Zazdroszczę. - uśmiechnąłem się, upijając kilka solidnych łyków wody.
- Jak to? Coś się stało? - nie zdążyłem nawet odkleić ust od butelki, kiedy ten zadał kolejne pytanie, zbijające mnie z tropu - Coś nie tak z Tae? - hm... dlaczego mam wrażenie, że ewentualna sprzeczka z moim Hyungiem sprawiłaby mu jakąś dziwną satysfakcję?
- Skąd ten pomysł?
- To jako pierwsze przyszło mi do głowy. 
- Nie... z Tae wszystko w porządku. - uśmiechnąłem się, widząc jak wspomniany chłopak wchodzi do kuchni - Co tam?
- Hm? - Taeyong podszedł do mnie, po czym wtulił mnie w swój chudy do granic możliwości brzuch. Jego dłoń spoczęła na mojej głowie, delikatnie ją drapiąc.
- Przyszedłeś coś zjeść?
- Nieee, nie chcę. 
- A powinieneś... jesteś chudy jak patyk.
- Menadżer przyszedł... zaraz ma z nami rozmawiać.. - ewidentnie coś go gryzło. Może to sytuacja, o której rozmawialiśmy? A jeśli nie, to może menadżer dowiedział się o rzeczach, o których nie powinien się nigdy dowiedzieć...
- Jak to? Tylko ze mną i z tobą?
- Nie durniu... ze wszystkimi. 
- Przestraszyłem się..
- Nie bój się. - szepnął, dając mi szybkiego buziaka w głowę - Co tam Jungwoo? Wszystko okej? 
- Tak. - odkąd go poznałem, wiedziałem, że jest dziwny, ale zawsze przechodzi samego siebie, kiedy widzi mnie w towarzystwie Taeyonga. Może ma problem z tym, że pod tym samym dachem co on, mieszka para gejów? Za każdym razem, kiedy widzi nasz duet, diametralnie zmienia nastawienie.
- Na pewno? 
- Tak Hyung, jest okej. - chłopak wstał od stołu, sięgając po kubek, z którego popijał herbatę - Mamy zebranie w salonie?
- Tak, możesz tam już iść.
- Dobrze. - Taeyong westchnął, przeczesując moje włosy.
- Chodź... musimy posłuchać wywodu menadżera. 
- Myślisz, że to coś poważnego?
- Nieee, coś ty. Przynajmniej taką mam nadzieję. - nie cierpię, gdy jest taki smutny, przygaszony i totalnie pozbawiony chęci i energii do życia. Chcę mu pomóc... chcę go teraz przytulić, powiedzieć, żebyśmy rzucili to w cholerę i odeszli z SM, ale nie mogę. Zachowałbym się wtedy jak skończony, rozkapryszony gówniarz. W sumie zbyt ciężko pracowaliśmy na to, by być teraz tu, gdzie jesteśmy. Głupotą byłoby rzucenie tego.

Taeyong
             Ledwo wyszedłem z pokoju, a już dopadł mnie menadżer. Mimo że go lubię, to rozmowa z nim zwykle nie zwiastuje niczego dobrego. Jest w stosunku do nas niesamowicie wymagający i jestem pewien, że znów wymyślił coś, co zapełni nam każdą wolną minutę... bylebyśmy przypadkiem nie mieli kilku chwil odpoczynku, bo nie daj Boże, za bardzo się rozleniwimy. Usiedliśmy wszyscy w salonie, wymieniając się spojrzeniami. Zająłem miejsce obok kanapy, opierając się plecami o jej front. Niesamowicie chciało mi się spać. Z tego co widziałem, to dzieciakom chyba też. Jaemin siedział obok Jeno, opierając głowę na jego ramieniu... wyglądał, jakby drzemał.
- Jaemin.. - szepnąłem, szturchając jego ramię.
- Hm?
- Chodź do mnie. - chłopak przesiadł się, siadając między moimi nogami. Po chwili oparł głowę na mojej klatce piersiowej, ponownie zamykając oczy - Jesteś zmęczony?
- Strasznie. 
- Po rozmowie z menadżerem idź od razu do łóżka, okej? - ten jedynie skinął tylko głową. Czułem na sobie wzrok Jaehyuna, siedzącego na drugim końcu pokoju. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, ten uśmiechnął się zadziornie, kręcąc przy tym głową. Na pewno był zazdrosny... Mimo iż wie, że traktuję te dzieciaki jak swoje, to i tak bywa zazdrosny, gdy ich przytulam czy spędzam z nimi czas.
