12 października 2015

Sunggyu & Sungjong~cz.4 [Pragnę jedynie akceptacji- Koniec]



                   Nasza światowa trasa koncertowa została odwołana... znowu przeze mnie. Cieszę się chociaż, że chłopaki zrozumieli powodów odwołania. W sumie mówiłem im żeby nie zawodzili fanów i występowali beze mnie. Fanom wcisnęłoby się bajeczkę o tym, że jestem chory, kontuzjowany czy coś, ale manager stwierdził, że dla wszystkich będzie lepiej jak wrócimy do Seoulu i zrobimy sobie przerwę. Słowo managera słowem świętym. Od dwóch dni jesteśmy w Korei. Wolę to niż przebywanie w Europie, z którą mam masę nieprzyjemnych wspomnień. 
- Co robisz?- ludu.... odkąd doprowadziłem do śmierci Hyunsanga wszyscy trzęsą się nade mną jakbym był malutkim dzieckiem. Prawda jednak jest taka, że zasłużyłem sobie na takie cierpienie i to nie nade mną powinni się tak użalać. 
- Myślę nad tym jak ze sobą skończyć.- odwróciłem się w stronę managera i posłałem mu delikatny uśmiech.
- Przestaniesz w końcu gadać głupoty?- mężczyzna usiadł obok mnie i głęboko westchnął - Jak się czujesz?
- Nie rozumiem dlaczego nagle wszyscy zaczęli się mną tak interesować. Dajcie mi w końcu spokój... zasłużyłem sobie na to...
- Sunggyu z nami rozmawiał...- że co? Spojrzałem zdziwiony na managera, jednak ten nie spoglądając w moją stronę kontynuował myśl - Ma straszne wyrzuty sumienia po tym co ci powiedział...hm... twierdzi też, że zawiódł jako lider i stara się wiesz... nastawić jakoś chłopaków ku temu żeby ci z tym pomóc.
- Z czym? Z moją chorobą psychiczną? Ponoć bycie pedałem to choroba.
- Sungjong do cholery...to... to nie wybiera. Czujesz się gejem... okej, dla nas jako rodziny nie powinno to być problemem. Wiem, że musi być to ciężkie i właśnie po to masz nas... żebyśmy cię wspierali... a wiem, że do tej pory jedynie ci to utrudnialiśmy.- zachciało mi się płakać. Nie sądziłem, że kiedykolwiek usłyszę od managera takie słowa. Odwróciłem głowę w stronę okna i wziąłem głęboki oddech - Jeśli chcesz płakać to śmiało.... to nie wstyd.
- Nie dość, że gej to jeszcze ciota...- wtuliłem się w mężczyznę i zacisnąłem kurczowo powieki, spod których po chwili wypłynęły łzy.
- Bardzo cię to męczy, hm?...nie rozumiem tylko dlaczego.
- Chcę być normalny jak reszta... 
- Kiedy w końcu do ciebie dotrze, że jesteś normalnym człowiekiem, a to czy wolisz dziewczyny czy chłopców nie ma tak naprawdę znaczenia... to nie orientacja decyduje o wartości człowieka.- mężczyzna uniósł mój podbródek i spojrzał mi w oczy szepcząc - A co z Sunggyu?- czułem jak na mojej twarzy wyskakuje rumieniec. 
- Nic... nic z tego przecież nie będzie.
- Dlaczego poddajesz się bez walki?
- A po co mam walczyć o coś co na wstępie jest oczywistą przegraną?
- Nie rozumiem cię Sungjongie... pamiętaj, że choćby nie wiem co się działo, zawsze należy walczyć o swoje.- po tych słowach usłyszałem trzaśniecię drzwi. Manager uniósł lekko brwi i westchnął - Ktoś chyba nas podsłuchiwał.- zerwałem się na równe nogi i wyszedłem z pokoju. Moja sypialnia wybiegała wprost na ogromną kuchnię połączoną z salonem. Przy blacie kuchennym tyłem do mnie stał Gyu. Podszedłem do niego niepewnie i delikatnie pogłaskałem go po plecach.
- Chciałeś o czymś porozmawiać Hyung?
- To już jest nieistotne. 
- Czemu?- chłopak odwrócił się gwałtownie i złapał mnie mocno za nadgarstek.
- Aish to boli... co ty wyprawiasz?- po tym geście zaciągnął mnie do swojego pokoju i trzasnął drzwiami - Sunggyu...
- Staram się ci pomóc... zrozumieć cię... nie wiem do cholery... wesprzeć jakoś.... a ty...- chłopak westchnął i spojrzał w okno - Co cię łączy z managerem?- to pytanie zwaliło mnie z nóg. Otworzyłem szeroko oczy i zrobiłem krok w stronę lidera.
- N... nic... tylko rozmawialiśmy...
- Nie kłam... widziałem przecież co robiliście...
- A co mieliśmy robić?... Chciałem zauważyć, że on jako jedyny od samego początku mnie wspierał. Wy dopiero się tym zainteresowaliście jak zabiłem Hyunsanga...- Sunggyu postawił mnie pod ścianą głęboko oddychając. Zawsze był nerwowy, ale ostatnio przechodził sam siebie - Hyung przestań...
- Co mam do cholery jeszcze zrobić, hm? Nie wiem już jak mam ci pomagać i jak z tobą rozmawiać... Zawsze i tak na pierwszym miejscu będzie stał u ciebie manager...
- O co ci chodzi?
- Tak bardzo się w tym pogubiłeś, że już sam nie wiesz kogo chcesz...
- Sunggyu do cholery... powiesz mi o co ci chodzi?- bałem się... w tym momencie się go bałem. Jego oczy wyrażały wielką wściekłość... chyba jeszcze nigdy nie widziałem go w takim stanie.
- Pieprzy cię?- o nie... w tym momencie przegiął.
- O czym ty kurwa mówisz?! Co ty myślisz, że kim ja jestem?!... Zabawką, którą może każdy przelecieć?! 
- Zapytałem o coś, to mi odpowiedz!
- On mnie wspiera i jako jedyny rozumie!- czułem jak do oczu napływają mi łzy... jak już mówiłem, nienawidzę się z nim kłócić - Jak można być takim bydlakiem jak ty?!- Gyu złapał mnie za nadgarstki i mocno je trzymając umiejscowił je na ścianie tuż nad moją głową. Jego twarz w tym momencie znajdowała się dosłownie kilka milimetrów od mojej. Nie mogłem tego znieść. Moje oczy uciekły w bok i zatrzymały się na łóżku lidera.
- Popatrz na mnie...
- Czego ty ode mnie chcesz?!- w tym momencie poczułem wargi Sunggyu, które w bardzo zachłanny sposób przywarły do moich. Jego dłonie powoli puszczały moje. Zarzuciłem je na rozgrzany kark chłopaka, jednak mimo pożądania nie chciałem mu się oddać bez walki - Co ty wyprawiasz...- lider ściągnął ze mnie sweter i rzucił go w kąt pokoju. Jego chłodne dłonie objęły moją szczupłą talię, a usta błądziły po szyi i klatce piersiowej - Hyung...- Gyu spojrzał na mnie pytająco. Nie potrafię opisać tego co czułem w tej chwili. Jednocześnie było mi cholernie dobrze, a z drugiej strony odczuwałem strach i pewne hamulce. Zupełnie inaczej wyobrażałem sobie seks z Sunggyu - N.. nie chcę tego...
- Co?- złapałem twarz chłopaka w obie ręce i zbliżyłem się do niego ciężko oddychając.
- Nie tak to sobie wyobrażałem Hyung...
- Sungjong...
- Traktujesz mnie przedmiotowo jak moi poprzedni partnerzy...- pocałowałem delikatnie jego drżące wargi i spuściłem wzrok starając się powstrzymać od płaczu - Chciałem żeby z tobą było inaczej...
