Jackson & JB ~cz.7 [Morderca o gołębim sercu]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                              Czuwałem nad Jaebumem całą noc. Biedak zasnął od razu... co chwilę jednak budził się z krzykiem... płakał... trząsł się... marudził, że boli go ręka. Fakt... wygląda ona paskudnie, ale co mam do cholery zrobić? Jak mu pomóc? W pewnym momencie poczułem jak JB się porusza. Wtuliłem go w siebie mocniej całując go w czoło.
- Śpij.
- Nie chcę.- ziewnął spoglądając na mnie.
- Jak się czujesz?
- Miałem nadzieję, że to tylko zły sen...- westchnąłem głaszcząc go po głowie, jednak ten wstał powoli opierając się o lodowatą ścianę. Widziałem jak krzywi się, trzymając się za rękę.
- Pokaż ją.
- Nie...
- Jaebum...
- Powiedziałem nie...- otworzyłem szeroko oczy wbijając je w chłopaka. Ten natomiast podszedł do drzwi kopiąc w nie.
- Przestań.
- Mam już dość!
- Jaebum.- poderwałem się na równe nogi i podszedłem do chłopaka chcąc go w siebie wtulić, jednak ten odtrącił mnie sprawną ręką.
- Nie dotykaj mnie!
- Jaebum...- nie poznaję go... musiał zwariować przez to wszystko.
- Przez ciebie tu jestem!... To wszystko twoja wina!- chłopak osunął się po drzwiach w międzyczasie okropnie płacząc. Zabolało mnie to... Cholernie mnie to zabolało, ale on ma racje... przeze mnie tak teraz cierpi. Mimo to kucnąłem przed nim delikatnie głaszcząc go po twarzy.
- Wybacz mi...- JB złapał mnie za rękę delikatnie ją całując.
- Przepraszam... nie chciałem tego mówić...
- Masz rację Jaebum... i nie wiem jak mam cię za to wszystko przepraszać...
- Nie przepraszaj... widocznie tak miało być.- chłopak uśmiechnął się lekko przygryzając wargi - Boję się tylko jak skończymy...- wziąłem głęboki oddech całując go delikatnie w czoło.
- Co by się nie działo, ważne, że będziemy razem.
- Wolałbym jednak być z tobą gdzie indziej... jak najdalej od tego miejsca. 
- Wiem... obiecuję ci, że niedługo tak się stanie.- zerknąłem na jego rękę, której nie puszczał nawet na sekundę - Mogę?- ten jedynie skinął głową przekręcając się w moją stronę - Mam pomysł... możesz krzyczeć, bić mnie... rób cokolwiek co ci pomoże.
- Co ty chcesz zrobić...
- Wczoraj ubrałem cię w mój t-shirt i bluzę. Potrzebuję tej koszulki żeby usztywnić ci jakoś rękę.
- Dobrze... tylko...
- Będę delikatny... obiecuję.- chłopak skinął głową zagryzając wargi. Rozpiąłem więc bluzę ściągając nią z niego bardzo powoli i ostrożnie - I jak?
- Póki co jest okej.
- Dobrze... teraz koszulka...
- Z nią może być problem.
- Wiem co zrobię.- zdjąłem t-shirt ze sprawnej części ciała chłopaka. Następnie kazałem mu wstać i powoli i bardzo delikatnie zsunąłem z niego resztę materiału. Następnie ponownie ubrałem go w bluzę pozwalając mu usiąść.
- Jesteś mistrzem.- uśmiechnął się delikatnie mnie całując.
- Na pewno nic cię nie boli?
- Na pewno.
- Dobrze... muszę... muszę teraz podnieść tą rękę i zrobić ci coś w rodzaju chusty, która będzie ci ją podtrzymywać. 
- Boję się...- spojrzałem Jaebumowi w oczy lekko się uśmiechając.
- Jesteś silnym chłopakiem... cały twój domniemany strach i ból siedzą tutaj.- zaakcentowałem słowo "tutaj" delikatnie stukając chłopaka w głowę. Ten przytaknął spuszczając głowę w dół. Wiedziałem, że sprawię mu teraz wielki ból, jednak po usztywnieniu jego stan powinien się polepszyć - Gotowy?
- Tak...
- Zrobię to szybko, bez przerw... tak będzie najlepiej...- zawiązałem koszulkę na szyi JB układając ją na kształt chusty, po czym jednym sprawnym ruchem zgiąłem ją umieszczając ją na kawałku materiału. Jaebum nawet nie pisnął... jego twarz zalała się potem, a wargi drżały. Szarowłosy spojrzał na mnie z półprzytomnym uśmiechem.
- Dałem... radę...- do oczu napłynęły mi łzy, jednak musiałem być teraz silny... chciałem być przykładem dla chłopaka.
- Widzisz? Mówiłem, że jesteś silny.- złapałem jego twarz w dłonie, po czym połączyłem nasze usta pocałunkiem. Jaebum odwzajemniał go niezwykle czule, co chwilę robiąc przerwy na oddech - Jaebum...- spojrzałem mu głęboko w oczy przełykając z trudem ślinę... czułem, że jeśli teraz mu tego nie wyznam, to później taka okazja może sie już nie trafić.
- Tak?- wziąłem głęboki oddech lekko się uśmiechając.
- Kocham cię.- Jaebum otworzył szeroko oczy. Mimo dzielącego nas niewielkiego odstępu czułem jak jego serce automatycznie przyspieszyło.
- C... co?- z jego oczu wypłynęły strużki łez.
- Kocham cię Jaebum... Chcę żebyś w końcu się o tym dowiedział.- chłopak wtulił się we mnie szlochając.
- Czemu?... Czemu mówisz mi o tym teraz?
- Nie rozumiem...
- Jeśli tu umrę... ja... nie chcę umierać z tą świadomością, że rzeczywiście byłem kimś ważnym w twoim życiu...
- Skarbku...
- Przepraszam...- JB spojrzał na mnie wycierając łzy - Kocham cię... bardzo cię kocham... tutaj... bardziej boję się o ciebie niż o siebie... boże Jackson.- chłopak złapał mnie za tył głowy stykając się ze mną czołem... płakaliśmy. Kto by pomyślał, że dwójka, niemalże dorosłych mężczyzn w obliczu zagrożenia może się tak zachowywać? W pewnym momencie drzwi otworzyły się. Jaebum krzyknął ze strachu wtulając się we mnie. Przyznam szczerze, że również wtedy porządnie się wystraszyłem.
- Jak tam noc panowie?- w drzwiach stał uśmiechnięty Park. Jaebum ukrył twarz w mojej klatce piersiowej... czułem jak cały drży.
- Świetnie... czego chcesz?
- Oho... wrócił stary, pyskaty Jackson.- szef kucnął spoglądając na JB - Patrz na mnie.- ten jednak ani drgnął.
- Jaebummie...- chłopak niepewnie spojrzał na mężczyznę.
- Ojjj jaki słodziak... mam nadzieję, że nie wyrządniłem ci wczoraj wielkiej krzywdy.
- Kpisz sobie?- warknąłem rzucając mu pełne nienawiści spojrzenie.
- Jackson... nie rozmawiam z tobą.
- Nic mi pan nie zrobił...- boże Jaebum... dzisiaj skrzywdzi cię jeszcze bardziej... Park uśmiechnął się klepiąc go po twarzy.
- Dzielny chłopiec... na taką odpowiedź właśnie liczyłem. 
- Ja... mogę... mogę o coś prosić?
- Co byś chciał?
- Wody...- szepnął chłopak mocniej się we mnie wtulając.
- Daj mu wody.- spojrzałem na szefa głaszcząc JB po głowie.
- Sam nie wiem.
- Park do cholery... to tylko woda... daj mu ją.
- Nie rozkazuj mi gnoju.
- Błagam pana...- szepnął szarowłosy nie odrywając ode mnie głowy.
- Przynieście wody!!
- Masz jednak serce.- spojrzałem na Parka, który z uwagą wpatrywał się w JB.
- Zamknij się, dobrze ci radzę.- jeden z jego pomocników przyniósł szklankę wody wręczając ją szefowi - Jaebum...- chłopak odwrócił się powoli w jego stronę sięgając po szklankę. Następnie przed wypiciem spojrzał na mnie kierując napój w moją stronę.
- Napij się...
- Nie chcę skarbie.
- Łyka...
- Bardziej jej potrzebujesz... zaczekaj, pomogę ci.- wziąłem od niego szklankę pojąc go jak małe dziecko. Nie wiedziałem, że był aż tak spragniony... nic mi o tym nie powiedział... - Chcesz jeszcze?
- Nie...- Jaebum zerknął na mężczyznę - Dziękuję...- widziałem po Parku, że coś w nim ruszyło... czułem jednak, że to tylko chwilowy, ludzki odruch... za sekundę wszystko wróci do normy.
- Czego od nas chcesz?- mężczyzna potrząsnął głową spoglądając na mnie.
- Mam dla was niespodziankę.
- Odpuść... do cholery jasnej, odpuść... nie widzisz w jakim on jest stanie? Chcesz go zabić?
- Na pewno chcę was wykończyć psychicznie... to co stanie się później będzie niespodzianką również dla mnie.
- Chory dupek...
