Egzamin dojrzałości~cz.4 [Daniel&Jihoon-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3

- Co będziesz dzisiaj robił?- spojrzałem na Daniela, siadającego na kanapie z talerzem jedzenia.
- A to nie mamy dzisiaj wspólnych planów?- chłopak spojrzał na mnie pytająco włączając telewizor.
- Pójdę chyba dzisiaj do rodziców... Dzwoniłem do taty i mówiłem, że mogę dzisiaj przyjść.
- Jesteś pewien?
- Chcę to mieć już za sobą.- Daniel przytaknął jedząc przygotowany przeze mnie obiad.
- Rozumiem... może pojadę z tobą, co? Będę się kręcił po okolicy.
- Ale...
- Cokolwiek ci nie powiedzą, nie chcę żebyś wracał później sam. 
- Jest zimno, zmarzniesz. 
- Mówiłem ci setki razy, że masz się o mnie nie martwić.
- Ta... i tak będę, czy ci się to podoba czy nie.- wymieniliśmy się uśmiechami, po czym chłopak usiadł bliżej mnie całując mnie w głowę.
- Powiedzieć ci coś?
- Jasne.
- Ten tydzień, był najlepszym tygodniem w całym moim życiu.
- Serio? Dlaczego?
- Bo byliśmy cały czas razem.- poczułem jak moje serce przyspiesza. Moja twarz zaczerwieniła się tak samo, jak podczas pierwszego pocałunku z Danielem. Niewiele myśląc pocałowałem go w policzek, opierając się o jego ramię.
- Tooo... może zostanę u ciebie jeszcze na weekend, hm?
- Wiesz, że najchętniej bym cię w ogóle stąd nie wypuszczał.- uniosłem lekko głowę marszcząc nos.
- Możesz mnie tu uwięzić...
- Skoro się na to zgadzasz, nie będę miał z tego takiej frajdy. 
- Ty będziesz mnie związywał, a ja będę krzyczał, że nie chcę... może tak być?- Daniel zaśmiał się całując mnie w czoło.
- Dobra, spróbujemy tak.- posłałem chłopakowi uśmiech wstając leniwie z kanapy - Gdzie lecisz?
- Sam nie wiem... może powinienem się jakoś przygotować?
- Nałóż spodnie... to powinno wystarczyć.
- Ty i te twoje błyskotliwe uwagi.- blondyn wstał z kanapy odnosząc talerz do kuchni.
- No dobra... Ubieraj się i chodź.
- Naprawdę ze mną idziesz?
- Powiedziałem już. Zbieraj się. 

*

- Denerwuję się.- spojrzałem na Daniela głęboko oddychając. Chłopak złapał mnie za ramiona patrząc mi w oczy.

- Co by ci nie powiedzieli, pomogę ci... Nieważne, co to będzie, nie zostaniesz z tym sam, obiecuję.- skinąłem głową, zerkając niepewnie w stronę domu - Leć już, bo jeszcze się rozmyślisz. 

- Będziesz tu na mnie czekać, tak?

- Tak skarbie. Nie bój się.- po buziaku Daniela ruszyłem do domu. Bałem się jak jasna cholera. Ciężko powiedzieć, co chcą mi powiedzieć rodzice, jednak co by to nie było, chcę to już mieć za sobą. 

- Cześć!- ale trzęsie mi się głos... czuję się, jakbym szedł na ścięcie.

- Jihoon...- mama podbiegła do mnie przytulając mnie - Jak ja za tobą tęskniłam. Trochę ci przybyło.

- Ta... w końcu mam czas na jedzenie.- westchnąłem wchodząc w głąb domu - Proszę, powiedzcie mi szybko, o co chodzi...- gdy wszedłem do salonu, całkowicie wbiło mnie w ziemię. 

- Skarbie, usiądź proszę.

- Co on tu robi?- wydusiłem, czując jak uginają mi się nogi.

- To wy się znacie?- zapytał zdziwiony ojciec wstając z kanapy.

- To... najlepszy przyjaciel mojego ... mojego znajomego. O co tu chodzi?- widziałem, że zdziwienie na twarzy Minhyna było równie ogromne, co na mojej.

- Jihonnie.... Minhyun to twój brat.- upadłem na stojący za mną fotel starając się pozbierać myśli - Urodziłam go zanim poznałam twojego ojca i... zmuszona byłam oddać go do domu dziecka.- wyszeptała niemalże mama zanosząc się łzami - Minhyun odezwał się do mnie zaraz po tym jak opuścił dom dziecka, ale nie potrafiłam ci się do tego przyznać... Przepraszam skarbie...

- Daniel o wszystkim wiedział?- zapytałem przez ściśnięte gardło spoglądając na Minhyuna, którego w tym momencie nienawidziłem jeszcze bardziej. 

- Daniel? Kto to jest Daniel?- zapytał ojciec kucając przy fotelu, jednak nie miałem w tym momencie ochoty na jakiekolwiek tłumaczenia. Czuję się tak skołowany i potwornie oszukany, jak jeszcze nigdy dotąd. Jak oni mogli mnie tak perfidnie oszukiwać?! 

- Wiedział o tym?!

- Nie... nie potrafiłem mu o tym powiedzieć. Poza tym nie miałem pojęcia, że to ty jesteś moim bratem...

- Kłamiesz...- poderwałem się z fotela idąc w kierunku drzwi.

- Jihoon!- rodzice jak to rodzice... starali się mnie zatrzymać, ale nie byłem w stanie na nich normalnie spojrzeć. Brzydziłem się nimi i tym, że okłamywali mnie przez całe moje życie - Synku poczekaj... daj nam to wszystko wytłumaczyć.

- Nienawidzę was.- nie potrafiłem kryć łez i żalu do rodziców, Minhyuna i zapewne Daniela. Jestem pewien, że Minhyun o wszystkim mu powiedział, a ten strugał głupa i oszukiwał mnie razem z nimi.

- Jihoonnie...

- Chcę sobie wszystko poukładać.- burknąłem wychodząc z domu. Nie wiem dokąd mam iść, co ze sobą zrobić... w życiu nie spodziewałbym się czegoś takiego. Zaraz po wyjściu z posesji wpadłem na Daniela, ale jedyne na co miałem ochotę, to rzucić się na niego i udusić gołymi rękoma. 

- Jihoon... 

- Wiedziałeś o wszystkim?!- krzyknąłem pchając go na kupę śniegu. 

- O czym ty mówisz?
- Jak mogłeś mnie tak okłamywać?!- usiadłem na nim okrakiem trzymając go kurczowo za kurtkę.
- Nie mam pojęcia o czym mówisz, uspokój się!
- Jihoon, do cholery, opanuj się.- poczułem jak ktoś chwyta mnie w pasie odciągając mnie od Daniela.
- Minhyun? Co ty tutaj robisz?- mój chłopak wstał z ziemi wybałuszając oczy na swojego przyjaciela.
- Doskonale wiesz, co on tutaj robi!- pociągnąłem nosem robiąc kilka kroków w tył - Obaj jesteście siebie warci. 
- Przysięgam ci, że nie mam pojęcia o co chodzi.
- Nie? Nie pochwalił ci się, że jest moim bratem? 
- Co...
- Nie po to ciągle u ciebie przesiadywał? O wszystkim wiedzieliście i tak podle mnie oszukiwaliście... 
- Skarbie, przysięgam, że nie miałem o niczym pojęcia...- Daniel złapał się za głowę, osuwając się po murze ogradzającym jeden z domów - Minhyun... znam cię tyle lat...
- Sam dowiedziałem się stosunkowo niedawno.... nie potrafiłem ci o niczym powiedzieć.- nie miałem ochoty tego słuchać. Machnąłem ręką idąc przed siebie. Czułem jak wiatr targa mną na boki, jak mu się rzewnie podoba. Byłem tak skołowany, że nie potrafiłem nawet utrzymać się w pionie - Jihoon, zaczekaj.- Minhyun zatrzymał mnie odwracając mnie w swoją stronę. Zaraz po tym dołączył do niego Daniel - Daniel o niczym nie wiedział... sam jestem zdziwiony, że to właśnie ty...
- Nie chcę tego słuchać.
- Chodź tu.- mój chłopak mimo mojego oporu, wtulił mnie w siebie całując mnie w głowę - Uspokój się, proszę cię. Wrócimy do domu i pomyślimy o wszystkim na spokojnie. 