- Sungjong...- chłopak sięgnął po swoją koszulkę leżącą na krześle i jednym sprawnym ruchem narzucił ją na moje drobne ciało - Ja.... ja nie wiem co się ze mną dzieje... - westchnąłem i wtuliłem się w lidera.
- Nie chcę być znowu zabawką na jedną noc...- chłopak uniósł lekko mój podbródek i spojrzał mi w oczy.
- Przepraszam...- nie wiem co mam robić... nie wiem co teraz czuję... Kocham go mimo tego jak mnie traktuje, pragnę go jak nikogo innego... teraz jednak dopiero widzę, że nasz ewentualny związek nie należałby do najprostszych.
- Hyung... ja już nic nie rozumiem...- po moich policzkach popłynęły łzy. Sunggyu zaprowadził mnie na łóżko i delikatnie mnie na nim położył. Następnie położył się obok mnie i kilkoma pocałunkami sprawił, że nie było po nich ani śladu - Czemu nasza relacja musi być tak skomplikowana?... Dlaczego uw...
- Sungjong...
- Daj mi dokończyć...- wziąłem głęboki oddech i ponownie spojrzałem na idealną twarz chłopaka - Czemu uważasz, że daje się każdemu ot tak?... Naprawdę masz mnie za.. nie wiem... jakąś nieszanującą się dziwkę?... Za każdym razem jak szedłem z kimś do łóżka chciałem... chciałem przez chwilę poczuć się dla kogoś ważny... poczuć bliskość drugiej osoby... Powiedzieć ci coś jeszcze?- widziałem jak oczy Gyu zachodzą łzami - Kocham cię od ponad czterech lat... i wybacz mi Hyung, ale już tego nie zmienię...- lider pogłaskał mnie delikatnie po policzku, po czym ponownie przywarł do moich ust. Tym razem jednak lekko i z ogromnym wyczuciem - Hyung...
- Słucham...
- Po co to robisz?
- Nie rozumiem.- usiadłem i spojrzałem z góry na chłopaka. Ten głaskał mnie po ramieniu i wpatrywał się we mnie uważnie.
- Nie jesteś gejem...- Sunggyu złapał mnie za biodra i posadził na sobie okrakiem.
- Wiesz co? Moim zdaniem najważniejsze jest to jak czujemy się przy danej osobie...a to czy ona jest chłopakiem czy laską nie powinno mieć najmniejszego znaczenia.- otworzyłem szeroko oczy i nachyliłem się do chłopaka.
- To znaczy, że...- lider uśmiechnął się i znów połączył nasze usta w namiętnym pocałunku. Tym razem nie chciałem już tego przerywać. Hm.. powiem nawet szczerze, że bardzo cieszyło mnie to, że jestem na górze. W końcu mogłem pokazać temu staruszkowi kto tu rządzi. Dziwna sytuacja, prawda? Tu się kłócimy, zaraz godzimy, później Gyu zarzuca mi, że się ze wszystkimi puszczam, potem stwierdza, że się dobrze przy mnie czuje, co za tym idzie, może z czasem i on mnie pokocha... nie wiem... ale ta relacja jest bardzo... bardzo dziwna.
- Wolałbym żebyś był na dole chudzielcu.
- Zapomnij.- uśmiechnąłem się cwaniacko i trzymając chłopaka za włosy delikatnie podgryzałem jego szyję. Tyle czasu czekałem na ten moment i na to, by usłyszeć jego jęki. Sunggyu błądził rękoma po moich pośladkach i plecach. Ponownie zdjął ze mnie koszulkę i rzucił ją obok łóżka. Nie chciałem być gorszy... w końcu ja tu jestem seme. Rozdarłem podkoszulek chłopaka i patrząc na jego twarz błądziłem językiem po jego czułych punktach. Gyu jęknął i złapał mnie za włosy. Nie ma tak dobrze... odtrąciłem jego rękę i wyprostowałem się podgryzając zalotnie wargi.
- Chyba nie chcesz dominować.
- Niby dlaczego?- usiadłem za chłopakiem i rozpiąłem mu spodnie. Twarz lidera zalała się rumieńcem... nie sądziłem, że ten widok może być tak uroczy.
- No... jestem starszy.
- To nie ma znaczenia.- po tych słowach zanurkowałem między nogami lidera. Czułem jego wyginające się ciało, które dosłownie doprowadzało mnie do szaleństwa. Jednak jak już wcześniej powiedziałem, chciałem by ten stosunek był inny... jedyny w swoim rodzaju. Po doprowadzeniu chłopaka do orgazmu podniosłem się i oblizałem wargi. Oczy Gyu zaszły lekką mgłą... aish, jak ja uwielbiam ten widok. Patrząc na jego unoszącą się bardzo gwałtownie klatkę piersiową rozebrałem się i położyłem się na chłopaku. Sunggyu zatopił palce w moich włosach i delikatnie mnie pocałował. Uśmiechnąłem się lekko i pogłaskałem go po policzku - I co Hyung?
- Wygrałeś gnojku.- zachichotałem i całując go po twarzy delikatnie włożyłem w niego palce. Hyung zadrżał i zagryzł wargi.
- Mam przestać?
- Sungjongie...
- Hm?
- Zaraz znowu się pokłócimy o to, który ma dominować.
- Hm... tym razem ja.
- Aishh... nie godzę się na to.- uniosłem brew idealnie trafiając w czuły punkt chłopaka. Gyu złapał mnie za ramiona i wrzasnął - Kurwa, nienawidzę cię...
- Wiem Hyung.- miałem już dość tej gry wstępnej. Usiadłem za chłopakiem i delikatnie w niego wszedłem. Chyba od dawna nie było mi tak dobrze jak teraz. Gdy w końcu poczułem jak ciało 26-latka się rozluźnia, nachyliłem się do niego i zacząłem całą zabawę. Po pewnym czasie zbliżyłem do niego swoje usta. Widziałem jak bardzo chce mnie teraz pocałować... zawsze tak jest. Postanowiłem jednak troszkę go podenerwować. Co chwilę udawałem, że to już ten moment kiedy nasze języki znów razem zawirują, jednak gdy przychodziło co do czego wycofywałem się przez co obrywałem od chłopaka po nagim tyłku - Dobrze ci?- zapytałem podgryzając jego ucho.
- Za dobrze..
- Hm... daj mi jeszcze minutkę.- wyprostowałem się i chwyciłem za członka lidera. Chłopak zasłonił twarz poduszką i krzycząc doszedł mi na rękę. Sam widok doprowadził mnie do ostateczności. Opadłem na jego rozgrzane ciało. Czułem się dziwnie... to wciąż nie było to o czym marzyłem. Chyba nadal nie potrafię pozbyć się przybranej wcześniej maski. Jak wyobrażałem sobie stosunek z Sunggyu? Hm... wieczór, my sami w dormie, wszystko miało toczyć się bardzo powoli, spokojnie, delikatnie... znowu musiałem wszystko spieprzyć. Drugiej już takiej okazji nie będzie.
- Nie masz w sobie za grosz wyczucia gnojku.- powiedział Gyu głaszcząc mnie po plecach.
- Przepraszam Hyung...- szepnąłem i wtuliłem się w jego klatkę piersiową.
Czego pragnę? Związku... szczerego, prawdziwego, nie opierającego się tylko i wyłącznie na seksie związku. Relacji dwojga kochających się bezgranicznie osób, a czuję, że ja i Gyu.... nie... to nie wypali... po tym wszystkim mam przeczucie, że będzie nas łączyło tylko i wyłącznie łóżko. Wysnute wnioski? Nawet mimo szczerych rozmów, płaczu, życiowych potyczek i problemów... i tak będę zabawką w rękach innych ludzi. Sunggyu miał racje... życie się na mnie zemściło.