- Za pyskowanie twój Jaebum oberwie jeszcze bardziej więc jeśli naprawdę go kochasz zamknij japę i siedź cicho, hm?- pokręciłem zrezygnowany głową całując Jaebuma delikatnie w skroń - Jak chcesz to potrafisz... Jaebum... idziemy.
- Nie puszczę go samego...
- Jest dużym chłopcem.- syknął szef ciągnąc go do góry.
- Uważaj!
- Hm... nic mu nie jest.- JB został wyciągnięty z celi. Park zamknął pospiesznie drzwi. Słyszałem jedynie jego perfidny śmiech... co on kombinuje? Nie odchodziłem od drzwi... czuwałem przy nich jak wierny pies. Miałem nadzieję, że za chwilę dołączę do Jaebuma... nie myliłem się. Cela otworzyła się. W progu stanęło trzech mężczyzn uzbrojonych w sznury.
- Serio...- parsknąłem śmiechem wystawiając ręce w ich stronę.
- Za siebie.- westchnąłem wykonując ich rozkaz. Moje ręce oraz stopy zostały związane. Mężczyźni zaprowadzili mnie na to samo krzesło co poprzedniej nocy. Usiadłem. Moje ciało zostało dodatkowo przywiązane do oparcia krzesła.
- Zgłupieliście do reszty?
- Taki rozkaz szefa.
- Gdzie jest Jaebum?- cisza... oprawcy wymienili się jedynie spojrzeniami - Gdzie jest Jaebum?! Ogłuchliście?!
- Idzie... spokojnie.- znów Park... za nim szedł przestraszony chłopak w samych bokserkach i mojej bluzie.
- Gdzie jest bluzka podtrzymująca mu rękę?!
- Ups... zgubił.
- Kurwa mać!
- Zamknij mordę... mam już dość twoich wrzasków.
- Jaebum...
- Nie martw się.- szepnął powstrzymując się od łez. Szef rzucił go na betonowy stół związując mu nogi i na szczęście tylko sprawną rękę.
- No... chłopcy... a raczej Jaebum... poznajesz tego pana?- mówiąc to wskazał na drzwi, w których stał zupełnie mi obcy chłopak. JB natomiast otworzył szeroko oczy nie mogąc wydusić z siebie ani słowa.
- Kto to jest?
- Jackson, poznaj proszę Sungjae... byłego chłopaka Jaebuma oraz twojego następce.
- Co... 
- Dużo o tobie słyszałem Jackson.- chłopak uśmiechnął się podchodząc do Jaebuma - Stęskniłem się za tobą.- mówiąc do nachylił się od niego delikatnie go całując.
- Nie dotykaj go!
- Nie ma na co czekać... Sungjae... zabaw się.- Park odpalił papierosa siadając wygodnie w fotelu.
- Co?... Nie! Nie zgadzam się!
- Nie, błagam, nie rób tego...- Jaebum płakał błagając histerycznie byłego chłopaka o litość.
- Czemu mam odmawiać sobie tej przyjemności?- Sungjae rozpiął jego bluzę i nachylił się do ciała JB - Wiesz przecież jaką przyjemność sprawiał mi seks z tobą.- wtedy też zaczął całować go po klatce piersiowej i brzuchu. Jaebum szarpał się płacząc.
- NIE DOTYKAJ GO DUPKU!- miałem dość... śmiech szefa... płacz Jaebuma... i moja żałosna bezbronność... za co?!
- Błagam cię Sungjae.... proszę cię, skończ.- Jaebum szarpnął złamaną ręką. Po sali ponownie rozległ się jego okropny krzyk.
- Uważaj skarbie... sam jedynie robisz sobie krzywdę.- mówiąc to zdjął z niego bokserki. Twarz mojego partnera zrobiła się cała czerwona... wargi znów drżały, a ciało zalała fala potu.
- Nie... błagam nie rób tego!
- Szybko i bezboleśnie.- Sungjae przygryzał wargi wchodząc w bezbronnego chłopaka. Czułem jak pęka mi serce... nie miałem siły płakać... zresztą... w czym ten płacz pomoże? Wykończymy się tu... to jest pewne. Zacisnąłem zęby spuszczając głowę w dół... nie byłem w stanie na to patrzeć. Wtedy jednak poczułem mocne szarpnięcie za włosy.
- Patrz gnido.- syknął ochroniarz przytrzymując moją głowę.
- A teraz coś co najbardziej krępowało mojego Jaebuma... i jednocześnie niesamowicie mnie kręciło.- Sungjae złapał za jego męskość starając się zrobić wszystko, by chłopak doszedł. Czułem, że jak dopadnę tego dupka, to go zabiję. Jaebum odpływał... nie dlatego, że było mu dobrze... ta sytuacja zestresowała go do tego stopnia, że zemdlał.
- Jaebum?.... JAEBUM!... On zemdlał, dość!- Sungjae wyszedł z niego dochodząc na jego brzuch.
- Idealnie.- szepnął delikatnie go całując.
- Jesteście chorzy! Jaebum!
- Dobra robota Sungjae.- Park zaśmiał się odwiązując nagiego JB. Następnie zlecił ochroniarzowi zaniesienie go do celi. Widziałem jak ten goryl rzuca jego ciałem zamykając drzwi. Nie... nie mogę... kurwa zaraz oszaleję!
- Jak się bawisz Jackson?
- Zatłukę was!- spuściłem głowę płacząc... to przerasta nawet mnie - Zabiję was...
- Mhm... 
- Park.... chciałeś kasę... dam ci ją... kurwa daj spokój Jaebumowi! Błagam cię!... Co mam zrobić żebyś odpuścił?! Wykończysz osobę, którą kocham, zrozum to wreszcie!
- Wybacz... nie rusza mnie to.
- Boże błagam cię...- szepnąłem spoglądając na drzwi, w których stał poruszony tym wszystkim Woohyun - Pomóż nam...- pisnąłem, jednak po chwili zacząłem rzucać się po krześle chcąc się uwolnić.
- Masz już dość?- szef podszedł do mnie i powoli zaczął odwiązywać sznury. Gdy tylko poczułem, że uścisk jest luźniejszy zerwałem się z krzesła rzucając się w stronę Sungjae. Jak udało mi się zacisnąć dłoń na jego koszulce wymierzyłem mu porządny cios w twarz, z której od razu popłynęła krew... musiałem trafić w nos. Biłem go na oślep... niech zdycha - Wyładowałeś się?- Park odciągnął mnie od niego przekazując mnie w ręce jego osiłków - Zamknijcie go w celi.- nie musieli mnie tam nieść siłą. Wyrwałem się biegnąc w stronę pomieszczenia. Gdy drzwi zostały otwarte wparowałem do środka wbijając wzrok w Jaebuma, który siedział skulony w kącie. Trząsł się z zimna trzymając za złamaną rękę. Od razu kucnąłem przed nim głaszcząc go po twarzy.
- Jaebum...- ten jednak odwrócił głowę. Jego twarz nie pokazywała żadnych emocji... tylko nie to... - Jak się czujesz?- cisza... - Trzęsiesz się z zimna... chodź, przytulę cię.- błagam cię powiedz coś. Przygryzłem wargi powstrzymując się od płaczu - Powiedz coś, błagam cię...- jest taki nieobecny... Boże, do czego to wszystko prowadzi? W pewnym momencie poczułem jak ktoś cicho puka w okno. Wstałem spoglądając w nie. Kucał przy nim Woohyun trzymający coś w rękach. Wspiąłem się więc na palce otwierając okno wielkości dosłownie tableta.
- Trzymaj... mam nadzieję, że mnie nie wydasz.- szepnął rozwijając koc, który po chwili stopniowo wpychał przez niewielki otwór. Gdy udało mi się go zdobyć spojrzałem ponownie w okno chcąc mu podziękować, jednak tego już nie było.
- Okryję cię kocem... będzie ci cieplej.- kucnąłem obok chłopaka narzucając na niego puchaty materiał. JB zawinął się w niego opierając się o ścianę.
- Przepraszam...- szepnął nie podnosząc na mnie wzroku.
- Nie, Jaebum... to nie jest twoja wina... ja to rozumiem.
- Ukaram się za to...
- Myszko, nie...- znów płakałem... Wtuliłem w siebie Jaebuma całując go w czoło - Niczemu nie zawiniłeś... 
- Chcę umrzeć.- zaczyna się jego majaczenie.
- Wiesz, że na to nie pozwolę.
- Mam dość.... czuję się... zdradziłem cię.
- Boże Jaebum...
- Ile można...
- Zamknij oczy... spróbuj zasnąć... rano o tym porozmawiamy.
- Rano... dożyjemy w ogóle?
- Dożyjemy...- zamknąłem mu oczy całując go w powieki - Śpij skarbie...- chłopak oparł się o mnie, jednak nie trwało to długo. Po kilku minutach pochylił się gwałtownie do przodu wymiotując - Boże Jaebum...
- Przepraszam...- po przeprosinach ponownie zwymiotował. Zerwałem się na równe nogi i zacząłem go podtrzymywać - Już...- oparłem go o ścianę, po czym wyrwałem z koca niewielki skrawek materiału, którym mogłem wytrzeć mu usta.
- Jak się czujesz?- nic nie odpowiedział... zaczął jedynie płakać - Spokojnie... wszystko będzie dobrze.- nie będzie... ale co miałem mu powiedzieć? Wtuliłem go w siebie starając się go uspokoić... to będzie ciężki dzień...

