Joshua & Vernon ~cz.1 [Pomóż mi]

                      Nazywam się Hong Jisoo, ale większość ludzi mówi do mnie Joshua. Od dwóch lat mieszkam w Seoulu z moim chłopakiem Dongseokiem. W zasadzie nie z chłopakiem tylko facetem... hm.. jest starszy ode mnie o 14 lat. To może po kolei? Wcześniej mieszkałem w Yeosu i tam właśnie poznałem Seoka na jednej z imprez, na które niegdyś dość często chodziłem. Z początku spotykaliśmy się jak typowe parki, no wiecie... kino, knajpy, spacery. Po około czterech miesiącach związku zaproponował mi wyjazd do Seoulu. W sumie to on był zmuszony do przeprowadzki... taka praca. Firma, w której pracuje, przeniosła swoją siedzibę do stolicy Korei. Powiedział, że nie chce się ze mną rozstawać i że spotykanie się ze mną będzie teraz bardzo trudne. Widywalibyśmy się pewnie raz na miesiąc jak dostałby jakieś wolne. Mało tego... musiałby jechać przez całą Koreę tylko po to, by spędzić ze mną weekend. Dongseok obiecał, że w Seoulu znajdzie odpowiadającą mi szkołę i że spokojnie będę mógł kontynuować naukę, na której bardzo mi zależy. Jestem obecnie w klasie maturalnej. Podczas przeprowadzki zaczynałem liceum, co było idealnym wręcz pretekstem do zmiany otoczenia. W zasadzie był to jeden z bardziej kluczowych argumentów, którym operowałem podczas rozmowy z rodzicami. Oczywiście rodzice nie wiedzą o tym, że przeprowadziłem się z facetem i mieszkam właśnie z nim. Cały czas żyją w przekonaniu, że wynajmuję pokój w akademiku i wiodę spokojne życie przeciętnego, koreańskiego ucznia. Szczerze? Bardzo bym tego chciał... Niestety nie mam tak kolorowo, jakby się mogło wydawać. 

Dongseok przestał radzić sobie z nadmiarem i tempem wykonywanej pracy. Siedzi w biurze od 7 rano do około 21-22 bez chwili wytchnienia. Można zwariować, co? No właśnie... Około 1,5 roku temu zaczął pić. Pić to mało powiedziane... chleje na umór, do nieprzytomności. Zanim jednak padnie w przedpokoju bądź salonie musi wyżyć się na mnie. Jak? To proste. Nie ma dnia, w którym nie zaciągnąłby mnie do łóżka. Nieraz potrafi zrobić to ze mną na stole, kanapie, w przedpokoju, w łazience... wszystko jedno. Za każdym razem jak się stawiam lub odmawiam dostaję po gębie. Dongseok to kawał chłopa, także każde uderzenie z jego strony kończy się masą siniaków i krwiaków. Mam już dość... szczerze mam dość takiego życia, ale co mogę zrobić? Muszę godzić się na takie traktowanie, inaczej zostanę bez pieniędzy i dachu nad głową. Poza tym mimo wszystko chyba nadal coś do niego czuję...

*

               Usiadłem na korytarzu czekając na pierwszą lekcję. Na głowę narzuciłem kaptur, a rękawy bluzy obciągnąłem, by nikt nie patrzył na moje ręce. Siedziałem ze spuszczoną głową i czekałem ze zniecierpliwieniem na ten nieszczęsny dzwonek, który dzisiaj jak na złość nie chciał zadzwonić. W pewnym momencie poczułem jak ktoś siada ze mną ramię w ramię, jednak nie miałem odwagi, by zobaczyć kto to.

- Hej, co tam?- ten głos... Jun. Mój najlepszy przyjaciel, którego poznałem w pierwszej klasie liceum.

- Spoko, jakoś leci.... nauczyłeś się na sprawdzian z matmy?

- Hmm... no powiedzmy.

- To siedzę z tobą... nic nie umiem...