~Koniec.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------


10 października 2015

Sunggyu & Sungjong~cz.3 [Pragnę jedynie akceptacji]



                         Nie chciałem uczestniczyć w dzisiejszym koncercie. Siedziałem w łazience już dobre dwie godziny i wcale nie paliło mi się do wyjścia. 
- Nie wiem co się z nim dzieje, ale ja tak tego nie zostawię...- Sunggyu? Zaciekawiony usiadłem bliżej drzwi. Słyszałem mojego cudownego lidera, ale nie wiedziałem kim jest osoba, z którą rozmawia.
- Nie oszukujmy się, ale ja mam z nim najlepszy kontakt... ja z nim pogadam.- ah tak... manager. Po tych słowach usłyszałem pukanie do drzwi - Sungjong, wszystko okej?
- Daj mi spokój...
- Dam jak ze mną porozmawiasz. 
- Odwal się...
- Wyrażaj się Sungjong!- a więc pod drzwiami stał również Gyu. Nienawidzę jak podnosi na mnie głos. Nie sądziłem, że kłótnie z osobami, na których nam zależy tak bardzo bolą. 
- Nie krzycz na niego... idź lepiej zobacz co z chłopakami.- po chwili mężczyzna usiadł pod drzwiami i głośno westchnął - No młody.... jesteśmy sami... teraz ze mną porozmawiasz?
- Niby o czym?
- Nie wiem... może o tym co cię tak bardzo gnębi i boli... i o tym co tu się dzisiaj stało.
- A co się miało stać?- mężczyzna westchnął ponownie i lekko zapukał do drzwi.
- Otwórz... proszę cię.- prędzej czy później musiałbym to zrobić... niech mu będzie. Wstałem dość powoli i otworzyłem. Pan Kim wszedł do środka i ponownie je zamknął, po czym usiadł obok wanny - Co to był za chłopak, hm?
- Niech pan da sobie spokój... nie mam ochoty o tym rozmawiać...- osunąłem się na ziemię, po czym schowałem twarz w nogach.
- Widzę, że ktoś tu płakał... czyli masz jakieś tam uczucia, mam rację?
- Nie...
- Ojjj dzieciaku.- manager przysunął się bliżej mnie i objął mnie ramieniem - Hm... bycie gejem naprawdę cię tak męczy?- poczułem dziwny ucisk w gardle. Miałem ochotę wybuchnąć płaczem, ale coś w środku mówiło mi, że nie mogę pęknąć i pokazać tego jaki rzeczywiście jestem. Nie mogąc nic powiedzieć, pokręciłem jedynie przecząco głową - Wiem, że nie jest ci łatwo... Sungjong...- mężczyzna skierował moją głowę w swoją stronę - Wiem o tym co stało się jak byłeś trainee... to właśnie wpłynęło na to jaki teraz jesteś?
- Nie rozumiem o co panu chodzi...
- Nie chcę prawić ci kazań... powiem ci tylko tyle, że wiem jak musiałeś się wtedy czuć. To co dzisiaj zrobiłeś temu chłopakowi w niczym nie odbiega od tego co stało się siedem lat temu... w tym momencie zachowałeś się tak samo bestialsko...- nie wytrzymałem. Wstałem pospiesznie i ruszyłem w stronę drzwi - Sungjong, nie skończyłem jeszcze.- mam to w dupie. Wychodząc trzasnąłem drzwiami i poszedłem do pokoju, by się przebrać. Jakby nie patrzeć musiałem znów przykleić sobie uśmiech na twarz i udawać, że wszystko jest w porządku. Takiego właśnie chcą mnie widzieć fani. To jest właśnie kolejna, myślę że ciekawa rzecz. W tym jednym, drobnym ciele znajdują się trzy różne osoby. Osoba numer jeden... bożyszcze nastolatek...i nastolatków, mniejsza z tym. Osoba publiczna, która musi całe życie udawać, że jest szczęśliwa, że podróżowanie po całym świecie, dawanie koncertów i brak snu to właśnie to co kocha i co sprawia jej przyjemność. Osoba numer dwa... czyli chłopak jakim jestem przy zespole. Oschły dupek niedopuszczający do siebie nikogo...bo po co? No i osoba z numerem trzecim... czyli prawdziwy ja. Zakompleksiony do granic możliwości chłopak, niemogący pogodzić się z tym, że jest gejem. Tak, jest to ciężkie. Jeszcze rok temu myślałem, że to nic takiego... że jak powiem o tym chłopakom to mi pomogą... mhm. Wszyscy się ode mnie odwrócili. Jedynie manager próbuje jakoś ze mną rozmawiać, ale niezbyt mu to wychodzi. Hm... jakby nie patrzeć przywykłem już do tego i nie... nie użalam się nad sobą. Na upartego mógłbym na stałe przywdziać maskę twardziela i niczym się nie przejmować. 