- Cześć panowie. - do pomieszczenia wszedł menadżer. Przywitaliśmy go chórem, starając się maksymalnie skupić. Mężczyzna usiadł obok mnie, głęboko przy tym wzdychając. Rozłożył przed sobą planner i zeszyt, w którym zawsze rozpisuje dla nas nowe zadania, po czym zaczął mierzyć nas bardzo dokładnie swoim przemęczonym wzrokiem - Jest dość późno, więc będę się streszczać... Jaemin, skup się. 
- Mhm... wszystko słyszę. 
- Okej... Zbliża się Halloween. Musimy przygotować coś fajnego. 
- Co konkretnie? - zapytałem, czując, że całe to przedsięwzięcie będzie na moich plecach.
- Trochę już o tym myślałem i chcę, żeby każdy z was przebrał się za inną postać... nagramy coś na sali, wrzucimy na youtuba.. 
- Po co?
- Po to, że większość zespołów przygotowuje coś w tym czasie, tak?
- No tak.
- No właśnie... a wy musicie być najlepsi. Poza tym będziemy mieć później imprezę w wytwórni. 
- Impreza Halloweenowa? - zaszczebiotał podekscytowany Chenle.
- Tak młody, także szykuj się. 
- Ale super.
- No dobrze... ma pan jakieś propozycje dotyczące strojów?
- Mam, ale tylko dla dzieciaków... musimy pomyśleć, co z resztą. - westchnąłem, zerkając w zeszyt mężczyzny, spoglądając na jego propozycje kostiumów - Co z tobą? Jesteś zmęczony?
- Ja?
- Mhm.
- Powiedzmy. 
- Ja wiem, kim chcę być! - wyrwał się Haechan, zwracając tradycyjnie na siebie uwagę wszystkich osób - Jestem tam wpisany?
- Nie.
- Oo.. chcę być Michaelem Jacksonem. 
- Okej. - zacząłem wpisywać jego propozycję do zeszytu, kiedy menadżer złapał mnie za rękę.
- Czekaj... musimy to przedyskutować.
- To tylko zabawa. Niech będzie kim chce. 
- No tak... dzieciaki wiedzą, czego chcą. Rozumiem, że mam to zostawić wam.
- Szybko to skończymy i dam panu listę. - szybko... Dochodziła trzecia nad ranem. Koncepcja zmieniała się z każdą minutą, chłopaki się kłócili, podkradali sobie pomysły, krzyczeli... myślałem, że oszaleję - Dobra... - westchnąłem, mierząc wszystkich wzrokiem - Jungwoo, za kogo chcesz się przebrać?
- Em.. nie mam pojęcia.
- Trzeba go wcisnąć w sukienkę.
- Oooo będzie mu pasować. 
- Ale za jaką laskę go przebrać? - żeby oni dyskutowali tak żywo w sprawach chociażby comebacku, co o tej sukience...
- Niech będzie Rose z Titanica.
- Ooo a Jaehyun przebierze się za Jacka i będzie super. - mój chłopak i Jungwoo siedzieli na samym końcu pokoju, przez co byli ostatni w kolejce do przydzielenia im kostiumów. Jak usłyszałem, że ma przebrać się za najromantyczniejszą parę, jaką w życiu poznałem, to automatycznie się we mnie zagotowało.
- Słucham? - wtrąciłem odruchowo, zapominając całkowicie o myśli przewodniej.. to przecież tylko zabawa.. - Może oni nie chcą być za nich przebrani? 
- Dla mnie super. Mi pasuje. - powiedział nieśmiało Jungwoo, zerkając na mojego Jaehyuna. Co jest do cholery..
- Nie mam na siebie pomysłu... poza tym wszystko mi jedno. - Jaehyun ziewnął, porządnie się przy tym wyciągając.
- Zwykle jesteś bardziej kreatywny.. - burknąłem, wywołując głuchą ciszę, która spowiła cały pokój. Zamknąłem ostentacyjnie zeszyt menadżera, zrywając się na równe nogi - Idźcie spać... wstajemy o szóstej. - wiem, że to tylko zabawa, ale jestem wściekły. Wolałbym się upodlić i wcisnąć się w tą głupią kieckę, niż pozwolić na to, żeby Jaehyun słodził sobie na tej imprezie z Jungwoo. Teraz się we mnie gotuje... na tej imprezie pewnie wybuchnę..





~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------