*

                     Powrót do mieszkania Daniela był bardzo ciężki i niekomfortowy. Wiem jednak, że źle oceniłem w tym wszystkim Minhyuna. Chłopak wychował się w domu dziecka i dopiero jakiś czas temu dowiedział się, że jego rodzina wciąż mieszka w Seoulu i do tego wszystkiego ma brata... co najciekawsze, brat ten okazuje się być chłopakiem jego najlepszego przyjaciela. To wszystko brzmi jak fabuła jakiegoś filmu. 

- Proszę.- Daniel wręczył mi herbatę, po czym usiadł obok mnie głęboko wzdychając. 

- Przepraszam...

- Hm? Za co?

- Za to, jak potraktowałem cię przed domem...- Daniel objął mnie całując mnie w policzek.

- Nie przejmuj się tym. Masz prawo być zły.- chłopak westchnął spoglądając na siedzącego na przeciwko nas Minhyuna - Dlaczego o niczym mi nie powiedziałeś? Może teraz by tak to wszystko nie wyglądało.

- Daniel, ja nie miałem pojęcia, że Jihoon to mój brat. Sam jestem tym wszystkim skołowany...
- Mniejsza o to...- upiłem łyk herbaty nie odrywając wzroku od koca, którym miałem przykryte nogi - Co teraz zamierzasz zrobić?
- Nie wiem... wprawdzie twoja mama proponowała mi zamieszkanie z wami...
- To też twoja matka...- burknąłem czując jak znów się rozklejam.
- Tak, ale... chcę żebyś wiedział, że nie mam zamiaru wchodzić wam z butami w życie. Nie skorzystam z jej propozycji...
- Jakie to ma teraz znaczenie... i tak będziemy na siebie skazani...
- Słuchaj... wiem, że jest to dla ciebie ogromny szok... uwierz mi, że dla mnie też. Ale nie chcę żebyśmy byli dla siebie wrogami... 
- Nie wskoczę ci też od razu w ramiona, na to nie licz...
- Powinniśmy po prostu lepiej się poznać. Chcę mieć w tobie kumpla... póki co, niczego więcej od ciebie nie oczekuję.- westchnąłem wstając chwiejnym krokiem z kanapy.
- Uważaj.- Daniel chwycił mnie w pasie uważnie mi się przyglądając - Źle się czujesz?
- Kręci mi się w głowie. 
- Chodź, położysz się.... Poczekasz Minhyun?
- Jasne.
- Zaprowadzę go tylko do pokoju.- blondyn zaprowadził mnie do sypialni kładąc mnie do łóżka - Zaśniesz dzisiaj sam?
- Daniel...- poczułem jak po moich policzkach spływają łzy. Chłopak nachylił się do mnie całując mnie w czoło.
- Proszę cię, nie płacz. Coś wymyślimy, nie martw się.
- Co wymyślimy? W jednej chwili posypało mi się całe życie. 
- Żabko.- Daniel przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie - Popatrz na to z innej strony. Całe swoje życie miałeś absolutnie wszystko, a Minhyun nic... pamiętasz jak ci opowiadałem o domu dziecka?- skinąłem jedynie głową - Uwierz mi, że on bardzo chciałby mieć z tobą dobry kontakt. Relacji z mamą nie naprawi tak szybko, a ty? Tak naprawdę jesteś najbliższą mu teraz osobą. Spróbuj go chociaż polubić, hm?
- Masz rację...- westchnąłem czując jak delikatne palce chłopaka wycierają moje łzy.
- Jestem z ciebie cholernie dumny, wiesz?
- Dlaczego? Dzisiaj niespecjalnie się popisałem...
- Cieszę się, że to wszystko zrozumiałeś... W takiej sytuacji, zrozumieć punkt widzenia drugiej osoby... jesteś cudowny.- uśmiechnąłem się łapiąc chłopaka za rękę.
- Dziękuję za to, że ciągle przy mnie jesteś... Zwariowałbym bez ciebie.
- Taka moja rola Jihoon.- szepnął Daniel delikatnie muskając moje usta.

*

                     Od mojego ostatniego "wywodu" minęło sześć miesięcy. Szmat czasu, co? Przez ten czas bardzo polubiłem się z Minhyunem. Jesteśmy niemalże nierozłączni... oczywiście jak bracia. Nie podejrzewajcie mnie tu o żadne zdrady. Źle oceniłem go na samym początku. Najpierw z czystej zazdrości, później przez ogromny szok związany z wiadomością o tym, że jest moim bratem. 

Zdałem wszystkie egzaminy, dostałem się na tą samą uczelnię, na której uczy się Daniel i cóż... kilka dni temu się do niego wprowadziłem. Oczywiście rodzice myślą, że to tylko mój przyjaciel. Na szczęście Minhyun podczas rodzinnych obiadków nie pisnął ani słowa o tym, że jest moim chłopakiem. Rodzice chyba by mnie zabili. No cóż... Wracając do tematu Daniela i Minhyuna. Mój brat będzie u nas na pewno stałym bywalcem. Od momentu, w którym wprowadziłem się do Daniela, siedzi u nas od rana do wieczora. Dobrze, że chociaż na noce zostajemy sami... Mama stara się wynagrodzić mu wszystkie krzywdy. Razem z ojcem wynajęli mu porządne, niewielkie mieszkanie i co miesiąc płacą za jego studia oraz dają na bieżące wydatki. Ponad to, Minhyun często przyjeżdża do mojego rodzinnego domu. Gramy wtedy w gry planszowe i jemy niezdrowe jedzenie, które jak doskonale wiemy, smakuje najlepiej. Co do Daniela... będąc przy nim, jestem najszczęśliwszym facetem na świecie. Układa nam się wyjątkowo dobrze i od czasów kłótni sprzed pół roku, nie pokłóciliśmy się ani razu. Dostał też stypendium na uczelni, co bardzo pomogło mu finansowo i otworzyło drzwi do dalszej kariery naukowej.
                     Jak widzicie, wszystko w końcu wyszło na prostą. Czasem potrzebujemy paru życiowych zawirowań, żeby otworzyć się na innych i docenić to, co mamy. Nie życzę Wam oczywiście, żeby te lekcje były tak brutalne, jak w moim wypadku, ale czasem porządny kopniak w tyłek od losu jest naprawdę potrzebny.


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przypominam, że Wanna One wypuściło dzisiaj nowe MV pt. "Beautiful".
https://www.youtube.com/watch?v=o4_tHTmniw4&t=249s  <- 

Egzamin dojrzałości~cz.3 [Daniel&Jihoon]