*

               Znów błysk świateł... piski fanek... ten sam wstęp... rutyna, z którą za cholerę nie mogę się pogodzić. Nudzi mnie już to. Z początku to było niesamowite. Jesteś na scenie, ludzie krzyczą na twój widok, za tobą rozchodzą się basy rozsadzające ci klatkę piersiową... coś niesamowitego, hm? A teraz? Myśl "oby odbębnić swoje i wrócić do hotelu". Przyszła pora na "Together". W pewnym momencie dziewczyna stojąca w pierwszym rzędzie rzuciła baner pod nogi Sunggyu. Ten schylił się po niego i lekko się uśmiechnął. Zalana łzami fanka krzyknęła, że ma nam coś do powiedzenia. Zwykle nie robimy takich rzeczy podczas koncertów, jednak Gyu zrobił wyjątek i podał jej mikrofon. 
- Dzisiaj w nocy... pod klubem... poznałam chłopaka. Wiem, że bardzo się cieszył, że usłyszy Infinite na żywo...- widać było, że strumień łez nie pozwala jej dokończyć myśli. Wtedy też dziewczyna stojąca obok niej wzięła mikrofon i spojrzała na fanów.
- Dzisiaj po południu popełnił samobójstwo...- po tych słowach przeniosła oczy na nas - Możemy zaśpiewać "Together" właśnie dla niego?- czułem jak grunt osuwa mi się pod nogami. Widziałem jedynie chłodne spojrzenie Gyu i ogromne zdziwienie reszty zespołu. Sunggyu jednak jako lider starał się zachować zimną krew... przekazał wyrazy współczucia i zadedykował tą piosenkę właśnie dla niego. Gdy nadeszła moja partia nie byłem w stanie wydusić z siebie nawet słowa. Wpatrywałem się ślepo w jeden punkt znajdujący się przede mną. Znów czułem ogromną gulę uciskającą moje gardło. Woohyun nie chcąc zaprzepaścić występu zaśpiewał moją partię. Ja natomiast bez słowa wyjaśnienia opuściłem scenę rzucając się prosto w ramiona managera. [włączamy]
- Sungjongie, uspokój się...- nie mogłem nic powiedzieć. Trząsłem się jak przestraszone zwierze. Po piosence chłopcy zeszli ze sceny... czułem co się teraz stanie...
- Jesteś z siebie zadowolony?!- Sunggyu wyrwał mnie z ramion managera i pchnął mnie na ścianę - To wszystko twoja wina! Widzisz do czego doprowadziło to twoje pedalstwo?! 
- Sunggyu opanuj się.- Hoya chcąc uspokoić lidera, podszedł do niego i złapał go za rękę, jednak ten wyrwał się i wymierzył ją w moją stronę. Przestraszony osunąłem się po ścianie i skuliłem się chcąc uniknąć uderzenia - Sunggyu!- chłopak wziął kilka głębokich wdechów, po czym nade mną stanął.
- Masz na sumieniu 15-latka... nie żyje przez ciebie. Przez to, że nie mogłeś pohamować swojego zboczenia dupku...
- Gyu wystarczy...- pierwszy raz w mojej obronie stanął sam Dongwoo... jednak nie chciałem tego. Sunggyu ma racje. To ja powinienem zdechnąć, a nie Hyunsang. Nie patrząc na chłopaków podniosłem się i chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę wyjścia. Kim ja do cholery jestem? Dlaczego udaję kogoś, kim tak naprawdę nie jestem? Czy maska skończonego gnoja ma być czymś w rodzaju ochrony przed światem i docinkami ze strony reszty normalnych ludzi? 
     Po powrocie do hotelu, narzuciłem na siebie koc i usiadłem na tarasie. Musiałem pomyśleć nad sobą, Hyunsangiem i tym co będzie dalej ze mną i moją pozycją w zespole. 
- Mogę..?- przestraszony odwróciłem się w stronę dobiegającego głosu. W drzwiach balkonowych stał Gyu, z parującym kubkiem w rękach. Ponownie wbiłem wzrok w Paryż. Chłopak usiadł obok mnie i postawił na stoliku przede mną gorącą herbatę - Sungjong...
- Przepraszam...- szept... to wszystko co byłem w stanie z siebie wydusić. Gyu spojrzał na mnie zdziwiony, po czym okrył mnie dodatkowo swoją bluzą.
- Sungjong, posłuchaj mnie... ja...- nie wiedział jak ma się zabrać do tej rozmowy...to było widoczne i to bardzo wyraźnie - Nie chciałem cię urazić... Nie wiem co mi się stało po koncercie. Po prostu... jestem w szoku... ta dziewczyna wyskoczyła z tym tak nagle... 
- Wystarczy...- sięgnąłem po herbatę... sam nie wiem po co, gdyż nie upiłem z niej nawet najmniejszego łyka. 
- Wiem, że czujesz się z tym na pewno okropnie...
- Wystarczy już...- spojrzałem na chłopaka i chwilowo zmrużyłem powieki, spod których wypłynęły łzy... pierwszy raz na oczach Gyu - Hyung... co ja zrobiłem...- byłem naprawdę przerażony. Skuliłem się i zacząłem płakać. 
- Sungjong...- lider usiadł bliżej mnie i mocno mnie przytulił.
- Masz racje... jestem bezdusznym chujem... to ja powinienem za to zdechnąć!... Co ja zrobiłem?! 
- Ciii, uspokój się.... to nie jest twoja wina...
- Kilka godzin temu mówiłeś coś innego! 
- Sungjongie...
- Nienawidzę się za to!- chłopak złapał moją twarz w ręce i delikatnie mnie pocałował. Nie wiem skąd wie, że to zawsze na mnie działa uspokajająco. Po tym geście ja się zamknąłem, a Gyu pojąc mnie herbatą starał się coś ze mnie wyciągnąć. W tym momencie nawet nie dotarło do mnie, że pocałowała mnie osoba, którą kocham od dobrych czterech lat.
- Możemy spokojnie porozmawiać? 
- Tak...
- Mam zacząć?- pokręciłem przecząco głową i ponownie spojrzałem na cudownie oświetlony Paryż.
- Pamiętasz ten dzień, w którym przyznałem się wam, że jestem gejem?... Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego ile kosztowało mnie to nerwów i stresu... hm... a wiesz co mnie w tym wszystkim najbardziej boli? Byłem pewien, że mnie zaakceptujecie... że nic się między nami nie zmieni, a wy? Wyśmialiście mnie i zostawiliście samemu sobie. Nie zauważyłeś, że to właśnie od tamtego czasu jestem bezdusznym dupkiem? Przybrałem... coś w rodzaju maski... chciałem żeby chroniła mnie przed takimi ludźmi jak wy...  Ta sytuacja z Hyunsangiem...- tu poczułem jak łamie mi się głos, jednak mimo to starałem się dokończyć wypowiedź - Nie wiem czemu to zrobiłem... nawet nie wiesz jak bardzo tego żałuję. Zabiłem człowieka z własnej głupoty... i przez to, że jestem tym pieprzonym pedałem...- wziąłem głębszy oddech i wytarłem oczy, które po chwili przeniosłem na lidera - Nie zmienię już tego Hyung... przepraszam...- zatkało go... może to i lepiej. Powiedziałem to, co pragnąłem wygarnąć mu od dawna...i czuję się z tym troszkę lepiej. Nie potrzebuję jego współczucia i tłumaczeń. Niech zostanie to, co jest teraz... cisza... cudowna, błoga cisza, wśród której nadal mogłem myśleć nad swoim życiem i dennym zachowaniem...