- Znowu gotowałeś obiadki i sprzątałeś chałupę tego ćwoka zamiast się uczyć?

- Daruj sobie, okej?- podniosłem głowę spoglądając na chłopaka. Gdy zobaczyłem wyraz jego twarzy przypomniałem sobie o nowym siniaku pod okiem. 

- Znowu cię pobił?!

- Ciszej bądź...- syknąłem, gdy zobaczyłem spoglądających na nas uczniów - Jak widać... widocznie mi się należało.

- Pewnie... co tym razem? Plamka na ścierce w kuchni czy nie chciałeś się znowu z nim pieprzyć?

- Jun... to nie twoja sprawa.

- Jak nie moja sprawa do cholery? Jesteśmy przyjaciółmi czy nie?... Jak mam siedzieć cicho jak widzę co ten chuj ci robi?

- Nie mów tak o nim...- chłopak wstał i głośno westchnął.

- Nie rozumiem co ty w nim widzisz i czemu ciągle z nim jesteś...- podniosłem się powoli i syknąłem.

- Aishh... mówiłem ci, że go kocham, tak? Jak ludzie się kochają to ze sobą są... logiczne.

- A co z nim? On w taki sposób okazuje ci miłość?- Jun podwinął rękawy mojej bluzy i pokręcił głową - Kiedy w końcu zmądrzejesz?- dzwonek... idealnie. Wreszcie nie będę musiał kontynuować tej rozmowy. 

Reszta dnia zleciała mi w miarę szybko. W sumie miałem dzisiaj tylko 5 lekcji więc nie ma opcji, by ten czas jakoś szczególnie się dłużył. Właśnie... tylko 5 lekcji... wyszedłem ze szkoły o 13-stej i co teraz? Nie miałem ochoty na powrót do domu, ale chcąc nie chcąc musiałem to zrobić. Najchętniej powłóczyłbym się gdzieś z Junem, ale obowiązki na mnie czekały. Sprzątnięcie mieszkania, zrobienie obiadu... dzień jak co dzień. Hm... później tylko zaciskanie zębów i szykowanie tyłka na powrót Seoka z pracy. Na samą myśl parsknąłem śmiechem i ruszyłem do domu. Idąc przez park, za którym mieszkaliśmy zauważyłem parkę hm... chyba studentów, trzymających się za ręce i karmiących się nawzajem ciasteczkami imbirowymi. Na sam widok na mojej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Zaraz jednak w głowie zaczęły rodzić się pytania, dlaczego związek mój i Dongseoka nie może tak wyglądać? Czym do cholery jasnej zawiniłem? Nie, zaraz... co ja mówię? Ponoć to zachowanie to efekt jego nadmiernej i ciężkiej pracy. Ale czy to jest rzeczywiście jedyny powód przez który się tak na mnie wyżywa? Hm... może wina tkwi również po mojej stronie? Sam już nie wiem... widocznie tak musi być i koniec. 

Po powrocie do domu i zrobieniu wszystkich domowych czynności usiadłem przed kompem. Zamiast odpalić tradycyjnie jakąś grę postanowiłem poszukać ośrodka i odpowiedniego psychologa dla mojego partnera. Stwierdziłem, że spróbuję umówić go na wizytę do specjalisty, który pomoże mu z jego problemami. Może ja jako gówniarz nie jestem w stanie mu odpowiednio doradzić? Chyba jedyne co mogę dla niego zrobić to zaproponować mu taką wizytę. Hm... no i coś jest. Ośrodek leczenia uzależnień na obrzeżach Seoulu... ciche i spokojne miejsce z masą wyszkolonych specjalistów... idealnie. Teraz pozostaje kwestia wyboru psychologa. Hm.. większość opinii jest podzielona 50/50. Po około godzinie udało mi się znaleźć kogoś odpowiedniego. Ludzie twierdzą, że mimo młodego wieku jest niesamowitym lekarzem. Do tego posiada na swoim profilu same pozytywne opinie... o to mi właśnie chodziło. Sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem pod jego numer. 