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

                 

Jackson & JB ~cz.6 [Morderca o gołębim sercu]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 

                          Mimo ogromnego bólu wyskoczyłem pospiesznie z łóżka i pędem ruszyłem do wyjścia. Mogłem jedynie domyślać się gdzie Park zabrał Jaebuma, jednak ten dupek ma tyle kryjówek, że w głębi duszy liczę na to iż trafię na tą odpowiednią. Szybko ubrałem buty i pobiegłem na parking. Wziąłem swój najszybszy, sportowy kabriolet i ruszyłem w stronę głównej siedziby. W międzyczasie starałem się oczywiście dodzwonić do szefa. Po kilku próbach w końcu odebrał.

- Oo kto to dzwoni?

- Gdzie on jest...- warknąłem przyspieszając.

- Jesteś bardzo zły?

- Gdzie on jest do cholery?!

- Nie denerwuj się tak... jeszcze nic mu nie zrobiłem... Jaebum powiesz coś do swojego chłopaka?- czułem jak kłuje mnie serce, a do oczu cisnął się łzy. Cisza... w telefonie słychać było głuchą ciszę - Jaebum... bo stracę cierpliwość.

- Nie... nie martw się o mnie...- wydusił dławiąc się łzami. Nie czułem nawet kiedy po policzkach spłynęły mi łzy. 

- Słodki jest, co Jackson?

- Ty dupku... jeśli zobaczę, że coś mu zrobiłeś...

- Spokojnie, jest cały... z całym przedstawieniem czekamy na ciebie.

- Sukinsyn...- rozłączyłem się rzucając telefon na fotel pasażera. Jechałem tak szybko jak nigdy dotąd. Bałem się, że nie zdążę... że w tym czasie Park wykończy biednego Jaebuma... wiem do czego jest zdolny i wiem też jak słabą osobą jest JB. Po zajechaniu do głównej siedziby wybiegłem z samochodu i z impetem wparowałem do środka. Teraz jedynie pozostało mi szybkie dotarcie do tzw. "sali tortur", w której zwykle wyciągamy od porwanych ludzi potrzebne nam informacje. Mogę się jedynie domyślać, że szef zaprowadził chłopaka właśnie tam. Przed drzwiami ujrzałem dwóch ochroniarzy, którzy szczerzyli się do mnie jak nienormalni - Wpuśćcie mnie...

- Niby dlaczego mamy to zrobić?- wyciągnąłem spod bluzy spluwy kierując je w stronę mężczyzn.

- Liczę do trzech...

- Wyluzuj...- jeden z nich otworzył mi drzwi. Wbiegłem do środka. Przede mną ukazało się spore, ciemne pomieszczenie. Westchnąłem chowając broń.

- Park!- na mój głos zapaliła się masa świateł. Ujrzałem przed sobą uśmiechniętego szefa otoczonego kilkoma ochroniarzami... no tak... ten drań od zawsze bał się konfrontacji ze mną - Nie możemy załatwić tego sami? Aż tak się mnie boisz?- ten jedynie uśmiechnął się.

- Youngmin dawaj go.- w pomieszczeniu znajdowała się masa drzwi. Jednymi z nich wszedł wywołany mężczyzna prowadząc przed sobą skrępowanego Jaebuma. Widziałem z daleka jego zapłakaną twarz i drżące wargi. Park złapał go przystawiając mu broń do skroni. Na ten gest chłopak zacisnął zęby, a spod opaski zasłaniającej jego oczy wypłynęły ponownie łzy - Broń... rzuć ją do mnie.

- Nie mam broni...- starałem się zachować spokój, ale było to niezwykle trudne widząc przed sobą ledwo żywego ze strachu chłopaka. 

- Zabiję go od razu jeśli nie pozbędziesz się broni.- warknąłem rzucając pod nogi mężczyzny dwie spluwy - Grzeczny chłopiec.

- Jackson...- pisnął niemalże JB, jednak wtedy został dość boleśnie szarpnięty przez szefa.

- Stul pysk szczylu!- ruszyłem w stronę Parka. Wtedy też do akcji wkroczyło trzech ochroniarzy zatrzymujących mnie w połowie drogi - Widzę, że nie idzie dogadać się z tobą na spokojnie.

- Puść go...

- Wiesz co?- szef pchnął chłopaka na ziemię, po czym podszedł do mnie łapiąc mnie za twarz - Do tej pory chodziło mi jedynie o wyłudzenie kasy od jego ojca... teraz jednak kiedy widzę jak bardzo się dla niego poniżasz wolę go potorturować i patrzeć jak pedalsko do siebie wzdychacie.

- Jesteś chory...

- Pracujesz ze mną tyle lat i jeszcze się na mnie nie poznałeś?- uśmiechnął się cwaniacko spoglądając na ochroniarzy - Zwiążcie mu ręce i posadźcie go na krześle... zaczniemy zabawę. 

- Zostaw go!!- oczywiście na nic szły próby wyrwania się z ich silnego uścisku. Gdy związali mi dłonie rzucili mną na krzesło i spojrzeli w stronę szefa, który kładł Jaebuma na jednym z betonowych stołów. Widziałem jak chłopak stawia opory... co chwilę drży. Wtedy jednak Park schylił się szepcząc mu do ucha, by się nie bał. Na te słowa po twarzy Jaebuma spłynęło jeszcze więcej łez - Błagam cię, zostaw go!- mężczyzna w ogóle nie reagował na moje prośby. Sięgnął po leżące na stole nożyczki... byłem pewien, że pokaleczy chłopaka. Ten jednak rozciął jego koszulkę, a jej strzępy rzucił pod nogi. JB przywiązany był do stołu rękoma i nogami... nie wyobrażam sobie nawet tego, co musi teraz przeżywać... Park rozciął również chustę, którą chłopak miał związane usta. 