cz.1 cz.2

- Mów, bo zwariuję.- ojciec stanął bliżej mnie biorąc głęboki oddech.
- Nic mu nie mów... Dowie się o wszystkim po egzaminach.- widziałem, że ojciec odpuścił. Cholera jasna, a było tak blisko.
- Mhm... róbcie co chcecie. Ja się spakuję i wychodzę.
- Co? Niby dokąd?
- Dowiecie się po egzaminach.- burknąłem idąc krętymi schodami do swojego pokoju. Chciałem wziąć jedynie najpotrzebniejsze rzeczy i iść do Daniela. Miałem jedynie nadzieję, że przygarnie mnie do siebie na kilka dni. Muszę odpocząć od rodziców i tych kłótni. Nie wiem czy ich sprzeczki dotyczą mnie, czy nie, ale na pewno się na mnie odbijają, a nie chcę psuć sobie dobrego humoru ich sprawami. Po spakowaniu książek oraz ubrań ruszyłem ponownie do wyjścia. Czułem, że zostanę zatrzymany przez rodziców, ale w końcu nadszedł odpowiedni moment żeby się im postawić.
- Nigdzie nie pójdziesz Jihoon.
- Zajmijcie się swoimi sprawami.
- Jak ty się odzywasz?
- Nie pouczaj mnie... Kłócicie się, macie przede mną jakieś tajemnice... nie mam zamiaru tego słuchać. 
- Do kogo idziesz?
- Do Seongwoo.
- I kiedy wrócisz?
- Nie wiem.- zarzuciłem torbę na ramię wychodząc z domu. Boję się, że może chodzić o rozwód. Skoro ojciec jest tak wściekły na mamę, to znaczy, że ona musiała go zdradzić. Ale z kim i dlaczego? Był dla niej idealnym mężem... nie miała powodów do jakichkolwiek skarg. Fakt... mnie trzymał na bardzo krótkiej smyczy i tresował jak psa, ale w stosunku do mamy był aniołem. Czemu więc ta zdecydowała się zrobić mu takie świństwo?
         Gdy dotarłem pod mieszkanie Daniela, długo walczyłem z tym, czy aby na pewno powinienem zawracać mu głowę swoją obecnością. Niby jesteśmy razem i wiem, że Daniel bardzo mnie kocha, ale nie wiem czy to dobry pomysł, by zwalać mu się do mieszkania tak bez zapowiedzi. Mimo to zapukałem do drzwi czekając aż chłopak mi otworzy. Gdy drzwi się uchyliły, ujrzałem przed sobą zdziwioną twarz blondyna.
- Hej...- wtuliłem się w niego, czując jak schodzi ze mnie cały stres. Chłopak objął mnie całując mnie w głowę.
- Co się stało?
- Mógłbym u ciebie zostać kilka dni?
- Pewnie. Daj tą torbę.- Daniel wziął ode mnie rzeczy niosąc je do sypialni. Rozebrałem się idąc w stronę salonu. Chciałem wtulić się w mojego chłopaka i ze wszystkiego mu się wygadać i właśnie tutaj napotkałem przeszkodę. Wchodząc do pokoju, ujrzałem siedzącego w fotelu bruneta. Chłopak był dużo starszy ode mnie i do tego nieziemsko przystojny. Strasznie mnie to zaniepokoiło, bo Daniel nie wspominał mi o tym, że ma się z kimś dzisiaj spotkać.
- Cześć.- brunet uśmiechnął się wstając z fotela - Jihoon, tak?
- Tak... a ty to...?
- Minhyun, przyjaciel Daniela.- podałem mu rękę zerkając na wchodzącego do salonu mojego chłopaka.
- Widzę, że wam przeszkodziłem...- burknąłem wychodząc do kuchni. Wiem, że zachowałem się głupio, ale nie podoba mi się to, że Daniel spotyka się z innymi chłopakami poza moimi plecami. Nawet jeśli to tylko jego przyjaciel. Sięgnąłem po piwo otwierając je pospiesznie. Chciałem się napić i się położyć... jestem zmęczony tym wszystkim.
- Jihoon, co jest?
- Nic.- upiłem łyk gorzkiego piwa widząc niezadowolenie na twarzy Daniela.
- Daj to.- po chwili puszka znajdująca się w mojej dłoni wylądowała w śmietniku - Powiesz mi o co chodzi?
- Kto to jest?- oparłem się o blat czując jak się we mnie gotuje.
- Mój kolega z domu dziecka.
- Świetnie... często się z nim spotykasz?
- Jihoon.- chłopak parsknął śmiechem podchodząc bliżej mnie - Chyba nie jesteś zazdrosny, co?
- Coś się stało?- do kuchni wszedł Minhyun... facet idealny. Niesamowicie przystojny, wysoki... wygląda jak model.
- Jihoon myśli, że ze sobą kręcimy.- Daniel śmiał mi się prosto w twarz. Dawno nie czułem się tak upokorzony.
- Oho... i co teraz?
- No nie wiem, nie wiem... chyba musimy się ujawnić.- po moim policzku popłynęła łza. Uderzyłem dłonią w blat, po czym ruszyłem w stronę łazienki. Nie chciałem wybuchnąć, by bardziej się nie ośmieszyć.
- Ja nie chciałem...
- Daj spokój, on ma problemy z emocjami... załatwię to.- stanąłem przy oknie głęboko oddychając. Nie rozumiem dlaczego Daniel non stop ze mnie żartuje, ale naprawdę mam już tego serdecznie dość. Z drugiej strony narobiłem mu wstydu przed przyjacielem... chłopakiem... cholera go wie... Jakby nie patrzeć wina leży po obu stronach - Jihoon...
- Nie będę wam przeszkadzał. Wezmę rzeczy i pójdę do Seongwoo.
- Przestań wygadywać takie głupoty.... Jihonnie...- blondyn odwrócił mnie w swoją stronę - Płaczesz?
- Kim on dla ciebie jest?
- Przyjacielem... poznaliśmy się w domu dziecka dawno temu.- Daniel przytulił mnie bawiąc się moimi włosami - Nie płacz.
- Czy ty za każdym razem musisz ze mnie żartować? 
- Przepraszam...
- Za każdym razem, po tym jak mnie ośmieszysz to przepraszasz, a za kilka dni znowu robisz to samo.- spojrzałem w oczy chłopaka - Życie mi się sypie, a ty mi dopieprzasz jeszcze bardziej.
- Jihoon... idź do pokoju i na mnie poczekaj, dobrze? 
- A Min...
- Powiem mu, że spotkamy się kiedy indziej.- chłopak pocałował mnie w czoło wychodząc z łazienki. Słyszałem jak tłumaczy Minhyunowi, że ten musi już iść. Poczułem się głupio, ale z drugiej strony bardzo chciałem porozmawiać ze swoim chłopakiem o tym, co dzieje się u mnie w domu. Usiadłem na łóżku w sypialni Daniela bawiąc się nerwowo palcami. Widziałem za oknem wirujące pod wpływem wiatru płatki śniegu... zaczęło się. Nasza ulubiona pora roku. Miałem ochotę się uśmiechnąć, ale nerwy mi na to nie pozwalały - Jestem. 
- Zobacz.- szepnąłem niemalże wskazując na okno. Daniel jedynie uśmiechnął się lekko, po czym usiadł obok mnie na łóżku.
- Jihoon... przepraszam cię za wszystko, naprawdę. Zachowuję się czasami jak dupek...
- Nie, nie mów tak... Ja... po prostu boli mnie to, że wiesz, że cię kocham... że mam problemy, a ty to bagatelizujesz. Mam czasami wrażenie, że bawi cię to, że nie widzę świata poza tobą i jestem o ciebie zazdrosny.- pociągnąłem nosem spoglądając na chłopaka - Przepraszam, że okazuję to w taki sposób, ale nie potrafię inaczej.- odkąd jesteśmy razem, nigdy poważnie się nie pokłóciliśmy. Mieliśmy szczere, poważne rozmowy, ale nigdy tego typu.
- Nie miałem pojęcia, że tak to postrzegasz i że tak to cię boli...
- Bo nigdy ci o tym nie mówiłem...
- Powinienem jednak mieć lepsze wyczucie.- chłopak przysunął się do mnie uważnie mi się przyglądając - Mogę cię przytulić?- skinąłem jedynie głową wtulając się w Daniela - Skarbie, nie bawi mnie to, że tak bardzo mnie kochasz i że jesteś o mnie zazdrosny. Jesteś pierwszą osobą, która mnie pokochała... to bardzo dużo dla mnie znaczy i... wiem, że nie potrafisz panować nad emocjami, ale znasz mnie. Czasami najpierw coś powiem, a dopiero potem myślę... to mój ogromny minus... Obiecuję, że się poprawię.- skinąłem głową głaszcząc chłopaka po udzie - Wybaczysz mi?- uniosłem głowę całując słodkie wargi Daniela.
- Tak... przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłem.
- Należało mi się.- poczułem na czole czułe pocałunki ze strony chłopaka. Westchnąłem przykładając twarz do jego klatki piersiowej. Bicie jego serca bardzo mnie uspokaja - Powiesz mi, dlaczego uciekłeś z domu?
- Jak... jak wróciłem do domu byłem świadkiem kłótni rodziców. Nie chcą mi powiedzieć o co chodzi, ale obstawiam rozwód... i to z winy mamy.
- Dlaczego tak myślisz?
- Ojciec cały czas obwinia o coś mamę. Do głowy przychodzi tylko jedno...
- Nie zakładaj czarnego scenariusza. Może to przejściowe.
- A jak nie? Miałem taką idealną rodzinę, a teraz wszystko się sypie.- Daniel ujął moją twarz delikatnie mnie całując.
- Powiedz mi skarbie, jak mogę ci pomóc. 
- Bądź przy mnie.- uśmiechnąłem się zanurzając się ponownie w jego ramionach.