- Choi Hansol, psycholog, w czym mogę pomóc?

- Em... dzień dobry... Chciałbym... chciałbym umówić na wizytę do pana mojego chłopaka...

- Mhm... a co się dzieje?- gdy usłyszałem przyjazny głos mężczyzny poczułem nagłą ulgę.

- Od 1,5 roku pije przez pracę. Po powrocie do domu.... on... znęca się nade mną...

- Hm.. wie pan co? To nie jest rozmowa na telefon.- mężczyzna westchnął - Kiedy miałby pan czas przyjechać do kliniki? Wie pan... póki co bez partnera. Powiedziałby mi pan o co dokładnie chodzi.

- Jutro... mogę przyjechać nawet jutro. Będzie miał pan czas?

- Oczywiście... hm, proszę chwilkę poczekać.- słyszałem jedynie spokojny oddech lekarza i szelest papieru - Odpowiada panu 16-sta?

- Tak.

- Świetnie... w takim razie do zobaczenia.

Ulżyło mi. Cieszyłem się, że wreszcie będę mógł powiedzieć komuś o wszystkim co mnie boli. Fakt, mam Juna, ale nie chcę zadręczać go swoimi problemami. Wystarczająco się już o mnie martwi. Sam nie ma lekko, a bardziej przejmuje się mną niż sobą. Wprawdzie on ma problemy z rozwodzącymi się rodzicami, ale wiadomo, że bardzo to przeżywa. 

            Dochodziła 19-sta. Leżałem na kanapie i oglądałem wiadomości zerkając co chwilę nerwowo na zegar. Wiedziałem, że Dongseok wróci prawdopodobnie dopiero o 22, ale już zacząłem się stresować. Strasznie denerwowałem się tym, że muszę mu powiedzieć o tym, że chcę go wysłać na leczenie. Wiem, że się nie zgodzi, ale muszę jakoś próbować do cholery. Jeśli mamy ze sobą być to musi coś zrobić ze swoim uzależnieniem i pociągiem do seksu. W pewnym momencie usłyszałem dźwięk otwierających się drzwi. Pospiesznie wstałem i ruszyłem w stronę przedpokoju, w którym rozbierał się Dongseok. Stojąc w drzwiach czułem już od niego alkohol. Mimo to podszedłem do niego i niepewnie się do niego przytuliłem. Seok pocałował mnie w głowę i lekko się uśmiechnął.

- Co tam młody?

- Wszystko dobrze.... jak w pracy?

- Aaaa.... szkoda gadać. Tak mnie szef wkurwia...

- Nie przeklinaj...- mężczyzna spojrzał na mnie i szeroko się uśmiechnął.

- Zrobiłeś mi świętoszku jeść?

- Tak... już ci nakładam.- poszedłem do kuchni. Drżącymi rękoma nałożyłem mu kolację i postawiłem ją na stole przed mężczyzną - Hyung?

- Tak?

- Nie myślałeś może o zmianie pracy?- Dongseok podszedł do lodówki i wyciągnął z niej wino. Następnie usiadł i polewając sam sobie, jadł i popijał wspomnianym przeze mnie wcześniej trunkiem.

- A co ty myślisz? Że to jest takie proste?

- N...nie, ale...

- No właśnie... masz czym zapchać mordę, masz się gdzie uczyć i mieszkać... to nie marudź.

- Nie... Skarbie... chodzi mi o to, że zaharujesz się na śmierć... Martwię się o ciebie...- Seok parsknął śmiechem i spojrzał na mnie spitymi oczami.

- Martwisz się o mnie?...urocze. Wiesz co możesz dla mnie zrobić żeby poprawić mi humor?

- Co takiego?