- Powiedz mi Jaebum... czego się najbardziej boisz?- szarowłosy milczał... był tak przerażony, że nie mógł wydusić z siebie ani słowa - Hm... może tego?- po tych słowach przejechał ręką po nagiej klatce piersiowej chłopaka - Ojeeej... ale ci wali serce... Jackson, chcesz posłuchać?

- Dość... puść go już!

- Patrz teraz.- szef zerwał z niego spodnie. Jaebum krzyknął dławiąc się łzami. Starał się wyrwać, ale nie było na to sposobu... - Nie szarp się, bo zrobisz sobie krzywdę.- powiedział wsuwając powoli rękę w jego bokserki. Tego było za wiele. Jaebum ledwo łapał oddech... widziałem, że jeszcze chwila i zemdleje ze strachu. Zacząłem się szarpać. Czułem ogromny ból spowodowany wcześniejszym pobiciem, jednak starałem się nie zwracać na to teraz uwagi. Ważniejsze było dla mnie bezpieczeństwo Jaebuma. Udało się... miałem krwawiące rany na nadgarstkach, ale udało mi się uwolnić... czułem jednak, że nie na długo. Podbiegłem do mężczyzny rzucając się na niego. Pchnąłem go na ścianę i zacząłem okładać pięściami. 

- Ty skurwielu! Czego ty jeszcze od nas chcesz?!- czułem jak jestem ciągnięty do tyłu. 

- W porę panowie...- syknął Park patrząc na ochroniarzy - Pożałujesz tego, co teraz zrobiłeś...- mówiąc to uderzył z całej siły Jaebuma w brzuch. Zamurowało mnie... JB dusił się starając się złapać oddech - Mało ci?!.... To patrz na to!- Park odciął jeden sznur trzymający rękę chłopaka, po czym złapał ją, łamiąc ją jak zapałkę. Po sali rozległ się wrzask... Krzykom Jaebuma nie było końca.

- Dość! Słyszysz?!... Wykończysz go!!- mężczyzna zaśmiał się odcinając resztę lin. Strącił chłopaka na ziemię śmiejąc się z jego cierpienia. Następnie dał znać ochronie, że może mnie puścić. Wyrwałem w stronę JB delikatnie go w siebie wtulając. Jednym ruchem pozbawiłem go opaski zasłaniającej mu oczy. Jego wzrok był nieobecny... ciało było spocone i drżało ze strachu i bólu - Jaebum, powiedz coś.- szepnąłem całując go w skroń. Ten jedynie uniósł lekko na mnie wzrok, jednak po chwili jego powieki zamknęły się - Jaebum patrz na mnie! Wyjdziesz z tego, słyszysz?! 

- Ojj... coś z nim nie tak?- po chwili stał nad nami szef. Mimo to nie zwracałem na niego uwagi. Klepałem delikatnie chłopaka po twarzy starając się go obudzić.

- Skarbie, bądź silny, błagam cię.

- Bo...li...- szepnął chowając twarz w mojej klatce piersiowej.

- Nie, tak ci się tylko wydaje... wszystko jest w porządku, słyszysz?

- Zaraz się zgrzygam.- syknął Park spoglądając na mnie - Zaniesiesz go do celi sam, czy mamy wam pomóc?

- Co?

- Myślałeś, że to koniec?- parsknął śmiechem - Jeszcze kilka dni to potrwa.

- Wypuść go... ja zostanę, tylko go oszczędź.

- Jackson, nie rozśmieszaj mnie.- powiedział wskazując mi jedne z drzwi - Zapraszam.- zagryzłem wargi starając się wziąć chłopaka na ręce najdelikatniej jak to możliwe. Ten cały czas trząsł się i syczał z bólu.

- Spokojnie.- szepnąłem całując go w czoło.

- Mam rzucić na was bełta?... skończ już.- warknąłem jedynie idąc we wskazane miejsce. Po wejściu do pomieszczenia, w którym nie znajduje się zupełnie nic poza malutkim oknem u góry ściany, usiadłem wraz z JB pod ścianą wtulając go w siebie jeszcze bardziej - Hm... w sumie mogę zamknąć was w osobnych pokojach.

- Nie, błagam cię... [włączamy]

- A zresztą... i tak pewnie są to wasze ostatnie wspólne chwile.- uśmiechnął się, po czym zamknął drzwi. Nie miałem pod ręką niczego, czym mogłem usztywnić rękę chłopaka. Ten drżał coraz bardziej. Zdjąłem bluzę i t-shirt nakładając je ostrożnie na Jaebuma. 

- Za co...- szepnął spoglądając na mnie nieprzytomnym wzrokiem.

- Jaebummie...

- Co... co ja wam zrobiłem...

- Nie... błagam posłuchaj mnie.

- Mam dość...- zagryzłem wargi powstrzymując się od płaczu. Chłopak jeszcze chwilę patrzył na mnie, jednak po kilku sekundach zamknął oczy głęboko oddychając.

- To nie potrwa długo... obiecuję.- szepnąłem histerycznie całując go po twarzy - Wyciągnę cię stąd... później... zrozumiem, jak zerwiesz ze mną kontakt.

- Nie dożyjemy wyjścia stąd...- jego przepełniony bólem głos doprowadzał mnie do szału. 

- Jaebum, wszystko będzie dobrze... musisz być silny...

- Niech mnie zabije...- majaczy... to nie jest mój Jaebum - Jeśli ma mnie tak traktować... to wolę... wolę zginąć.

- Nie gadaj głupot.- głaskałem go po twarzy, co chwilę go całując - Wyjdziemy stąd... a kiedy to się stanie wyjedziemy gdzieś, rozumiesz?- po policzkach znów spływały mi łzy - Gdzie zawsze chciałeś pojechać?

- Na Madagaskar.... wiesz... żyć w tych domkach... na wodzie.- zgłupiał przez ból... muszę go zagadać żeby to wszystko znióśł. Miałem ochotę wybuchnąć płaczem... nie mogłem znieść jego widoku.

- Zabiorę cię tam... co jeszcze chciałbyś tam robić?

- Niczym się nie przejmować... żyć beztrosko... 

- Teraz też tak jest Jaebummie.

- Teraz?... teraz jest źle... 

- Wydaje ci się... uwierz mi.- JB otworzył oczy patrząc na mnie.

- Co jeśli...

- Jeśli co?- mimo potwora, którego hodowałem w sobie od kilku lat nie wytrzymałem i zacząłem płakać jak dziecko... to wszystko mnie przerasta.

- Jeśli patrzę na ciebie... ostatni raz...

- Musisz...- dławiłem się łzami... gula w gardle nie pozwalała mi normalnie mówić - Musisz dobrze zapamiętać tą chwilę.

- Pocałujesz mnie?- oparłem go ostrożnie o swoje ramię, po czym rozpocząłem z nim najdelikatniejszy pocałunek jaki do tej pory przeżyliśmy. Jaebum odwzajemniał go niemalże dla mnie nieodczuwalnie... nie miał siły. 

- Skarbie...

- Nie przestawaj...- pocałowałem go jeszcze raz, jednak po chwili zacząłem muskać ustami jego twarz, ucho oraz szyję - Nie przestawaj...- powtórzył, a po jego twarzy popłynęły łzy. Nie przerywałem tego.... czuję, że nadchodzące dni będą naszymi ostatnimi... nie chcę opuszczać go nawet na sekundę...

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jackson & JB ~cz.5 [Morderca o gołębim sercu]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                      Przez całą drogę do willi szefa myślałem o Jaebumie i o moim szczeniackim zachowaniu. Co będzie jeśli po tym wszystkim go stracę? Nigdy bym sobie tego nie darował. Nigdy na nikim nie zależało mi tak bardzo jak na nim... nie mogę tego spieprzyć. 

- Jestem...- burknąłem wchodząc do środka. Dwójka ochroniarzy stojących przy wejściu ukłoniła mi się, po czym wskazała mi miejsce, w które mam iść - Spoko, poradzę sobie.- ukłoniłem się i ruszyłem w stronę gabinetu szefa. Po wejściu do niego zastałem mężczyznę siedzącego w fotelu. Westchnąłem siadając na przeciwko niego - Jest późno... czego chcesz?- pan Park odpalił papierosa podnosząc na mnie leniwie wzrok. 