*

              Środa. Wyszedłem ze szkoły koło godziny 17-stej z ogromną chęcią powrotu do domu. Daniel kończył dziś o 15-stej więc na pewno czeka już na mnie z obiadem. Wyszedłem na pusty już niemalże parking unosząc głowę ku górze. Fioletowe niebo mieniło się tysiącami płatków śniegu. Uśmiechnąłem się do siebie czując jak ktoś mi się przygląda. Po odwróceniu się za siebie, ujrzałem mojego ojca.... nie wierzę. Miałem ochotę uciekać gdyż byłem pewien, że zechce zaciągnąć mnie do domu. 

- Tata?- ten jedynie podszedł do mnie przytulając mnie - Co ty tutaj robisz?

- Chciałem cię zobaczyć. Masz ochotę coś zjeść?

- Da... Seongwoo na mnie czeka i...

- Ojcu odmówisz?- no tak. Westchnąłem wymuszając uśmiech.

- Masz rację. Napiszę mu, że wrócę później.- pojechaliśmy do centrum miasta. Siedząc z ojcem przy jednym stole, czułem się, jakbym siedział z kimś zupełnie mi obcym - To... co u was?

- Lepiej... doszliśmy z mamą do wniosku, że powiemy ci całą prawdę. Tylko będziesz musiał wrócić do domu... na stałe.

- Przemyślę to.

- Nie chcesz znać prawdy?

- Chcę... ale z drugiej strony jest mi dobrze tak, jak jest teraz.

- Właśnie...- ojciec wziął głęboki oddech, po czym sięgnął po kawę upijając kilka łyków - Gdzie mieszkasz?

- U Seongwoo... mówiłem ci.

- Musisz być bardzo cichym współlokatorem... jego mamie nic nie wiadomo o tym, że u nich mieszkasz.- cholera jasna... mogłem się domyślić, że ojciec prędzej czy później przeprowadzi śledztwo na ten temat - Dowiem się, gdzie mieszkasz?

- U kolegi... 

- Znam go?

- Nie. 

- A ty skąd go znasz?

- Ze szkoły... 

- Mhm... daj mi numer do jego rodziców.

- On nie ma rodziców. Mieszka sam.

- Jak to?

- Normalnie... studiuje zaocznie, na tygodniu pracuje... sam o siebie dba. 

- Dobrze, że masz takich kolegów, a nie jakiś pozbawionych ambicji leni.

- Sam widzisz... 

- Dobrze, że goni cię do szkoły. Byłem pewien, że po tym chwilowym kaprysie i ucieczce z domu, dasz sobie spokój ze szkołą.

- Nie jestem głupi tato... wiem co należy do moich obowiązków. 

- Cieszę się, że sobie radzisz.- nie poznaję go. Jestem naprawdę zdziwiony tym, że na mnie nie krzyczy i mi nie rozkazuje. 

         Po zjedzonym późnym obiedzie, ojciec odwiózł mnie pod blok Daniela. 

- Przepraszam, ale nie mogę zaprosić cię na górę...

- Nie przejmuj się tym.- ojciec wysiadł razem ze mną z samochodu wyjmując z bagażnika mój plecak.

- Dziękuję za obiad. 

- Wróć do domu Jihoon. 

- Kiedyś na pewno wrócę.- tato uśmiechnął się całując mnie w głowę.

- Leć, bo zmarzniesz. 

- Jeszcze raz dziękuję i... ucałuj ode mnie mamę.- posłałem ojcu uśmiech znikając za drzwiami klatki schodowej. Wow... poczułem dziwną ulgę i przypływ nagłej radości. Wystarczy zniknąć na parę dni i nagle wszystko zaczyna się stabilizować - Wróciłem!

- Chodź żabko do kuchni!- rozebrałem się z zasypanej śniegiem kurtki oraz butów idąc we wskazane miejsce. Gdy wszedłem do kuchni ujrzałem gotującego Daniela oraz siedzącego przy blacie Minhyuna.

- Hej...- rzuciłem w jego kierunku podchodząc do mojego chłopaka, którego przywitałem porządnym buziakiem - Jak było w pracy?

- Super... mamy dzisiaj co świętować.

- Jak to?

- Dostałem awans iii... premię.

- Poważnie? Gratuluję zdolniacho.- uśmiechnąłem się ponownie go całując.

- Mów lepiej jak z ojcem.

- Zabrał mnie na obiad, pogadaliśmy... chyba wszystko jest okej. 

- Widzisz... mówiłem, że niepotrzebnie panikujesz.

- A jak było w szkole?- spojrzałem na Minhyuna. Nie wiem czemu, ale wydaje mi się, że wyczułem w jego głosie kpinę.

- Dobrze.- odburknąłem nalewając sobie wody. 

- Masz na jutro dużo nauki skarbie?- Daniel pocałował mnie w głowę, podając swojemu przyjacielowi talerz pełen pyszności.

- O dziwo nie. 

- Ooo... to znajdziesz dzisiaj dla mnie chwilkę?- uśmiechnąłem się siadając przy blacie na przeciwko tego buca- Minhyuna. 

- Jak długą chwilkę?

- Mmm cały wieczór... i noc.

- Panowie, dajcie mi zjeść.- mój chłopak zaśmiał się zajadając razem z Minhyunem. 

- No to co? Pójdę się pouczyć, wykąpię się iiii... grzecznie na ciebie poczekam.

- A nie chcesz nic zjeść?

- Dopiero jadłem. 

- No dobra, to leć się uczyć.- zostawiłem Daniela z jego przyjacielem chcąc zająć się swoimi sprawami. Mimo to jednym uchem wciąż nasłuchiwałem jego rozmowy z Minhyunem. Nie potrafiłem skupić się na nauce fizyki wiedząc, że za ścianą mój chłopak siedzi z jakimś namolnym przygłupem. 

*

- Jihoonnie...- nie drgnąłem ani trochę. Schowany pod puchatą kołdrą czekałem od ponad godziny na Daniela. Gdy poczułem jak kładzie się obok mnie, zamknąłem oczy udając, że śpię - Śpisz już?- szepnął całując mnie w głowę - Śpij aniołku.- mruknąłem przekręcając się leniwie na plecy.

- Nie śpię. Czekałem na ciebie. 

- Nie obudziłem cię?

- Y y.

- Przepraszam, że tyle to trwało... zagadaliśmy się.

- Wiem... wszystko słyszałem.- westchnąłem głaszcząc Daniela po policzku - Kładziesz się już spać?
- Mhm.
- Przytulisz mnie? Nie zasnę bez ciebie. 
- No jasne.- chłopak wskoczył pod kołdrę, po czym wtulił mnie w swoje silne ramiona. Zamknąłem oczy uśmiechając się... czułem się teraz tak cholernie dobrze.
- Ah... coś ci dzisiaj obiecałem.
- Jutro Jihoon... Rano masz szkołę, musisz się wyspać. 
- Może jutro nie pójdę, co?
- Nie ma takiej opcji. Rano budzę cię do szkoły.- zaśmiałem się całując Daniela w klatkę piersiową.
- Zachowujesz się jak tatuś. 
- Jestem za ciebie odpowiedzialny. Muszę cię pilnować...