- Przynieś mi grzecznie z piwnicy zgrzewkę piwa, a później poczekaj na mnie w łóżku.- westchnąłem i spuściłem głowę. Czułem jak do oczu napływają mi łzy - Joshua... słyszysz?- wstałem przerażony i podszedłem do mężczyzny niepewnie go przytulając. Wtuliłem jego głowę w swój brzuch,a następnie go w nią pocałowałem. Seok położył mi rękę na pośladkach i w miarę delikatnie mnie po nich poklepał - Joshua...

- Wpadłem na pewien pomysł hyung.

- No słucham.- usiadłem na krześle obok chłopaka i pogłaskałem go po twarzy.

- Zadzwoniłem dzisiaj do ośrodka... tam... tam leczą osoby takie jak ty...

- Czekaj, czekaj... co takiego? (włączamy)

- Chcę żebyś podjął się terapii... Nie widzę dalej naszego związku jeśli niczego ze sobą nie zrobisz.- sam nie wierzyłem w to co powiedziałem. Widziałem jak Seok robi się siny ze złości. 

- Za kogo ty mnie masz gnojku...No pytam!

- N... nie krzycz, błagam cię...- Dongseok podniósł się gwałtownie z krzesła i szarpnął mnie za bluzę. Przyciskając mnie do ściany ciężko oddychał i mierzył mnie wzrokiem. 

- Skarbie, uspokój się...

- Co to za ośrodek? Dla czubków?!... Naprawdę za takiego mnie masz?!- po raz pierwszy tego dnia zostałem uderzony w twarz. Powstrzymując łzy podniosłem głowę i spojrzałem partnerowi w oczy.

- Hyung, chcę ci pomóc... pójdź tam ze mną tylko na jedną wizytę... proszę cię... 

- Pewnie... zamkniesz mnie w ośrodku i zaczniesz sobie sprowadzać innych, tak?! Jesteś tylko mój do cholery!

- Przestań mnie traktować jak rzecz!- gdy zobaczyłem unoszącą się w górę rękę mężczyzny zacisnąłem kurczowo oczy wierząc, że to mnie przed czymś ochroni - Przepraszam, nie bij mnie!- po chwili poczułem jednak silne uderzenie w głowę. Osunąłem się na ziemię i czekałem aż zniknął mi mroczki przed oczami. Momentalnie jednak zrobiło mi się niedobrze... nie wytrzymałem. Tak... zwymiotowałem prosto pod nogi Seoka. Można się domyślić jak to się skończyło. Zostałem sprany jak najgorsza szmata. Nigdy jeszcze nie pobił mnie do tego stopnia, że z większości części ciała leciała mi krew. Jego wyładowywanie negatywnych emocji trwało może 10 minut. Przez ten czas jednak zdążyła polać mi się krew z wargi, nosa, ucha, powyrywanych paznokci, które straciłem chcąc się obronić i przedramienia, które rozciął mi nożem leżącym na stole. Po tym wszystkim udał się do łóżka... zupełnie tak, jakby nic się nie stało. Zawsze tak jest... mam już dość.

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Sungoh & Daeil~cz.4 [Nowy współlokator- Koniec]