- Zakochałeś się w nim...- wbiło mnie w fotel. Otworzyłem usta jednak nie potrafiłem wydobyć z nich ani słowa - W takim razie nie pozostawiasz mi innego wyjścia...- szef wstał podchodząc do szafki, na której leżał jego telefon. Gdy go podniósł spojrzał na mnie zaciągając się dymem - Skończysz z tym i przywieziesz go w końcu do mnie albo zlecenie przejmie Minwoo.

- Nie...

- Co ma znaczyć to "nie"?... Mów jak człowiek do cholery.- wstałem podchodząc powolnym krokiem w stronę mężczyzny.

- Nie potrafię go skrzywdzić.- Park parsknął śmiechem.

- Nie wierzę... Miałeś udawać pedała żeby zgłuszyć kasiastego dzieciaka, a stałeś się nim naprawdę... wiesz co? Gardzę tobą Jackson...

- Zapłacę ci... dam ci tyle kasy ile zechcesz, tylko go zostaw.

- Kpisz sobie ze mnie?! Co mi po twoich pieniądzach?!... Nie pozwolę żeby twoje szczeniackie zauroczenie spieprzyło mój cały plan!

- Plan wyłudzenia kilku milionów?... jesteś śmieszny.- wtedy też poczułem mocne uderzenie w brzuch... norma. Syknąłem osuwając się na ziemię - Darowałbyś sobie...

- Chcę w końcu dorwać się do tego szczyla, rozumiesz?

- W jakim sensie...- Park kucnął uważnie mi się przyglądając.

- Mój stały zestaw tortur to łamanie palców... kaleczenie ciała ostrymi przyrządami... wyrywanie zębów... hm... dla niego jednak gorszą karą będzie jeśli zedrę z niego ubrania i będę śmiał mu się prosto w oczy z jego nagiego ciała.... czy nie to go krępuje najbardziej?

- Nie waż się do niego zbliżać... jeśli go tkniesz...

- To co? Co ty mi gnojku możesz zrobić?

- Zabiję cię...- Park po chwili lekko się uśmiechnął, po czym wstał podchodząc do szafki z alkoholem.

- A więc w taki właśnie sposób kończymy naszą współpracę... nie sądziłem, że będziesz zdolny do grożenia mi.... osoby, która zastępuje ci ojca, który i tak w zasadzie przez całe swoje żałosne życie miał cię w dupie.- nie wytrzymałem. Ruszyłem w stronę tego dupka, jednak wtedy do gabinetu weszli ochroniarze, którzy od razu powstrzymali mnie łapiąc mnie za ręce, które po chwili skrzyżowane spoczywały na moich plecach. 

- Nie mów tak o moim ojcu!

- Prawda boli, wiem Jackson...- mężczyzna nalał sobie brandy i podszedł do mnie patrząc mi w oczy - Jesteś teraz taki bezbronny i żałosny.

- Jeśli boisz się konfrontacji ze mną i wzywasz tych bezmózgich goryli to nie ma się co dziwić...

- Panowie.... ten bezczelny gnojek właśnie was obraził... wiecie co robić.

- Nie! Zwariowałeś?!- zostałem pchnięty na ziemię. Mężczyźni okładali mnie pięściami i kopali mnie na oślep. Jestem silny jak na swój wiek, ale z takimi bydlakami nie mam nawet szans. Bolała mnie każda część ciała... z większości z nich poszła krew. Jak ja się z tego wytłumaczę Jaebumowi? Poza tym jak mam go chronić przed Parkiem skoro jestem tak beznadziejny i słaby? 

- Wystarczy, bo mi go tu zabijcie.- ulga... ochroniarze odeszli dając mi w końcu spokój. Nie mam nawet siły żeby się podnieść. W pewnym momencie poczułem, że jestem ciągnięty za ramiona do góry. Na szczęście szef posadził mnie opierając moje skopane plecy o jedną z szaf - Taka kara ci wystarczy?- skinąłem jedynie głową zamykając oczy... chciałem umrzeć - Patrz na mnie gnojku.

- Odp... odpieprz się...- szepnąłem lecąc ponownie na ziemię. Szef jednak złapał mnie opierając mnie o swoje ciało - Zostaw...

- Powiem Woohyunowi żeby odwiózł cię do domu.- Woohyun to ulubiony szofer pana Parka. Po chwili zostałem podniesiony i trzymany na rękach przez tego dupka byłem niesiony do samochodu.

- Dajesz rozkaz... pob... pobicia mnie... a... teraz mnie odwozisz... 