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------



9 października 2015

Sunggyu & Sungjong~cz.2 [Pragnę jedynie akceptacji]



                      Dlaczego mu o tym powiedziałem? Sam nie wiem... może tak będzie lepiej. Spodobała mi się rola, w którą wszedłem... bezduszny, zapatrzony w siebie dupek. Teraz przynajmniej wiem, że nikt mi nie podskoczy. Może i będzie próbował, ale wiem, że zmiażdżę każdego, kto mnie zdenerwuje. 

*

           Na drugi dzień ruszyliśmy do Paryża. Tam postanowiłem odciąć się od reszty i samotnie zwiedzić tzw. miasto miłości. Pf.. żałosne. Nie ma czegoś takiego jak miłość. To jedynie wypowiadane puste słowa, nic więcej. Kiedyś... owszem... kiedyś może i było coś w rodzaju miłości, a teraz? Wszystko opiera się na chwilowym zauroczeniu i seksie. Hm... w sumie to właśnie mi się podoba. Pójść z kimś do łóżka, zaspokoić swoją potrzebę, a na drugi dzień o wszystkim zapomnieć. 
Właśnie przechadzałem się pod Łukiem Triumfalnym gdy nagle usłyszałem za sobą cichy, chłopięcy głos. 
- Dzi... dzień dobry Hyung. 
- Hm?- odwróciłem się za siebie i ujrzałem uroczego, młodego koreańczyka... na oko miał może około 15 lat - Hej... co tam?- widziałem jak oczy chłopaka momentalnie się zaświeciły, a twarz zalała się rumieńcem. Muszę przyznać, że było to niesamowicie słodkie. 
- Ch...chciałem... chciałem tylko zdjęcie... przepraszam, że przeszkadzam Hyung.
- Spoko.- wyjąłem telefon z drżącej ręki chłopaka i skierowałem go na nas - A tak w ogóle to jak masz na imię i co tutaj robisz?
- Hyunsang... mieszkam w Paryżu od dwóch lat...
- Hm..- uśmiechnąłem się lekko pod nosem, po czym narzuciłem na głowę kaptur - Wybierasz się na koncert Infinite?
- Tak... jestem waszym fanem od debiutu...
- Pięć lat? Wow... to ile ty masz lat?
- 15.
- Rozumiem, że zaraziła cię siostra.
- Brat... jest zakochany w Dongwoo odkąd zadebiutowaliście.- zachichotałem, po czym podszedłem bliżej chłopaka. Miałem na niego straszną ochotę. Pytanie tylko jak zaciągnąć go do hotelu. 
- Słuchaj... muszę iść do hotelu po coś cieplejszego... pójdziesz ze mną? Później pokażesz mi jakieś ciekawe miejsca w Paryżu, hm?- aishh... już jest mój. Jego oczy zrobiły się wielkie jak u wystraszonego zwierzaka. Poza tym o czym my mówimy. Wyobraźcie sobie, że spotykacie na ulicy biasa, chcecie tylko zdjęcie, a on prowadzi z wami rozmowę, proponuje pójście do hotelu, gdzie być może możesz spotkać innych członków zespołu, po czym chce byś oprowadzał go po mieście... brzmi świetnie,hm? Hyunsang skinął jedynie twierdząco głową i po chwili ruszyliśmy w stronę hotelu. Po drodze dowiedziałem się o nim wielu ciekawych rzeczy, między innymi tego, że pragnie wrócić do Seoulu... bo tam został jego chłopak. Hm... zastanawia mnie to, czemu tak wielu ludzi dziwi się, że koreańczycy to geje. Spójrzcie tylko na nasze dziewczyny to od razu sami sobie odpowiecie. 
Po wejściu do środka od razu skierowaliśmy się w stronę apartamentu. 15-latek szedł za mną przestraszony i co chwilę nerwowo się za siebie oglądał.
- Czegoś się boisz?
- N... nie... po prostu dziwnie się czuję.
- To znaczy?
- To wszystko jest zbyt piękne...- oj chłopczyku... pięknie to ja zaraz w ciebie wejdę, że zapomnisz jak się nazywasz. 
- Dobrze zapamiętaj ten dzień... mam nadzieję, że będzie to jeden z twoich najlepszych.
- Już jest Hyung.- aish... muszę grać miłego... nienawidzę tego. Chcę go tylko przelecieć, to wszystko... a tak trzeba się przy tym namęczyć, że szok. Uśmiechnąłem się do niego, po czym weszliśmy do pokoju. Hm.. dla mnie nic specjalnego, jednak Hyunsang czuł się w nim jak w raju. Jego oczy błądziły po każdym milimetrze pokoju. Ja jednak udałem się do sypialni i zacząłem się "przebierać". 
- H...hyung! Gdzie jesteś?
- Chodź do sypialni!- po chwili do pokoju wszedł speszony chłopak. Usiadł niepewnie na łóżku i wbił wzrok w ziemię. Widziałem, że czuł się cholernie skrępowany moją obecnością... i o to mi właśnie chodziło - Czemu na mnie nie popatrzysz?- Hyunsang zadrżał i lekko się zaczerwienił. Ah... wypełniało mnie takie szczęście i satysfakcja jak chyba jeszcze nigdy. Klęknąłem przed 15-latkiem i lekko przygryzłem wargi - Wstydzisz się mnie?
- Trochę...
- Aishh... niepotrzebnie.- moja ręka delikatnie głaskała udo zdezorientowanego, ale jednocześnie niesamowicie podnieconego nastolatka. 
- H...hyung...
- Hm?- czyż on nie jest słodki? Jąka się jak wystraszona cnotka. Jestem pewien, że nigdy nie kochał się ze swoim chłopakiem... jaka szkoda, że go wyprzedzę. 