   cz.1 cz.2 cz.3

                      Nie widziałem Sungoh od dobrych kilku dni. Został po nim jedynie pusty pokój i sweter, z którym się nie rozstaję. Muszę przyznać, że cholernie mi go brakuje. Co noc kładę się wtulony w kawałek szmaty, który zostawił i przypominam sobie jego cudowny, delikatny zapach i ciepło. Może zbyt ostro go potraktowałem? Fakt... było mi z nim dobrze, ale za żadne skarby świata nie jestem w stanie mu się do tego przyznać. Oboje mamy trudne charakterki i stąd właśnie wynikały nasze ciągłe kłótnie. Ciekawe co teraz robi i u kogo się zatrzymał. Na uczelni również go nie widuję... może zrezygnował? Albo co gorsza wrócił do Japonii? Tęsknota za nim nie dawała mi normalnie funkcjonować. Mimo że jestem dupkiem, bardzo chciałbym go teraz przytulić i za wszystko przeprosić... tak po prostu.
- Daeeeeeeil!- zerwałem się na równe nogi i pobiegłem w stronę przedpokoju. Byłem pewien, że słyszę głos Sungoh. Do mieszkania wszedł jednak Byungho i zaczął zdejmować buty i kurtkę - Kiedy w końcu nauczysz się zamykać drzwi?- westchnąłem i wróciłem do pokoju. Zdezorientowany przyjaciel przyszedł do mnie i pokręcił głową - Wiem o wszystkim.
- To znaczy?
- Kochałeś się z Sungoh, a później wyrzuciłeś go z mieszkania... nie spodziewałem się tego nawet po tobie. 
- A daj mi spokój.... to są sprawy między mną a Sungoh.
- Skoro tak, to dlaczego nie starasz się o to, żeby do ciebie wrócił?
- Może tego nie chcę...
- Daeil... kogo ty chcesz oszukać?- chłopak położył się obok mnie - Widzę jak wyglądasz... jak się zachowujesz... musisz za nim tęsknić.- syknąłem i odwróciłem się plecami do niego. Faktycznie... strasznie mi go brakuje, ale nie przyznam się do tego. Nie ma nawet takiej opcji - Wstydzisz się tego, że zakochałeś się w chłopaku?
- Skończ już!- wstałem i odszedłem kilka metrów, by nie skrzywdzić Byungho.
- Daeil...
- Nie brakuje mi go, jasne?! Cieszę się, że w końcu się stąd wyprowadził i mam nadzieję, że już nigdy więcej go nie zobaczę! 
- Mhm...- chłopak westchnął i powoli podniósł się z łóżka - Wiesz co? Najlepszą opcją będzie telefon do niego... ale rób jak chcesz.- po tych słowach ruszył do przedpokoju i po chwili opuścił mieszkanie. Nie zadzwonię do niego... moja duma mi na to nie pozwala. Może powinienem wysłać mu sms'a? Nie.. to by było głupie i dziecinne.
 Żeby nie myśleć o chłopaku postanowiłem pójść na siłownię i tam wyładować swój gniew i ból. Wróciłem z niej około 20-stej. Ponownie zastałem puste mieszkanie, którego widok ścisnął mnie za serce. Nie wytrzymałem. Usiadłem na kanapie i pospiesznie wyciągnąłem telefon, wybierając od razu numer chłopaka. Po kilku sygnałach usłyszałem delikatny, a jednocześnie niesamowicie męski głos.
- Słucham?- ten dźwięk sprawił, że do moich oczu napłynęły łzy. Nie chciałem jednak pokazywać tego chłopakowi. Odchrząknąłem, po czym znów przyjąłem poze groźnego dupka.
- Zostawiłeś u mnie sweter.... zabrałbyś go łaskawie?
- Mhm... kiedy mogę po niego przyjść?
- Jak najszybciej...- Sungoh westchnął, po czym mruknął zamyślony.
- Dobra... wpadnę dzisiaj.- po tych słowach rozłączył się, a ja poczułem się nagle okropnie zestresowany. Najlepsze jest to, że nie potrafię wyjaśnić dlaczego. Nie miałem pojęcia jak mam się zachować przy byłym współlokatorze. Grać twardziela, czy może lepiej odpuścić i powiedzieć mu całą prawdę? Boję się, że jakbym zaczął wylew o tym, jak bardzo mi go brakowało to jedynie się ośmieszę. Tak czy inaczej, rozsiadłem się w fotelu i czekałem na przyjście chłopaka. Ten zjawił się łaskawie dwie godziny po naszej rozmowie. Targała mną setka różnych emocji. Byłem zestresowany, wściekły i podekscytowany jednocześnie. Gdy otworzyłem drzwi, ujrzałem przed sobą to samo drobne ciałko i dziecięcą twarz, za którą kryła się masa nienawiści do mojej osoby.