- Chciałem dać ci jedynie nauczkę... przydasz mi się jeszcze Jackson.- zostałem ułożony na tylnych siedzeniach auta. Po chwili drzwi zamknęły się, a samochód ruszył. Czułem jak odpływam... chyba jeszcze nigdy nie czułem się tak źle... jak ostatnie ścierwo.... jak coś czym można pomiatać. To ja zostałem wykreowany na maszynę do zabijania i gnębienia ludzi... nie powinienem być takim słabeuszem....
- Jak się czujesz?- Woohyun... daj mi człowieku spokój.
- Nijak.... jedź.
- Wiesz.... martwię się... szefowi trochę ostatnio odwala...
- Widzę... i uważaj co mówisz... bo na ciebie też kogoś naśle.
- Przecież mu nie...
- Nie powiem... luzuj...- dojechaliśmy pod dom. Westchnąłem starając się usiąść jednak nie miałem na to wystarczająco dużo siły.
- Pomogę ci.
- Aish.... to takie upokarzające...
- Przyjmowanie pomocy od innych?- mężczyzna otworzył drzwi po czym wziął mnie na ręce - Masz zły pogląd na to wszystko.
- Nie mów mi jak co postrzegam, okej? Tak po prostu zostałem nauczony...- Woohyun westchnął wnosząc mnie do domu.
- Może.... dasz znać Jaebumowi żeby się tobą zajął?
- Zwariowałeś?... jak mu się wytłumaczę z mojego wyglądu? Że goryle szefa mafii, dla którego pracuję tak mnie załatwili?
- No tak...- zostałem ułożony na kanapie - To wiesz... nie będziesz mógł się z nim widzieć w takim razie przez dobre dwa tygodnie... wątpię żeby ci to szybciej zeszło.
- A co ty się tak o mnie martwisz?... zajmij się sobą.
- Chcę ci po prostu pomóc... widzę, że odkąd poznałeś tego chłopaka jesteś zupełnie inny...- westchnąłem spoglądając na kierowcę. Może rzeczywiście stoi po mojej stronie? W sumie potrzebuję kogoś, komu mógłbym się wygadać.
- Chcę odejść z mafii dla niego... ale szef nigdy mi na to nie pozwoli. Dupek będzie się mścił dopóki nie wykończy mnie i Jaebuma...
- Wiem o tym... nawet ucieczka w niczym wam nie pomoże...
- Jedynym rozwiązaniem jest przyprowadzenie go do szefa... patrzenie na to jak cholernie cierpi... później Park dostanie kasę, wypuści go, tylko co z tego?...po czymś takim Jaebum nie będzie chciał mnie znać... 
- Aż tak ci na nim zależy?- skinąłem jedynie głową.
- Nie umiem teraz z niego zrezygnować...- wtedy też podskoczyłem na dźwięk telefonu Woohyuna.
- Oho... szef...- mężczyzna wziął głęboki oddech i odebrał telefon - Słucham?... tak, już go odwiozłem... mhm... rozumiem.- rozłączył się spoglądając na mnie - Muszę już spadać. Poradzisz sobie?
- Ta...i Hyung.... dziękuję.- ten jedynie uśmiechnął się i wyszedł z mieszkania. Co ja mam do cholery robić? Chciałbym teraz spotkać się z Jaebumem, ale po naszym ostatnim zbliżeniu pewnie nie chce mnie widzieć... poza tym jakby zobaczył mnie w takim stanie umarłby ze strachu. Westchnąłem starając podnieść się z kanapy... wtedy jednak poczułem rozchodzące się po mojej nodze wibracje z telefonu. Zerknąłem na telefon przeklinając w duszy ten moment... Jaebum - Słucham.
- Hej.... wiesz... zostawiłem u ciebie książkę, a bardzo jej potrzebuję... mógłbym po nią na chwilę wpaść?
- Mhmm... przyznaj, że się stęskniłeś.
- Aish.... to też.- uśmiechnąłem się lekko, jednak wtedy też do oczu napłynęły mi łzy.
- Zapraszam Jaebummie.
- Będę za jakieś pół godziny.- rozłączyłem się krzycząc na cały dom. Gorzej być nie mogło. Mimo ogromnego bólu wstałem i powolnym krokiem ruszyłem do łazienki, by wziąć prysznic. Musiałem obmyć się z zaschniętej krwi. Ledwo stałem polewając się strużkami ciepłej wody. Co ja mam mu powiedzieć? Że spadłem ze schodów? Napadli mnie na ulicy gdy wracałem ze sklepu?... czy po prostu powiedzieć prawdę? Nie... nie mogę, boję się. Boję się, że go stracę. Kurwa, dlaczego to musi być tak trudne? Wzdychając spojrzałem na zegarek... miałem jeszcze jakieś 10 minut. Wywlokłem się spod prysznica i otulony ręcznikiem poszedłem do pokoju po czyste ubrania. Po nałożeniu ich spojrzałem w lustro... krwiaki na nogach, rękach, klatce piersiowej i plecach zakryte... gorzej z twarzą. Wyglądała jak po zderzeniu z tirem... masakra. Mogę mu wcisnąć bajeczkę o tym, że lunatykowałem i w coś rąbnąłem... nie to dziecinne.
- Jacksoooon!- fuck... wziąłem głęboki oddech idąc w stronę drzwi.
- Już idę!- zszedłem powoli ze schodów, po czym leniwym krokiem ruszyłem w stronę chłopaka. Nie byłem w stanie na niego spojrzeć... wiedziałem jaka będzie reakcja...
- Jackson...- JB podbiegł do mnie uważnie mi się przyglądając - Co ci się stało?!
- Proszę cię, nie panikuj...
- Kto cię tak pobił?!- ten histeryczny głos... nie mogę pozwolić na to żeby znów płakał.
- Skarbie posłuchaj mnie...
- Trzeba jechać z tobą do szpitala!
- Jaebum.- złapałem go za twarz, zamykając mu usta pocałunkiem - Posłuchaj mnie, błagam...- ten powstrzymując łzy jedynie przytaknął - Nie jestem tą osobą, za którą mnie uważasz... jestem... jestem zły... to, że ze mną przebywasz... ta znajomość może wyrządzić ci mnóstwo krzywdy...- wziąłem głęboki oddech starając się pohamować łzy... to koniec - Zostałem pobity przez moich wspólników... Zrozumiem jeśli teraz odejdziesz i... nawet nie wiem jak mam cię przepraszać...
- Jackson...- spojrzałem na niego wielkimi oczyma błagającymi o wybaczenie - Co... o czym ty mówisz... jakich wspólników...
- Nie mogę o tym mówić... wybacz mi...- nie wytrzymałem. Z oczu popłynęły mi łzy... serce rozsadzało mi klatkę piersiową. JB błagam cię nie odchodź...
- Jackson...- trzęsącymi się rękoma chłopak zaczął wycierać moje łzy, których pod wpływem jego dotyku było coraz więcej - Ja... chcę wiedzieć tylko jedno...- przytaknąłem nie odrywając od niego wzroku - Czy... zależy ci na mnie?- odpowiedź jest chyba oczywista.
- Na nikim nigdy mi tak nie zależało jak na tobie... nie chcę cię stracić przez swoją głupotę.
- To jest dla mnie najważniejsze...- patrzyliśmy na siebie przez dłuższą chwilę, jednak nie wytrzymałem i zacząłem ponownie go całować. Dlaczego nie odszedł? Czemu nie wyzwał mnie od dupków? Czemu nie zakończył tej znajomości? Co jest z tym dzieciakiem nie tak? - Jackson...- Jaebum oblizał wargi patrząc mi w oczy - Nie wiem czym się zajmujesz... chciałbym to wiedzieć i liczę na to, że kiedyś mi powiesz, ale... nie chcę naciskać... chcę po prostu... chcę po prostu z tobą być...- uśmiechnąłem się lekko przez łzy, głaszcząc go jednocześnie po policzku.
- Nie zasługuję na ciebie...
- Nie mów tak... Obiecaj mi, że tak łatwo się mnie nie pozbędziesz.- zaśmiałem się wtulając go w siebie.
- Będę z tobą do końca Jaebummie.- chłopak pocałował mnie w szyję, po czym spojrzał na mnie łapiąc mnie za rękę - Co robisz?
- Zajmę się tobą.
- Zwariowałeś. Nie powinieneś tego robić.
- Cicho bądź.- zostałem zaciągnięty do pokoju. JB położył mnie do łóżka całując mnie po twarzy - Gdzie masz apteczkę?
- Nie mam... do tej pory byłem twardy.
- Dureń... w takim razie przejdę się do apteki.
- Nie, nie wychodź... proszę cię.
- Zajmie mi to dosłownie chwilę... apteka jest zaraz za rogiem. 
- Skarbie...
- Wrócę za 10 minut.- JB pocałował mnie, po czym zbiegł na dół. Po chwili usłyszałem dźwięk zamykanych drzwi.
- Kurwa mać.- bałem się... wolałem teraz nie zostawić Jaebuma samego, ale co mam zrobić jak ten roztrzepany dzieciak nie chce się mnie słuchać? Minuty dłużyły mi się w nieskończoność, a przez głowę przechodziły mi najczarniejsze scenariusze. Ze strachu sięgnąłem po telefon i napisałem do chłopaka.
<- Gdzie jesteś?
-> Spokojnie, już wracam.
Co za ulga. Nie rozumiem go. Dlaczego chce się mną zajmować? Zna już 50% prawdy... w sumie jak pozna drugą część jego pogląd na mnie może się całkowicie zmienić. Dzisiaj gdy rozmawialiśmy poczułem, że naprawdę mu na mnie zależy... hm... fajne uczucie. Nie sądziłem, że kiedykolwiek będę dla kogoś ważny. Z rozmyśleń wyrwał mnie dźwięk telefonu... pewnie znów JB napisał. Sięgnąłem po komórkę lekko się uśmiechając, jednak to co w niej zobaczyłem od razu pozbawiło mnie uśmiechu... W wiadomości otrzymałem filmik, a na nim szefa mówiącego: "Oglądasz to Jackson? Oto relacja z porwania Jaebuma. Hm... o jest... wraca z apteki z lekami.. słodziak, prawda?... Panowie bierzcie go." Po chwili jednak zamiast jego gadaniny widziałem przerażonego, zdezorientowanego chłopaka, który siłą jest wciągany do samochodu. W nim kneblują mu oczy, usta, ręce oraz nogi... płacze... błaga o wypuszczenie... a w koło słychać jedynie śmiech szefa i jego współpracowaników...
- Jaebum...

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jackson & JB ~cz.4 [Morderca o gołębim sercu]

cz.1 cz.2 cz.3  

                        Miałem jechać do Jaebuma... nie wiem jednak czy jest to dobry pomysł. Nie wiem co robić... jak mam się przy nim zachowywać, co mówić... pierwszy raz w życiu czuję się tak zagubiony. Może powinienem ograniczyć z nim kontakt? 

- Co mam do cholery zrobić...- syknąłem kopiąc ponownie w stojące obok mnie meble. Stwierdziłem, że najlepszym na to sposobem będzie zwyczajne, szczeniackie napicie się... w sumie mamy sobotę więc co mi szkodzi. Do poniedziałku może wytrzeźwieję... Poszedłem więc do kuchni po dwie butelki whisky, po czym siadając w salonie na kanapie zacząłem pić... z początku kulturalnie z whiskówki, później jednak nie patrzyłem na to i piłem prosto z butelki... żałosne, wiem - Co ja mam z tobą zrobić JB?- czknąłem sięgając po telefon, jednak w tym samym momencie na wyświetlaczu pojawiło mi się połączenie od chłopaka. Uśmiechnąłem się cwaniacko, po czym odebrałem - Mmm halo?