~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Egzamin dojrzałości~cz.2 [Daniel&Jihoon]

cz.1

                   Daniel chwycił mnie w talii wprawiając moje biodra w lekki, płynny ruch. Nachyliłem się do partnera przejeżdżając dłonią po jego mokrym od potu czole, po czym złożyłem pocałunek na jego ciepłych wargach. Mimo że była to dla nas codzienność, za każdym razem czułem się niesamowicie podczas seksu z moim chłopakiem. Pogłębiłem pocałunek pieszcząc dłonią rozgrzany policzek blondyna. Daniel muskając opuszkami palców moją talię znów doprowadzał mnie do szału, przyprawiając mnie tym samym o dreszcze i dziwne, niekontrolowane ruchy, zupełnie tak, jakby wstąpił we mnie demon.
- Kocham cię.- wydyszałem w usta chłopaka starając się złapać odrobinę oddechu.
- Co ty nie powiesz.- partner przekręcił mnie na plecy chichocząc.
- Ejj... znowu to robisz. To ja miałem dominować.- Daniel parsknął śmiechem nachylając się do mnie.
- Zapomnij skarbie.- objąłem go za szyję wpatrując się uważnie w jego oczy. Czasami mam wrażenie, że nie zasługuję na niego. Staram się jak mogę, by mu dorównać, ale wciąż baaardzo mi daleko do mojego chłopaka - Ale ci serduszko bije.- szepnął przykładając dłoń do mojej klatki piersiowej.
- Wszystko przez ciebie.- pocałowałem kącik jego ust pieszcząc dłonią kark blondyna - Nigdy mnie nie zostawisz, prawda?
- Nigdy w życiu.- gdy chłopak ułożył się na mnie kontynuując stosunek, po pokoju rozszedł się dźwięk mojego telefonu. Daniel nie przerywając sięgnął na szafkę nocną otwierając szerzej oczy - Seongwoo.
- Daj mi go.- drżącymi dłońmi odebrałem telefon widząc nad sobą falujące delikatnie ciało Daniela - Słucham?
- Co robicie gołąbki?
- Wiesz... jakby ci to powiedzieć. Właśnie się kochamy, a co?
- Czuję się częścią tego cudownego pożycia. 
- Boże Seongwoo... mów, o co chodzi.
- Twój ojciec do mnie dzwonił.
- Co, po co?- mój partner skończył się we mnie poruszać, po czym ostrożnie położył się na mnie słuchając, o czym rozmawiam z przyjacielem.
- Chciał wiedzieć, czy aby na pewno u mnie jesteś. 
- I co?
- Powiedziałem, że się kąpiesz i nie możesz podejść do telefonu. Ale powiem ci, że twój ojciec powinien chyba zostać detektywem, a nie wojskowym.
- Nawet nic mi nie mów...
- Dobra... chyba mamy go z głowy, chyba że do mnie przyjedzie. 
- Mam nadzieje, że nie. Jakby co to dzwoń.
- Może jednak będę zasypywał cię wiadomościami. Nie chcę wam przeszkadzać.
- Mmm... może faktycznie to lepsza opcja.- uśmiechnąłem się całując partnera w policzek. Daniel wziął ode mnie telefon chichocząc - Ej.
- Hej Seongwoo... niestety Jihoon nie może teraz rozmawiać, ale oboje bardzo doceniamy twoją pomoc.- po tych słowach rozłączył się wbijając się w moje usta. Objąłem go oddając jego pieszczotę. Mam najwspanialszego chłopaka na świecie, prawda? - Co będzie jak twoi rodzice zrobią nam tu nalot?
- Ciebie zabiją, a mnie wykastrują i wypiszą z rodziny. 
- Uu... brzmi okrutnie.- zaśmiałem się delikatnie go całując.
- Nie mogę się doczekać kiedy z tobą zamieszkam. 
- Ja też.- mruknął pieszcząc nosem moją wrażliwą szyję - Kto by pomyślał, że nasza znajomość tak się rozwinie.
- A tam... ja od samego początku wiedziałem, że będziemy razem.- uśmiechnąłem się głaszcząc go po policzku. Teraz wypadałoby powiedzieć jak wyglądała nasza znajomość. Chodziliśmy do tej samej szkoły... kiedy ja rozpoczynałem liceum, Daniel był w ostatniej klasie. Któregoś dnia w trakcie zajęć uczniowie spędzali przerwę na dziedzińcu szkoły. Było bardzo ciepło więc szkoda było marnować czas na siedzenie w chłodnych murach. Przyglądałem się Danielowi od bardzo dawna. Był przewodniczącym szkoły, czym potwornie mi imponował. Siedząc na dworze moje spojrzenie również było skupione na chłopaku. Widziałem jak komentował z dwoma kolegami jakąś ważną sprawę... strasznie przy tym gestykulował, a jego twarz wyrażała tysiące emocji na raz. W pewnym momencie poderwali się na równe nogi biegnąc za szkołę. Nie mam pojęcia, co podkusiło mnie, by iść za nimi. Będąc za szkołą, ukryłem się za kontenerem na śmieci podglądając poczynania starszych kolegów. Daniel oraz jego przyjaciele prowadzili rozmowę z czterema studentami gnębiącymi ucznia naszej szkoły. Chłopak był pobity i ledwo żywy... wyglądał naprawdę okropnie. Widziałem, że Daniel aż chodzi ze złości i chęci pomocy słabszemu. Po wymianie zdań, studenci rzucili się na mojego chłopaka. W prawdzie w jego obronie stanęli jego kumple z samorządu, ale stwierdziłem w przypływie emocji, że skoro już tam jestem, to muszę zacząć działać. Skończyło się na tym, że studenci uciekli, a my wylądowaliśmy na dywaniku u dyrektora. Z racji tego, że wszyscy byliśmy świetnymi uczniami, a kamery zarejestrowały przebieg wydarzeń, dostaliśmy dość łagodną karę. Musieliśmy przez miesiąc zostawać po lekcjach i sprzątać szkołę. Ja byłem oczywiście w parze z Danielem. Pani woźna kazała nam zajmować się salą gimnastyczną i toaletami, podczas gdy druga para zajmowała się sprzątaniem stołówki i korytarzy. Podczas tej głupiej kary bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Z początku spotykaliśmy się po lekcjach żeby się pouczyć. Daniel oddał mi swoje zeszyty i dawał masę wskazówek dotyczących nauki. Później zdał śpiewająco egzaminy, dostał się na najlepszą, Seoulską uczelnię, zaczął pracować i wynajął mieszkanie, w którym kontynuowaliśmy naukę i naszą znajomość. Pamiętam, że gdy odprowadzał mnie do domu, w ramach podziękowań za wszystko, co dla mnie robi, dostał ode mnie buziaka w policzek. Spaliłem buraka chcąc zapaść się pod ziemię... to było tak bardzo nie na miejscu. Chłopak jednak uśmiechnął się całując mnie po raz pierwszy. Nigdy z nikim się nie całowałem więc było to dla mnie podwójnie ekscytujące. Od tamtego dnia byliśmy razem. Wtedy też stałem się najszczęśliwszym chłopakiem na świecie i nawet moi rodzice nie mogli mi tego zepsuć.
- Dobrze, że to wszystko tak się potoczyło.
- Mmm... niestety ja musiałem zrobić pierwszy krok. Wiesz jakie to było dla mnie stresujące?- zaśmiałem się bawiąc się włosami Daniela.
- Pff... ty tylko dałeś mi buziaka. Ja musiałem zrobić całą resztę.
- Ale za to dałem ci niezwykle słodkiego buziaka.
- O tak... a jak słodko się przy tym zaczerwieniłeś.
- Przestań.- chłopak wtulił mnie w siebie głaszcząc mnie po nagich plecach.
- Nie jest ci zimno?
- Y y... leżę na najlepszym kaloryferze. 
- A masz ochotę na jakąś dobrą kolację?
- A mam... co proponujesz?
- Hm... może dak-galbi?
- Ooo tak.- wstałem z łóżka szukając swoich ubrań, które gubiłem idąc do sypialni.
- Ale kusisz tym ciałkiem.
- Aish... jak ty coś powiesz...- wyjąłem z szafy koszulkę partnera narzucając ją na siebie - Gdzie moje majty? 
- Zaczęliśmy w przedpokoju. Tam poszukaj.- gdy doprowadziliśmy się do porządku, zajęliśmy się przygotowywaniem kolacji. Nie przeszkadzało nam to, że dochodziła 23... na jedzenie zawsze jest odpowiednia pora - Słyszysz?
- Co?- chłopak ściszył telewizor przykładając palec do ust.
- Telefon ci dzwoni.
- O tej porze?- wyrwałem w stronę sypialni. Gdy zobaczyłem na wyświetlaczu numer ojca, zamarłem.. - T... tak?
- Wreszcie odebrałeś.
- Przepraszam... mam wyciszony telefon.
- Mhm... co robicie?
- Em... właśnie zjedliśmy pizzę i... chyba idziemy spać.
- To dobrze... musisz mieć siłę na jutrzejszą naukę.
- Tak, właśnie... a wy co robicie?- po drugiej stronie zapanowała cisza. Cholera, co jest... moi rodzice nigdy się tak nie zachowywali - Tato...
- Mama już śpi.
- A ty?
- Dokończę oglądać film i też się położę. 
- Tato...
- No co tam?
- Kłamiesz... wiem, że coś jest nie tak. Czuję to. 
- Porozmawiamy kiedy indziej synu.
- Ale tato...
- Do jutra.- rozłączył się. Odłożyłem telefon siadając na łóżku. Moi rodzice nigdy się nie kłócili, ba... nigdy między nimi nie doszło nawet do sprzeczki. Boję się. Jest to dla mnie zupełnie nowa sytuacja, w której nie czuję się zbyt komfortowo.
- Jihonnie...- uniosłem głowę widząc stojącego w drzwiach Daniela - Coś się stało?
- Coś jest nie tak między moimi rodzicami.- blondyn westchnął kucając między moimi nogami - Coś się stało, o czym nie chcą mi powiedzieć. 
- Skarbie... dorośli mają swoje tajemnice, o których ich dzieci niekoniecznie muszą wiedzieć. 
- Boję się.
- Nie masz czego się bać. To chwilowe, mówię ci. Twoi rodzice wszystko sobie wyjaśnią i wszystko wróci do normy, obiecuję.- mówiąc to pocałował moje dłonie lekko się uśmiechając - Nie martw się. Nie lubię jak jesteś smutny.- skinąłem jedynie głową całując go w czoło - Chodź... zjesz i się położysz, okej?- jak mam być szczery po telefonie ojca straciłem na wszystko ochotę. Nawet obecność mojego chłopaka nie potrafiła mnie cieszyć. Po kąpieli oraz kolacji, wylądowaliśmy ponownie w łóżku. Leżałem wtulony w swojego chłopaka wsłuchując się w jego miarowo bijące serce, które zawsze potrafiło mnie uspokoić. Daniel drapał mnie po plecach nucąc moją ulubioną piosenkę. Chciał pewnie bym za wszelką cenę zasnął, ale nie potrafiłem. Z jednej strony chciałem cieszyć się spędzoną nocą u boku Daniela... z drugiej jednak, myśli związane z rodzicami nie mogły dać mi spokoju.
- Daniel?
- Hm?
- O czym myślisz?
- O tym, że chciałbym, by tak było już zawsze.- spojrzałem na niego wymuszając uśmiech.
- A co by było, jakby ktoś nas jednak rozdzielił? 
- Nie ma nawet takiej opcji Jihoon.- blondyn pocałował mnie w czoło wzdychając - Śpij, bo już głupoty gadasz. 
- Y y... chcę się tobą nacieszyć.
- Wiesz, że jutro wieczorem i tak do ciebie przyjdę.
- Ale to nie to samo.
- Jihoon... zostało nam zaledwie siedem miesięcy. 
- Jestem tak tym wszystkim zmęczony... Chodzę do szkoły na ósmą, kończę ją zazwyczaj koło szesnastej. Potem latam na zajęcia dodatkowe i wracam do domu na dwudziestą drugą. Spędzę z tobą niecałe dwie godziny i znowu zaczyna się młyn... dopiero dzisiaj odżyłem. Pierwszy raz mam tak długą przerwę w nauce. 
- Jesteś zdolnym, silnym chłopakiem. Dasz sobie ze wszystkim radę. Niedługo zamieszkamy razem i będziemy chodzić na tą samą uczelnię.
- O ile wcześniej się nie wykończę. 
- Nawet tak nie mów. 
- Wiem... jak zdam egzaminy i złożę już papiery na studia, pojedziemy na jakieś wakacje. Co o tym myślisz?
- Mhmmm... mów dalej.
- Może Tajlandia albo Malezja? Gdzieś, gdzie będziemy zupełnie sami, z dala od moich chorobliwie nadopiekuńczych rodziców.
- No dobrze, powiedzmy, że to wypali. Co powiesz swoim rodzicom?
- Że chcę pojechać na wakacje z przyjacielem.
- Z przyjacielem...
- Daniel.- spojrzałem na chłopaka głaszcząc go po policzku - Zrozum mnie...
- Rozumiem, naprawdę... Ale jeśli myślisz o nas poważnie, prędzej czy później będziesz musiał powiedzieć o tym swoim rodzicom. 
- Wiem... i uwierz mi, że nie jest to dla mnie łatwe.
- No tak... trochę znam twoich rodziców...
- Powiem im zaraz po tym jak się do ciebie wprowadzę. Pójdę do pracy, sam będę zarabiał na życie i nic już wtedy nie będą mogli mi zrobić.
- Tak kombinujesz...
- Źle?
- Dasz radę pogodzić studia z pracą?
- Pewnie, że tak. Pójdę w twoje ślady.- przysunąłem się bliżej twarzy partnera, obdarowując go namiętnym pocałunkiem, jednak mój chłopak chyba nie miał na to ochoty - Daniel...
- Przepraszam, nie mam ochoty...
- Skarbieeee... nie bądź na mnie zły.- położyłem się na chłopaku pieszcząc wargami jego szyję - Jeśli chcesz, porozmawiam z nimi jutro, tylko się na mnie nie złość.
- Nie... nic im nie mów. Chyba masz rację, poczekamy...
- Czyli nie jesteś zły?
- Nie potrafię być na ciebie zły.- uśmiechnąłem się obdarowując pocałunkami nagą klatkę piersiową oraz wyrzeźbiony brzuch Daniela - Oho... co ty wyprawiasz?
- A jak myślisz?- usiadłem między jego nogami zarzucając na siebie kołdrę.
- Jihoonnie...
- Ciiii... muszę ci wynagrodzić to moje dzisiejsze marudzenie.