- P...przestań.- nachyliłem się do chłopaka i delikatnie zacząłem całować go po twarzy. Ten po dosłownie kilku sekundach mi uległ i położył się mimowolnie na łóżku.
- Czemu mam przestać, hm?- nie odrywałem warg od delikatnej i rozpalonej skóry nastolatka. 
- Co robisz Hyung?- zawisłem nad twarzą Hyunsanga i lekko się uśmiechnąłem.
- Póki co nic... nigdy nie kochałeś się ze swoim chłopakiem?- no i mam go. Nie umiem wyrazić słowami tego, jak bardzo go zawstydziłem. Jego twarz dosłownie płonęła ze wstydu - Nie utrudniaj mi zadania, a obiecuję, że będzie ci dobrze jak jeszcze nigdy dotąd.- ah... ta wewnętrzna walka. Kochać się ze swoim biasem czy też nie? Ba... odpowiedź jest oczywista. Chłopak skinął głową, po czym zmrużył lekko oczy i po tym właśnie geście w końcu mogłem zacząć. 
Te delikatne wstępy i początki tak bardzo mnie nudzą. Wręcz ich nienawidzę. Hyunsang był jednak w takim błogim stanie, że chyba nie przeszkadzało mu to, że zajeżdżam go jak największe zwierze. Hm... może jednak trochę zwolnię. Objąłem chłopaka ramieniem i zacząłem wpatrywać się uważnie w mimikę jego twarzy. Jego twarz wyglądała na tak zbolałą, a jednocześnie spełnioną. Przypomina mi w tym momencie mnie sprzed 7 lat, kiedy to właśnie byłem w jego wieku. Wtedy też kochałem się po raz pierwszy. Hm.. nawet tak samo z przymusu jak on, z tym że ja robiłem to z trainee, na którego miejsce wskoczył Hoya. Pamiętam ten dzień jak dziś. Bajerował mnie, obiecywał niewiadomo co, a później? Podczas nocnych ćwiczeń przeleciał mnie na środku sali treningowej. Mogę jedynie domyślać się co czuje teraz ten dzieciak. Fascynacja połączona z ogromnym bólem i lekkim zdezorientowaniem. Ja natomiast jestem bliski spełnienia, którego nie czułem od bardzo dawna. Położyłem nastolatka z powrotem na łóżku, po czym usiadłem za nim i wyginając się w lekki łuk zacząłem dokańczać swoje dzieło. Do moich uszu docierały jedynie krzyki chłopaka połączone z gardłowymi jękami. Jego dłonie tak uroczo błądziły po łóżku, szukając czegoś, czego mogłyby się złapać choć na chwilę. Hm... nie skończę tak tego... to nie w moim stylu. Chwyciłem go z całej siły za włosy, po czym jednym, sprawym ruchem przyciągnąłem go do siebie. Jego wrzasku połączonego ze słowami "Hyung, przestań, to boli" nie da się opisać. Dlaczego wykorzystywanie drugiej osoby tak bardzo mnie kręci? Hm.. czyżby to był odzew za to, co kiedyś ludzie robili ze mną? 
Wreszcie koniec.... doszedłem w jego drobnym ciałku i rzuciłem nim o łóżko. Hyunsang zacisnął oczy, po czym skulił się w kłębek. Mógłbym powiedzieć, że jest mi go szkoda, ale nie... jednak nie... grunt, że mi jest dobrze, on w zasadzie mnie gówno obchodzi. 
- Hyung...- parsknąłem śmiechem i usiadłem obok chłopaka dmuchając rozgrzane powietrze na jego szyję.
- Posłuchaj co mam ci do powiedzenia.- szepnąłem, po czym przekręcając do siebie głowę nastolatka delikatnie pocałowałem jego pogryzione do krwi wargi - To był tylko seks, jasne? Teraz grzecznie się ubierzesz i stąd wyjdziesz, tak by nie wzbudzać podejrzeń. 
- C...co? Ale...
- Spierdalaj.- znów złożyłem delikatny pocałunek na jego ustach, po czym oblizując krew lekko się uśmiechnąłem. Widziałem jak bardzo teraz cierpi, ale miałem to w dupie. Zrobiłem to co chciałem... teraz już go nie potrzebuję. Hyunsang pospiesznie się ubrał, po czym ze łzami w oczach opuścił apartament. Ja natomist narzuciłem na biodra ręcznik i podszedłem do okna by zapalić. 
- Kto to był?- mało co nie zachłysnąłem się dymem. Odwróciłem się gwałtownie w stronę głosu i ujrzałem stojącego w progu pokoju Sunggyu. 
- Nie wiem o kim mówisz. 
- Nie rób z siebie idioty... kto to był?- podszedłem powolnym krokiem w stronę chłopaka i z nienawiścią wypuściłem dym prosto w jego twarz. 
- Uważaj co i do kogo mówisz...
- Kochałeś się z nim?- parsknąłem śmiechem, po czym zarzuciłem dłoń na kark lidera.
- Zerżnąłem go jak największą szmatę.- Gyu otworzył szeroko oczy... tak wiem, pewnie nie umiecie sobie tego wyobrazić, ale gdy jest zdziwiony, naprawdę potrafi to zrobić.
- Co się z tobą do cholery dzieje?! 
- Ojjj nie krzycz tak... szkoda głosu przed koncertem. 
- Sungjong do cholery...
- Hm?- spojrzałem chłopakowi w oczy - Chcesz mnie może ukarać za to co zrobiłem?
- Życie samo się na tobie zemści dupku...- postanowiłem przemilczeć jego ostatnie słowo, mimo że cholernie mnie zabolało. Pociągnąłem go jedynie z bara, po czym zamknąłem się w łazience, w której postanowiłem uwolnić wszystkie negatywne emocje w postaci płaczu...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------