- Jackson?... wszystko w porządku?

- Skarbie... piję... przy... przyjedziesz?- cholerna czkawka nie mogła dać mi spokoju. 

- Co?... jak to pijesz? Sam?

- No a z kim? Sam jak palec, czy jak to tam... choooodź, mam ochotę pobyć z tobą.

- Aishh przestań... jak ojciec wyjdzie do pracy to przyjadę.

- Mmhmmm... a długo to potrwa?

- Przyjadę jak najszybciej, tylko błagam cię, nie pij już.

- Tak...

- Jackson... nie pij... rozumiesz?

- Tak tak.- rozłączyłem się, po czym opierając głowę o kanapę zacząłem śmiać się jak nienormalny nie wiedząc do końca tak naprawdę z czego. Po kilku minutach zwlokłem się dosłownie na czworakach do łazienki i w ubraniach wskoczyłem pod zimny prysznic, by trochę otrzeźwieć - Zimno...- szepnąłem nie ruszając się jednak z miejsca... nie miałem na to zwyczajnie siły. Nie mam pojęcia jak dużo czasu zleciało. Wiem tylko tyle, że zdążyłem przez ten czas porządnie zmarznąć gdyż moja skóra była niemalże sina. 

- Jackson?!- Jaebum? Nie mam siły krzyczeć... może sam mnie znajdzie, a jak nie to trudno... - Jackson?- o... jest coraz bliżej łazienki, słyszę to - Ja... o boże.- chłopak podbiegł do kabiny prysznicowej zakręcając od razu wodę - Zwariowałeś?!... jak długo tu siedzisz?!- w ruch poszła masa ręczników. Przed tym jednak JB zdjął mi koszulkę i przemoczone bokserki... widziałem, że jest tym okropnie zawstydzony - Jackson, słyszysz co do ciebie mówię?- zapytał okrywając mnie ręcznikami.

- Tak...

- Co ci przyszło do głowy?!- podniosłem powoli głowę spoglądając na szarowłosego, którego oczy błyszczały od łez - Wiesz jak to się mogło skończyć?!

- Tak.... przepraszam.... nie martw się tak o mnie...

- Czy ty siebie słyszysz?... Jak mam się o ciebie nie martwić?- westchnąłem głaszcząc lodowatą dłonią policzek Jaebuma.

- Na twoim miejscu bardziej martwiłbym się o siebie.- JB odtrącił moją rękę.

- Jesteś podłym draniem... - powiedział bardzo cicho, po czym podniósł mnie zarzucając moje bezwładne ciało na ramiona. 

- Co robisz...

- Zaniosę cię do pokoju i położę do łóżka.... musisz się wygrzać.

- Aishh.... daj spokój.

- Ile wypiłeś?

- Mmm nie wiem... chyba... dwie butelki whisky.

- Ohyda... jak można tak pić do nieprzytomności?- po chwili leżałem nagi na łóżku. Z cwaniackim uśmiechem wpatrywałem się w zawstydzonego chłopaka, który z przejęciem szukał w szafie jakiś ciepłych ubrań. 

- Czego tak szukasz słodyczko ty moja?

- Jakiś ubrań... masz tu taki bałagan, że będę musiał ci tu kiedyś posprzątać.

- A proszę bardzo.- JB westchnął siadając na łóżku. Zaczął nakładać mi bokserki uciekając wzrokiem po wszystkich możliwych kątach pokoju. Zaśmiałem się ciągnąc go na siebie... nasze ciała były niemalże ze sobą sklejone - Aż tak bardzo cię to krępuje?

- Zwariowałeś?!... co ty robisz?! 

- Chciałem zobaczyć jak słodko się czerwienisz.

- Nienawidzę cię.- syknął pospiesznie ze mnie schodząc. Po nałożeniu bokserek zostałem przyodziany w kilka par skarpet, dres, koszulkę, sweter i bluzę.

- Nie przesadziłeś?

- Nie... musisz się znowu zagrzać.- Jaebum położył mnie do łóżka przykrywając mnie kołdrą i kocem - Śpij dupku.

- Ejjj... czemu mnie tak nazywasz?

- Zasłużyłeś na to...

- Jaebum...

- Wiesz jak się wystraszyłem jak zadzwoniłeś do mnie w takim stanie?!- otworzyłem szeroko oczy wpatrując się w drżącego z emocji chłopaka - A później?!.... mało mi serce nie stanęło jak zobaczyłem cię pod tym prysznicem!... Wiesz jak to wyglądało?! 

- Jaebum... ja...

- Nie rób tak nigdy więcej, błagam cię...- po jego porcelanowej twarzy spłynęły dwie strużki łez. Takie zachowanie może świadczyć tylko o jednym... musi mu na mnie zależeć... kurwa, tylko nie to.

Usiadłem przyciągając go bliżej siebie. JB od razu wtulił się we mnie cicho płacząc.

- Nie płacz.... strasznie cię za to przepraszam...- po chwili chłopak podniósł głowę delikatnie mnie całując.

- Bałem się o ciebie... ludzie po alkoholu są zdolni do wszystkiego, a ty piłeś sam... przecież jakby ci się coś stało...

- Ale się nie stało... obiecuję ci, że to był ostatni raz... przepraszam.- Jaebum ponownie zasmakował moich ust niesamowicie uroczo przy tym mrucząc. Przestał dopiero po kilku dobrych minutach. Po tym czasie spojrzał na mnie oblizując wargi.

- Zrobię ci coś ciepłego.

- Y y... przed chwilą mnie rozgrzałeś. 

- Nie gadaj głupot. Zrobię ci herbaty.

- Jaebummie...

- Zaraz wrócę.- położył mnie całując mnie w czoło, po czym pospiesznie zbiegł do kuchni. W końcu miałem chwilkę żeby pomyśleć. Całując się z nim przez myśl przeszło mi nawet odejście z mafii i rozpoczęcie życia z nim, ale to nie jest takie proste. Może dobrym rozwiązaniem będzie zapłata szefowi w zamian za darowanie Jaebumowi życia i danie mu świętego spokoju? Mam kupę kasy... jestem pewien, że mam jej znacznie więcej niż to, ile otrzymałby od jego ojca. Przecież JB jest tak niezwykłym chłopakiem.... inteligentnym, czułym, zabawnym, niezwykle słodkim... a tego wszystkiego widać, że bardzo mu na mnie zależy. Jak mówił o tym, jak bardzo się o mnie martwił byłem bliski łez, co mi się nigdy nie zdarza - Jestem.- uśmiechnąłem się siadając. Chłopak wręczył mi wielki kubek herbaty przysiadając się obok mnie - Jak się czujesz?

- Znacznie lepiej.

- Całe szczęście... nie darowałbym sobie jakby coś ci się stało. 

- Nie przesadzaj skarbie.

- Taka jest prawda... pij, bo chcę się poprzytulać.- wykonałem to polecenie błyskawicznie. Herbata mimo tego, że była niezwykle gorąca zniknęła w mgnieniu oka. Z drugiej jednak strony JB miał rację... rozgrzałem się błyskawicznie. 

- Chodź do mnie.- odstawiłem kubek opierając się wygodnie o stos wielkich poduszek. Jaebum wszedł pod kołdrę, po czym usiadł na mnie okrakiem wtulając się we mnie. Objąłem go, głaszcząc go delikatnie po głowie.

- Jak będzie ci zbyt gorąco to pozwalam ci zdjąć bluzę... zapocić też się nie możesz.

- Dobrze proszę pana.- uśmiechnąłem się przyciągając go bliżej siebie tak, że miałem jego głowę na swoim ramieniu. Wtedy też obniżyłem głos i zacząłem szeptać prosto do jego ucha - Szkoda Jaebummie, że jesteś taki nieśmiały...

- Czemu?

- Mamy teraz tak idealną okazję do zrobienia wielu fajnych rzeczy.

- Mmm, przestań.- zachichotałem zerkając na jego czerwoną twarz. 

- To jak?