*

               Dochodziła 11-sta. Wbiegłem na posesję chcąc jak najszybciej przekroczyć próg domu. Minuta spóźnienia i byłoby po mnie. Gdy wbiegłem do przedpokoju dobiegły mnie krzyki rodziców. Nie chciałem im przerywać i w końcu miałem też okazję podsłuchać, o co im poszło. 

- On już coś podejrzewa, nie rozumiesz?! Ile chcesz go jeszcze okłamywać?! Wystarczy, że ze mnie zrobiłaś idiotę!

- Przestań krzyczeć! Powiemy mu dopiero po tym, jak zda egzaminy! On musi się teraz uczyć!

- Nie... masz przyznać się do tego teraz.- ojciec warknął rzucając czymś o ziemię - Nie okłamuj chociaż naszego dziecka...

- Macie mi coś do powiedzenia?- wszedłem do kuchni widząc wściekłego ojca i zapłakaną mamę - Co wy przede mną ukrywacie?!

- Jihoon...

- Mamo, o co chodzi?

- Mów... pochwal się jak szalałaś kilka lat temu. 

- Przestań!- nigdy nie widziałem tak wściekłej mamy. Odsunąłem się lekko zerkając na przemiennie na obojga rodziców - Idź się uczyć, proszę cię.

- Nie. Chcę wiedzieć o co chodzi. 

- Skoro mama nie chce się do tego przyznać, ja ci powiem... Powinieneś znać prawdę synu...