6 października 2015

Sunggyu & Sungjong~cz.1 [Pragnę jedynie akceptacji]



                        "Wreszcie koniec", pomyślałem schodząc ze sceny. Ogólnie rzecz biorąc jestem bardzo zadowolony z koncertu w Polsce i z tego jak przywitały nas polskie Inspirits, ale to co odwalili Dongwoo i Woohyun przechodzi ludzkie pojęcie. Zrobiło mi się tak potwornie głupio, że chciałem zapaść się pod ziemię. Nie wiecie o co mi chodzi? Podczas koncertu powiedziałem, że wszystkie polskie Inspirit traktuję jak swoje dziewczyny, na co te matoły wybuchły śmiechem.... no to o czym to może świadczyć? Staram się jak tylko mogę, by ukryć fakt, że jestem gejem, ale jak widać nie mogę liczyć w tej kwestii na przyjaciół i ich pomoc. Walić ich... mam nadzieję, że fanki szybko o tym zapomną.
- Sungjong?
- Hm?- odwróciłem się w stronę Dongwoo, który wpatrywał się we mnie z szerokim uśmiechem na twarzy.
- Dowaliłeś dzisiaj z tymi laskami.
- Odwal się, co?
- Nie pyskuj... pamiętaj, że jestem starszy. 
- To zejdź w końcu ze mnie... ile można czepiać się o to samo?- mhm.. Dongwoo, czyli wróg homoseksualizmu numer jeden. Może nie wróg... ale lubi się czasem ze mnie pośmiać i mi podokuczać, a że ja jestem jaki jestem, to nie dam po sobie jeździć. To jakiego fani widzą mnie podczas występów, a jaki jestem w rzeczywistości to dwie różne postaci. Nie jestem raczej typem słodkiego chłopczyka, mimo że na takiego wyglądam. Wytwórnia wykorzystuje ten wizerunek i każe mi grać słodkiego maknae, jednak gdy schodzę ze sceny jestem oschłym i pyskatym chłopakiem... zdziwieni? Ha... dużo rzeczy nie wiecie o naszym prywatnym życiu.
- Oj nie bocz się tak... pożartować już nie można?
- Kurwa mać...- walnąłem ręką o blat i spojrzałem na chłopaka - Może to i było śmieszne na samym początku, ale teraz mam już dosyć, rozumiesz?... Nigdy nie dorośniesz i do końca życia będziesz się z tego śmiał?
- Ma racje Dongwoo... daj mu już spokój.- głos zabrał Sunggyu i lekko się do mnie uśmiechnął - Lećcie się szybko przebrać i spadamy do hotelu.- posłałem Dongwoo wrogie spojrzenie i ruszyłem do szatni - Co ten głupek ci znowu mówił?
- Daj spokój hyung... teraz wiem, że przyznanie się wam do tego, że jestem gejem to był największy błąd w moim zyciu.
- Dlaczego tak uważasz?
- Widzę jak się teraz zachowujecie w stosunku do mnie.- narzuciłem kurtkę na ramiona i sięgnąłem po wodę - Czy pociąg do osoby tej samej płci to naprawdę tak niesamowita i śmieszna sprawa, z której trzeba się bez przerwy śmiać?
- Sungjong... trochę dystansu.
- W dupie mam wasz dystans.- włożyłem w uszy słuchawki i zdecydowanym krokiem wyszedłem tylnym wejściem klubu. Tradycyjnie... odkąd przyznałem się przed zespołem, że jestem gejem, usiadłem sam na samym końcu autokaru. Narzuciłem na głowę kaptur od bluzy, a na twarz nałożyłem maskę. Jestem zmęczony... i to bardzo. Występ w Chinach, szybki lot do Korei i przylot do Europy... mój organizm powoli zaczyna mówić "dość". Jedyne czego teraz pragnąłem to wanna i łóżko. Jadąc przez Warszawę cały czas myślałem o Gyu i jego zachowaniu w stosunku do mnie. W zasadzie jako jedyny mi nie docina i zwykle zlewa to jak zachowuje się reszta chłopaków. Hm... w sumie jako lider powinien ich upomnieć... a zresztą... mam to gdzieś. Odkąd poczułem się "inny" sam musiałem się z tym zmagać... dałem radę? Dałem... jak widać jestem jednostką samowystarczalną i poradzę sobie z każdym, nawet największym problemem.
Po przyjeździe do hotelu wziąłem z recepcji klucz i udałem się do swojego pokoju, który dzieliłem z Myungsoo i Howonem, z tym że te barany poszły jeszcze do baru czegoś się napić. Po wejściu do pokoju rozebrałem się i ruszyłem pod prysznic. Stojąc pod stróżkami ciepłej wody zastanawiałem się dlaczego ludzie w dzisiejszych czasach tak negatywnie odbierają homoseksualizm. Szydzą z takich osób lub co gorsza prześladują je i nie daj Boże biją na tle właśnie homofobicznym. Przecież jak na światło dzienne wyjdzie to, że jestem gejem, nie będę miał życia. W zasadzie już go nie mam, ale gdy tak intymna sprawa wyjdzie w świecie showbiznesu, nie ma nawet takiej opcji by brukowce puściły to bez nawet najmniejszego komentarza.
- Czemu nie zamykasz drzwi?- odwróciłem się gwałtownie i ujrzałem w drzwiach Sunggyu, który wpatrywał się we mnie bez najmniejszej nawet emocji wypisanej na twarzy.
- Dlaczego wszedłeś do mojego pokoju?
- Hm... nie ciekawi cię bardziej to, dlaczego wszedłem ci do łazienki?- parsknąłem zrezygnowany i kontynuowałem prysznic.
- Czego chcesz?
- Mogę u ciebie zostać? Chłopaki poszli pić z Myungsoo i Howonem i nie dali mi klucza... nie będę przecież pół nocy stał pod pokojem.
- Spoko... ale póki co wyjdź, bo chcę się wykąpać.
- Jasne.- hyung opuścił łazienkę. Jakoś nie poczułem się zbytnio zawstydzony tym, że widział mnie nago. Będąc w zespole raczej do tego przywykłem. Latanie nago po dormie jest sprawą normalną... chociaż... było, do czasu. Po wyjściu z łazienki poszedłem do pokoju, w którym siedział lider.
- Jak chcesz hyung to idź do łazienki.
- Nie no spoko.- Gyu przyjrzał mi się uważnie i westchnął - Jak się czujesz?
- W jakim sensie?