- Zależy jakie fajne rzeczy masz na myśli.- oo.. widzę, że pan Nieśmiały zaczął się interesować tym tematem.

- Hmmm... mogę na przykład zrobić to...- w tym momencie zacząłem gryźć go niesamowicie ostrożnie po szyi - I jeszcze to...- moja dłoń najechała na krocze chłopaka. Jaebum jęknął chowając twarz w zagłębienie mojej szyi - Jeśli nie chcesz to powiedz... wtedy to przerwę.

- Sam nie wiem... mówiłem, że z tobą wolę poczekać.

- Wiem skarbie... ale wcale nie namawiam cię tutaj na seks... nawet bym nie śmiał. Chodzi mi o delikatne pieszczoty. 

- Zawstydzasz mnie.

- Lubię gdy jesteś tak uroczo zaczerwieniony... bardzo to lubię.- szepnąłem gryząc go w ucho. JB spojrzał na mnie przytakując. Po chwili zszedł ze mnie kładąc się na łóżku - Rozumiem, że się zgadzasz.

- Wiesz, że dla ciebie zrobię wszystko.- znów poczułem to nieprzyjemne kłucie w sercu. Nachyliłem się do niego całując go w czoło.

- Nie chcę żebyś robił to wbrew sobie.

- Jackson, ja tego chcę.- zapewnił mnie lekko się uśmiechając. Odwzajemniłem uśmiech zdejmując z niego koszulkę. Ukazała mi się idealnie wyrzeźbiona sylwetka z lekko zapadającym się brzuchem. Ułożyłem dłonie na jego talii i zacząłem delikatnie całować go po klatce piersiowej i brzuchu. Było to dla mnie nowe doznanie. Do tej pory zajmowałem się jedynie dziewczynami i w sumie było to na zasadzie "rozbieraj się i wskakuj do łóżka". Nie bawiliśmy się w żadne pieszczoty i czułości... od razu przechodziłem z nimi do rzeczy. Nie potrafiłbym zrobić tego samego z Jaebumem.

Chłopak złapał mnie za włosy delikatnie się krzywiąc. Widziałem, że mu się to podoba, ale jednocześnie też niezwykle krępuje. Ta jego nieśmiałość sprawiała, że pragnąłem go jeszcze bardziej. 

- Wszystko w porządku?- mruknąłem całując go po sutkach. JB jęknął starając się złapać oddech. 

- T...tak.

- Podoba ci się?

- Nie zadawaj takich pytań.

- Zawstydzają cię?- ugryzłem go w sutka podnosząc pospiesznie na niego wzrok.

- Jesteś podły.- szepnął zamykając oczy. Zachichotałem, po czym ponownie zacząłem smakować jego skóry... była tak pachnąca i niezwykle delikatna... najchętniej nie odrywałbym od niej ust. Całowałem każdy milimetr jego szyi, klatki piersiowej, brzucha, talii.... w tym samym czasie moja ręka zawędrowała na jego pobudzoną męskość. Sam się trochę skrępowałem, że tak szybko doprowadziłem go do takiego stanu, ale z drugiej strony jakby nie patrzeć o to mi właśnie chodziło.

- Mogę?- zapytałem odpinając powoli jego spodnie. JB skinął głową trzymając się kurczowo pościeli. Wtedy też poczułem pewne hamulce... z jednej strony niezwykle tego pragnąłem, z drugiej jednak nie wiedziałem zbytnio co mam robić i jak się do tego zabrać. Wziąłem głęboki oddech i zdjąłem z chłopaka spodnie wraz z bielizną. Jaebum dosłownie płoną ze wstydu - Nie bój się.- szepnąłem zbliżając się do jego podbrzusza. 

- Ufam... ufam ci.- westchnąłem delikatnie dmuchając ciepłym powietrzem na skórę chłopaka. Nie byłem chyba jednak do końca gotowy na zrobienie mu... aishhh, nawet mi to przez usta nie przechodzi. Podniosłem się więc do pionu patrząc na idealne ciało Jaebuma. Wtedy też nabrałem na niego niezwykłej ochoty... nie mogłem się wręcz powstrzymać. Nachyliłem się do niego całując go z ogromnym pożądaniem i zachłannością. Moja ręka dogadzała mu najszybciej jak tylko umiała. Jaebum zawiesił się na mnie odwzajemniając pocałunki. Z jego ust nieprzerwanie wydobywały się jęki i ciche krzyki - Dość.- jęknął łapiąc powietrze.

- Jeszcze chwilę.

- Jackson, proszę cię.- po chwili poczułem jak po ręce rozlewa mi się ciepła, gęsta ciecz. Głęboko oddychając spojrzałem na zawstydzonego, ledwo żywego chłopaka. Uciekał wzrokiem jak tylko mógł. Trzęsącymi się rękoma szukał czegoś czym mógłby to wytrzeć... widziałem, że jest bliski płaczu. 

- Jaebummie...- w końcu dopadł pudełko chusteczek stojące na szafce koło łóżka. Wyciągnął kilka, po czym nie podnosząc na mnie wzroku złapał mnie za rękę wycierając ją - Słyszysz?... mówię do ciebie. 

- Słyszę...- szepnął, po czym zaczął się ubierać. Złapałem go za rękę przyciągając go do siebie.

- Co się dzieje?

- Nic.

- Jaebum do cholery... skrzywdziłem cię?

- Nie.

- To o co chodzi? Czemu się tak zachowujesz?- Jaebum spojrzał na mnie powstrzymując się od łez.

- Domyśl się...- cisza... przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w niego starając się domyślić o co może chodzić.

- Byłem zbyt brutalny... pospieszyłem się, tak?- znów cisza. Westchnąłem wtulając go w siebie. Chłopak niepewnie mnie objął wtulając się we mnie - Tak na mnie działasz... wybacz mi...

- Jackson..?

- Słucham.- JB spojrzał na mnie z rumieńcami na twarzy.

- Zawsze wszystko ci wybaczę.... to... wiesz... jak się bliżej poznamy takie sytuacje będą na porządku dziennym, ale teraz...- Jaebum westchnął czerwieniąc się jeszcze bardziej - Podobasz mi się i takie relacje z tobą strasznie mnie zawstydzają... nienawidzę się za to, że jestem taki nieśmiały...- uśmiechnąłem się delikatnie całując go w nos.

- Będziemy nad tym pracować.... pamiętaj tylko, że zawsze o wszystkim masz mi mówić, jasne? Nawet jeśli miałoby mnie to urazić.- JB skinął głową lekko się uśmiechając.

- Wiesz... chyba już pójdę...- nie sądziłem, że zawstydzi go to do tego stopnia, że po czymś takim będzie chciał ode mnie uciec.

- Rozumiem.... odwiozę cię.

- Nie... dzisiaj masz się nie ruszać z domu... jest strasznie zimno.

- Jaebum...

- Zostań w domu. Poradzę sobie.- westchnąłem przygryzając nerwowo wargi. 

- Jak dotrzesz do domu od razu do mnie napisz. 

- Obiecuję.- chłopak przywarł do mnie wargami na dłuższą chwilę, po czym spojrzał na mnie lekko się uśmiechając - Do zobaczenia.- przytaknąłem patrząc na odchodzącego chłopaka... czułem, że wszystko spieprzyłem. Gdy usłyszałem dźwięk zamykanych drzwi opadłem na łóżko głęboko wzdychając. Wtedy też usłyszałem dźwięk telefonu.

- Słucham.

- Szef wzywa cię na rozmowę.- zastępca pana Parka. 

- Teraz?

- Tak by było najlepiej.

- Niech się wali.... nie mam teraz nastroju.

- Obawiam się, że to go nie interesuje... o której będziesz?

- Jeśli ma sprawę to niech sam się do mnie pofatyguje... 

- Jackson, sprawa jest poważna... nie komplikuj jej bardziej.

- A o co chodzi?

- Wszystkiego dowiesz się tutaj... bądź koło 22, okej?

- Ja pierdolę...

- Coś się stało?

- I tak wiem, że gówno cię to obchodzi więc co za różnica...

- Jackson...

- Będę o 22.- burknąłem rozłączając się... ciekawe o co chodzi temu dupkowi tym razem...

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------