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Egzamin dojrzałości cz.1~[Daniel & Jihoon]

                        Oderwałem się od warg chłopaka widząc przed oczami jego idealną, lekko zarumienioną twarz. Uwielbiam kochać się z Hyungiem. Jego wyraz twarzy jest czymś, co sprawia mi niezwykłą radochę, po tym, jak kończymy nasz stosunek.
- Zajedziesz mnie kiedyś.- zaśmiał się odgarniając z mojej twarzy spocone kosmyki włosów.
- Oj no przepraszam, ale nie potrafię już się hamować.- zaśmiałem się kładąc się obok mojego chłopaka. Sięgnąłem po telefon sprawdzając, która godzina - Cholera, zaraz mama wróci z pracy. 
- Która jest?
- Dochodzi 17-sta.
- Rozumiem, że muszę już iść.- spojrzałem na Daniela lekko się uśmiechając.
- Za rok idę na studia. Zamieszkamy razem i będziemy mieć święty spokój. 
- Wprowadzisz się do mnie?
- No jasne. O ile nie będziesz miał mnie dość do tego czasu. 
- Ciebie nigdy nie będę miał dość.- musnąłem wargi chłopaka czując bijące od niego ciepło - Jihoon...
- Hm?
- Kiedy powiesz swoim rodzicom o mnie i o tym, że jesteś gejem?- westchnąłem sięgając po bokserki.
- Nie szybko. Wiesz, że nie chcę o tym rozmawiać. 
- Skarbie, tak nie można.
- Nie pouczaj mnie, proszę cię.- naciągnąłem na siebie materiał wzdychając. Moi rodzice są bardzo stanowczy. Ojciec jest wojskowym i trzyma się brutalnych, konserwatywnych metod wychowawczych. Gdyby dowiedział się, że mam chłopaka wyrzuciłby mnie z domu i wyparł się tego, że jestem jego synem - Ubierz się, nie chcę mieć problemów.
- Skoro nie chcesz mieć problemów, to może powinniśmy się rozstać?- spojrzałem na Daniela karcąc go wzrokiem.
- Nie śmieszny żart.
- Wcale nie żartuję.
- Przestań!- nie potrafię nad sobą panować kiedy rzuca w moim kierunku takimi "żartami". Nie wyobrażam sobie rozstania z nim i on doskonale o tym wie. Wie, że mam problemy z panowaniem nad własnymi emocjami, a mimo to wciąż mnie prowokuje.
- Nie złość się, przepraszam. 
- Jihoon?
- O cholera, mama już jest w domu.- Daniel poderwał się z łóżka pospiesznie się ubierając - Szybciej.
- Łóżko czy szafa?
- Wejdź pod łóżko... Tak mamo?!
- Otwórz drzwi.
- Już mamuś.- gdy miałem pewność, że mój chłopak się schował, wziąłem głęboki oddech otwierając drzwi - Już... wróciłaś?
- Chodzisz po domu w samych bokserkach?- kobieta przyłożyła dłoń do mojego czoła - Jesteś rozpalony.
- Jak wróciłem ze szkoły położyłem się na chwilę i... miałem zły sen. Stąd ten krzyk.
- Dobrze synku, a teraz doprowadź się do porządku i bierz się za naukę.
- Mamo, dzisiaj piątek.
- A ty piszesz za kilka miesięcy egzaminy.
- A jeśli dzisiaj się pouczę, będę mógł wyjść jutro wieczorem?
- Chyba oszalałeś. Niby z kim i dokąd?
- Z kolegą ze szkoły... nie wiem, gdziekolwiek.
- Nie skarbie. Załatwię ci na jutro wieczór korepetycje z matematyki.
- Mamo...
- Jihoon, bez dyskusji. Ubierz się i zabieraj się za naukę.- po tych słowach kobieta opuściła pokój trzaskając drzwiami. Zamknąłem je po cichu na klucz siadając na krześle.
- Daniel...
- Już wychodzę.- blondyn wypełzł spod łóżka uważnie mi się przyglądając - Czyli... nie wpadniesz do mnie jutro. 
- Sam słyszałeś... będę miał randkę z matmą.- chłopak uśmiechnął się kucając między moimi nogami.
- Twoi rodzice robią to z troski o ciebie.
- Nie Daniel. Robią to żeby móc się mną chwalić przed znajomymi... Mam już tego dość.- burknąłem czując jak partner pieści moje dłonie.
- Jeszcze kilka miesięcy, wytrzymasz. Później wynajmiemy coś małego, będę się tobą opiekował.- jego wargi przywarły do moich rąk. Uśmiechnąłem się czując jak moje serce przyspiesza. Jesteśmy razem od ponad roku, a mimo to za każdym razem, gdy chłopak mnie dotyka czuję, jakbym zakochiwał się w nim od nowa - Wszystko będzie dobrze.
- A przygarniemy psa? 
- Nawet dziesięć jeśli zechcesz.- wymieniliśmy się uśmiechami, po których Daniel przywarł do moich warg - Uciekam... a ty się ucz pracusiu. 
- Nie chce mi się.
- Jihoon... masz egzaminy, skup się na nich, proszę cię.
- Uczę się na samych piątkach, wygrywam konkursy, a wam wszystkim ciągle jest mało...
- Nie Jihoon, źle mnie zrozumiałeś...
- Dobrze zrozumiałem. Ja już jestem tym wszystkim zmęczony, mam dość.
- Po prostu chcę żebyś miał dobre życie i żebyś był szczęśliwy, to wszystko.
- Jestem szczęśliwy tylko przy tobie.- Daniel zaśmiał się całując mnie w czoło.
- Mój kochany dzieciak.
- Nie nazywaj mnie tak. 
- Jihoon... przyjdę do ciebie jutro, okej?
- Obowiązkowo. 
- Daj mi znać, jak skończysz wieczorną randkę z matmą.- uśmiechnąłem się zadziornie otwierając okno przez które chłopak zawsze do mnie wchodził i wychodził.
- Na twoim miejscu byłbym zazdrosny... masz niezłą konkurentkę. 
- Żadna matma nie jest mi straszna.- szepnął całując mnie - Do jutra.
- Uważaj na siebie. 

*

- Jihoon, obiad!- sobotnie popołudnie. Wygrzebałem się ze stosu notatek spoglądając na zegarek, na którym widniała piętnasta. Przez tą nieszczęsną naukę straciłem całkowite poczucie czasu. Niespecjalnie miałem ochotę na obiad w towarzystwie rodziców, ale nie miałem innego wyjścia. Musiałem robić wszystko, co chcieli, inaczej zaczęłyby się różne podejrzenia, snucie niestworzonych historii, kontrolowanie mnie na każdym kroku... wolałem sobie tego oszczędzić.

- Jihoon do cholery, mama cię woła na obiad!- oho... ojciec jak ryknie, to nieżywego poderwałby do życia.

- Przepraszam, już idę!

- Złaź w tej chwili!- narzuciłem na siebie spodnie dresowe zbiegając schodami do kuchni - Wreszcie... ile można cię wołać?

- Siadaj, bo stygnie.- usiadłem przy stole sięgając po parujące mięso. 

- Jak ci idzie nauka?

- Dobrze.- spojrzałem niepewnie na ojca, który był jeszcze bardziej wściekły niż zwykle - Coś się stało?

- Nie.- coś mi tu nie grało. Mimo to nie chciałem zaprzątać sobie tym głowy.

- Tato...

- Hm?

- Mógłbym dzisiaj wyjść?

- A nauka?

- Wszystko już umiem. Chciałbym choć raz wyjść w weekend. 

- Nie pozwalaj mu. Ma dzisiaj korepetycje z matematyki. 

- Pozwól, że ja zadecyduję o tym, co ma robić mój syn.- otworzyłem szerzej oczy przyglądając się tej scence. Rodzice nigdy się nie kłócili i nigdy nie było między nimi takiego napięcia - Dokąd chcesz iść?

- Ja... może zostanę jednak w domu...

- Jihoon, rozmawiaj ze mną... powiedz mi dokąd chciałbyś dzisiaj wyjść.

- Do... do kolegi...

- Okej... znamy go?

- Tak, to... to Seongwoo.

- O której chcesz tam iść?

- Koło 19-stej?

- A wrócisz... 

- Myślałem, że... może mógłbym wrócić w niedzielę rano? Od razu po powrocie siądę do nauki, przysięgam. 