- No wiesz... takie docinki ze strony chłopaków muszą być niezbyt przyjemne.
- Spoko, przywykłem.- wyciągnąłem telefon i zacząłem przeglądać wszelkie portale społecznościowe i plotkarskie.
- Sungjong... nie ma czegoś takiego jak "przyzwyczaić się" do tego, że ktoś cię kopie po dupie... powinieneś się w końcu postawić.- parsknąłem śmiechem i leniwie podniosłem oczy na chłopaka.
- Nie rozśmieszaj mnie hyung. Ja potrafię odpysknąć... za to ty...- tu westchnąłem i znów wbiłem wzrok w komórkę - Ty jako lider nic z tym nie robisz, a wydaje mi się, że twoim zadaniem jest między innymi to, by zapewnić wszystkim członkom zespołu równe i dogodne warunki, mam rację?
- Tak, ale...
- No właśnie... poza tym przyznałem się wam do tego dobry rok temu, a ciebie nagle teraz wzięło na rozmowę o mojej orientacji... darowałbyś sobie. Ja nie wtrącam się w to co wy robicie w łóżku, to wy nie wtrącajcie się do mnie... tak będzie najlepiej.
- Wiesz co? -Sunggyu wstał i podszedł do blatu kuchennego, by zrobić nam kawę - Zdecydowanie wolę cię takiego, jakim stworzyła cię wytwórnia... słodki, niewinny chłopaczek...hm... z kimś takim właśnie kojarzy mi się gej. A ty jesteś jego totalnym przeciwieństwem... 
- Mhm... jaki jestem twoim zdaniem?- podszedłem do chłopaka i stanąłem na przeciwko niego z założonymi rękoma.
- Chodzi mi o to...
- Sunggyu... za kogo mnie do cholery masz?
- Jeśli mam być szczery.... za pyskatego, zagubionego gnojka, chowającego się za skorupą twardziela... tak naprawdę nie jesteś taki.- czułem jak wszystko we mnie chodzi... nie dość, że byłem cholernie zmęczony, to jeszcze cały czas miałem w głowie obraz śmiejących się chłopaków podczas koncertu. Stanąłem blisko twarzy lidera i spojrzałem mu głęboko w oczy. Miałem ochotę mu wygarnąć co o nim myślę, a ten akurat zrobił coś, co przyspieszyło jedynie ten proces. Złapał mnie w talii i przyciągnął bliżej siebie, unosząc jedną brew.
- Co ty wyprawiasz?
- Mam rację, prawda Sungjong?
- Oszalałeś?!- odepchnąłem chłopaka i głęboko oddychając zacząłem swój wywód - Mam was dosyć, rozumiesz?! Rzygam już waszymi ciągłymi docinkami i złośliwymi komentarzami! Zachowujecie się jak niedojrzałe gnoje!... Wiesz co? Myślałem, że chociaż znajdę oparcie w tobie, jako liderze, ale jak widać bardzo potrafisz rozczarować.... takiego lidera można sobie w dupe wsadzić! 
- Oho, nasz kapryśny maknae ma już fantazje erotyczne z naszym staruszkiem... uważaj na siebie Sunggyu.- do pokoju wszedł ledwo trzymający się na nogach Dongwoo. Już miałem do niego podejść i uderzyć go z całej siły w twarz, ale wtedy wparował za nim manager, który w ostatniej chwili złapał mnie za rękę.
- Sungjong... idziesz ze mną. A ty Sunggyu pomyśl nad sobą i porozmawiaj z chłopakami... dobranoc.- po tych słowach wyprowadził mnie na hotelowy korytarz i skierował w stronę swojego pokoju. Mam już dość. Chciałem się teraz popłakać z bezsilności, ale nie mogłem psuć wizerunku pyskatego maknae. Po wejściu do pokoju managera usiadłem na kanapie i wyciągnąłem telefon - Schowaj go.
- Nie mam zamiaru.- aish... poczułem jak łamie mi się głos. Wziąłem głębszy oddech i spojrzałem na mężczyznę - Czego pan chce?
- Chcę porozmawiać o tym, co dzieje się w waszym dormie od jakiegoś roku.
- Serio? Akurat teraz? Boże, dajcie już sobie z tym spokój. Jestem gejem i nikt tego nie zmieni, jasne? A to czy chłopaki to akceptują czy nie lata mi koło dupy. 
- Jak widać nie... Możesz ze mną szczerze porozmawiać? Proszę cię.- westchnąłem i odłożyłem telefon. Znam tego gościa już dobre pare lat i wiem, że tak łatwo mi nie odpuści, a jako że jestem strasznie zmęczony, wolałem już to mieć za sobą.
- No dobrze... co chce pan wiedzieć?
- Tylko Sungjong... kulturalnie i na spokojnie... najlepiej powiedz mi o wszystkim.
- O ludu... czuję się gejem od dobrych kilku lat i jak pan pamięta rok temu przyznałem się do tego chłopakom. Z początku było okej, a po jakimś miesiącu zaczęli mi docinać... mam już dość słuchania o tym, że jestem pedałem i ciągłych pytań typu "czy lubisz w dupę"... rzygam nimi, jasne? Jeśli nic się w tej kwestii nie zmieni, to odejdę, bo mam już tego naprawdę dosyć.
- Poczekaj... naprawdę jesteś w stanie odejść z zespołu przez coś takiego?
- A dlaczego nie? Pan byłby w stanie dzień w dzień słuchać o tym, że jest pan gorszy?... a z resztą... nie wiem po co ja to mówię.
- Sungjong...- mężczyzna usiadł obok mnie i wziął głęboki oddech - Kolejne szczere pytanie, po którym oczekuję szczerej odpowiedzi.... jest w zespole ktoś, do kogo czujesz coś więcej? - nie byłem przygotowany na takie pytanie. Muszę przyznać, że troszkę mnie nim zaskoczył.
- A co to za pytanie?
- Wiesz... wolałbym wiedzieć, by w razie czego odpowiednio zadziałać.
- To znaczy?
- Sungjong.... jest ktoś taki czy nie?
- Może...
- Kto to?- czułem jak robi mi się potwornie głupio. Mimo to przybrałem maskę twardziela i z cwaniakim uśmiechem podniosłem się z kanapy.
- Sunggyu... ale spokojnie... nie będę się z niczym wychylał... pieprzę moje szczęście, w końcu najważniejsze jest dobro zespołu, prawda?- uśmiechnąłem się lekko i podszedłem do drzwi - Dobranoc hyung.

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------