- Chcesz iść do niego na noc?- mama usiadła przy stole dostawiając miskę z grillowanymi warzywami.

- Tak, bo... zaprosił kilku chłopaków z klasy, wiecie... Ja jeszcze nigdy nigdzie nie wychodziłem.

- Dobrze, idź. Jutro jesteś w domu o 11-stej i uczysz się cały dzień. 

- Naprawdę mogę iść?

- Tak, idź... należy ci się.

- Wow... dzięki tato. 

- Ale dzisiaj do 19-stej też siedzisz w książkach. 

- Jasne.- uśmiechnąłem się kontynuując obiad. To dziwne, że ojciec pozwolił mi opuścić dom. Zwykle odwoził mnie do szkoły i z niej odbierał. Moje życie kręci się jedynie wokół szkoły i dodatkowych zajęć, a tu coś takiego? Teraz tylko muszę zadzwonić do Seongwoo i poprosić go, by w ramach nagłego wypadku okłamał moich rodziców - Między wami wszystko dobrze?

- Tak.

- Widzicie... może wyskoczycie do kina, na kolację... też wam się coś od życia należy.

- Może innym razem synku.- mama odeszła od stołu znikając za drzwiami jadalni. 

- Tato, co jest...

- Aj takie tam... sprawy dorosłych. 

- Jeśli coś się stało...

- Nie Jihoon, nic się nie stało. Idź dzisiaj do kolegi i niczym się nie przejmuj. 

- Dobrze... ale proszę cię, bądźcie ze mną szczerzy. 

- Jesteśmy.

        Po obiedzie ruszyłem do pokoju, zamykając za sobą drzwi. Od razu sięgnąłem po telefon wybierając numer do kolegi z klasy.

- Halo?

- Hej, nie przeszkadzam?

- Ooo Jihoon... co tam?

- Mogę mieć do ciebie prośbę?

- Jasne, mów.

- Wychodzę na noc do Daniela, a... powiedziałem rodzicom, że idę do ciebie...

- Rozumiem.- chłopak zaśmiał się wywołując uśmiech na mojej twarzy - Ale wow... rodzice wypuścili cię z klatki?

- Też się zdziwiłem. Mają chyba jakieś problemy i dlatego chcą się mnie pozbyć.

- Oni i problemy? Zawsze wydawali mi się idealnym małżeństwem.

- Aj tam... to chyba nic poważnego, ale mimo to dobrze im to zrobi, jak wyjdę dzisiaj z domu.

- No pewnie... Daniel już wie?

- Nie... chcę zrobić mu niespodziankę.

- Uuuu... to pewnie z tej radości nie wypuści cię dzisiaj z łóżka.- Seongwoo to mój najlepszy przyjaciel. Znamy się sześć lat, a moi rodzice nadal wiedzą o nim tylko to, że chodzimy razem do klasy. Uważają, że przyjaciele to coś absolutnie zbędnego, co tylko zaśmieca nasz czas i myśli, a i jedno i drugie można przecież spożytkować na naukę.

- Pewnie tak, ale nie mogę się już doczekać. 

- Jesteś z nim szczęśliwy, co?

- I to jak.- zachichotałem bawiąc się stosem kartek zaśmiecającym moje łóżko - Nie mogę się doczekać pójścia na studia.

- Mam chociaż nadzieję, że wynajmiemy mieszkania po sąsiedzku. 

- No a jak! Nie wyobrażam sobie mieszkania z dala od ciebie.

- Weź, bo się zarumienię.- zaśmialiśmy się, nie mogąc przestać się rechotać - Mam powiedzieć Danielowi, że mnie podrywasz?

- Nieee... to nasz cichy, słodki romansik. 

- Niech ci będzie.

- A ty co porabiasz?

- Miałem właśnie odpalać pornola, ale zadzwoniłeś.

- Znalazłbyś sobie w końcu dziewczynę. 

- Po co? Świetnie radzę sobie sam.- zaśmiałem się siadając na łóżku.

- Tylko czekać aż dostaniesz kontuzji nadgarstka. 

- Wtedy z pomocą przyjdą mi twoje ręce.

- Moje ręce są już zaklepane, wybacz. 

- Dobra Jihoon... ja kończę, bo już tu wytrzymać nie mogę, a ty baw się dzisiaj dobrze. 

- Dzięki.

- I daj jutro znać, co i jak.

- No pewnie... zdam ci relacje z najpikantniejszymi szczegółami. 

- Nie no, obejdzie się.

- Dureń.- zaśmiałem się rozłączając się. Nie mogłem już doczekać się spotkania z Danielem. Nie ma mowy o tym, bym skupił się teraz na nauce. 

*

          Dochodziła 19-sta. Z mocno bijącym sercem zbiegłem na dół ubierając się do wyjścia. 

- Już wychodzisz?

- Tak.

- Podwiozę cię.

- Nie trzeba tato. Za trzy minuty mam autobus. 

- No dobrze... uważaj na siebie i pamiętaj...

- Tak wiem... będę jutro o 11-stej. 

- Dokładnie.

- Jeszcze raz dziękuję.- uśmiechnąłem się wybiegając z domu. Czułem się jak w filmie. Potajemne schadzki z ukochaną osobą... jadąc autobusem myślałem, że wybuchnę śmiechem. Wysiadając na końcowym przystanku ruszyłem w stronę sklepu z zamiarem kupna wina. Byłem podekscytowany jak przed pierwszą randką... nie mam pojęcia dlaczego się tak czułem. Po zakupach ruszyłem w kierunku bloku, w którym mój chłopak wynajmował mieszkanie. Strasznie mi imponuje tym, jak bardzo jest dojrzały i zaradny. Nie zna swoich rodziców... po wyjściu z domu dziecka rozpoczął pracę oraz studia. Wynajął mieszkanie, uczy się na samych piątkach i do tego ma czas na pracę i na mnie... facet idealny. Po wejściu na klatkę schodową zaśmiałem się wybierając do niego numer.

- Witam pana.

- Dobry wieczór... jak tam nauka?

- Ciężko... dzisiaj całą noc będę siedział nad jednym, głupim działem.

- Może wpadnę i ci pomogę, co?

- To się nie uda. Rodzice wkurzyli się, po tym jak babeczka od matmy powiedziała im, że nie rozumiem tego tematu. Pilnują mnie jak dziecka. 

- Jihonnie... kiedy cię zobaczę?

- Nie mam pojęcia.- wszedłem po cichu na drugie piętro dzwoniąc do drzwi. 

- Poczekasz chwilkę? Bo ktoś się do mnie dobija.

- No jasne.- rozłączyłem się słysząc jak Daniel przekręca zamek - Dobry wieczór.- zaśmiałem się widząc jego zdziwioną minę.

- Jihoon...

- Jutro o 11-stej muszę być w domu.- wyjąłem z reklamówki jedną z butelek wina machając nią przed oczami partnera - Ale cały wieczór i całą noc jestem twój.- blondyn wciągnął mnie do mieszkania smakując moich ust. Już zdążyłem się stęsknić za jego bliskością... 

- Jak ty to zrobiłeś?

- Widzisz... twój chłopak nigdy nie zawodzi. 

- Jak to zrobiłeś cholero?- postawiłem zakupy na szafce, wieszając się na szyi chłopaka. 

- Powiedziałem rodzicom, że idę na noc do Seongwoo. Cieszysz się, że przyszedłem?

- Żartujesz? Ale zrobiłeś mi niespodziankę.

- W końcu będziemy mieć namiastkę tego, jak będzie wyglądać nasze życie za parę miesięcy. 

- To za chwilkę...- mruknął łapiąc mnie za rękę - A teraz chodź.

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko i przepraszam, że tak późno dodane od mojego ostatniego postu, ale musicie mi uwierzyć, że ostatnio nie mam na nic czasu. :( Uczę się, pracuję, piszę książkę i artykuły do redakcji, w której się udzielam... mam nadzieję, że mnie rozumiecie skarby. Kolejne części będą się pojawiać, ale bardzo rzadko. W nadchodzącym tygodniu obstawiam dopiero piątek, ale będę się starała oczywiście dodać coś szybciej. 

Buziaki!