- Ile można na ciebie czekać...- Sungoh jedynie lekko się uśmiechnął, po czym wszedł do mieszkania.
- Gdzie mój sweter?
- Nie wiem, gdzieś go rzuciłem. Poszukaj go sobie.- po tych słowach zamknąłem drzwi i położyłem się na kanapie. Chłopak westchnął i zaczął poszukiwania. Chciałem go zagadać... zapytać co teraz robi i gdzie mieszka, ale nie potrafiłem.
- Aż tak ci mnie brakuje?- hm? Podniosłem głowę. W progu mojego pokoju stał Sungoh ze swoim swetrem w ręku. Cholera jasna... zapomniałem, że teraz codziennie z nim śpię.
- Gdzie leżał?
- W twoim łóżku idioto...
- Nie zaczynaj, dobrze ci radzę.- chłopak rzucił sweter na fotel, po czym kucnął obok mnie.
- Nudzą mnie już te gierki.
- O czym ty mówisz?- Sungoh odgarnął mi włosy z czoła i lekko się uśmiechnął. Następnie usiadł na mnie i wtulił się w moje ciało. Jego usta przywierały do zagłębienia mojej szyi. Czułem na niej miarowy, ciężki oddech kolegi - Co ty wyprawiasz?- walczyłem sam ze sobą. Pragnąłem go przytulić, ale z drugiej strony nie chciałem wyjść znów na uległą ciotę. Sungoh uniósł powoli głowę, po czym przywarł do moich ust. Jego język potrafi zdziałać cuda. Znów czułem to niesamowite ciepło rozchodzące się po moim ciele. Plus to uczucie podniecenia i pożądania drugiej osoby... nie potrafię tego opisać. Drżącymi rękoma zanurkowałem pod koszulę chłopaka. Ponownie mogłem poczuć jego wyrzeźbione plecy. Sungoh mruczał i ruszał biodrami, czym doprowadzał mnie do szaleństwa. W końcu oderwał się ode mnie i przygryzając wargi patrzył do jakiego stanu doprowadzi mnie samą grą wstępną. Skoro tak chce się bawić to proszę bardzo. Chwyciłem za jego drobne biodra i przycisnąłem go mocniej do swojego krocza. Chłopak wyczuł o co chodzi. Jego miednica zaczęła poruszać się bardzo szybko i płynnie... działał zupełnie tak, jakby poruszał się we mnie. Odchyliłem głowę do tyłu i zacząłem jęczeć, co pobudzało Sungoh do dalszego działania. Zdjął ze mnie koszulkę i nachylił się do mojej klatki piersiowej, całując mnie po wrażliwych sutkach. Szarpnąłem go za włosy i wygiąłem się w dość pokaźny łuk.
- Jeśli chcesz to to przerwę.
- Chyba zwariowałeś.- pchnąłem go na drugą stronę kanapy i rzuciłem się na niego, przytrzymując go, bym to teraz ja górował.
- Przyznaj, że za tym tęskniłeś.
- Bardziej tęskniłem za tobą, idioto.- Sungoh przyciągnął mnie do siebie i namiętnie pocałował. Tak... namiętnie, a nie agresywnie jak do tej pory. Oddając pocałunki rozpinałem guziki w jego flanelowej, kraciastej koszuli. Moja dłoń błądziła po nagiej klatce piersiowej chłopaka. Sungoh wił się pod wpływem mojego dotyku i cichutko mruczał, co było niesamowicie urocze. Hm... widzę, że bardziej działają na niego delikatne zagrywki. A może po prostu potrzebował kogoś, kto by poświęcał cały swój czas jemu? Otaczałby go miłością i opieką? Może zgrywanie skończonego dupka to jedynie maska? Zaraz to sprawdzimy... Usiadłem między nogami chłopaka i powolnie podwijając rękawy jego koszuli, całowałem jego delikatne ręce. Sungoh zamknął oczy i lekko się wygiął. Z jego ust słyszałem jedynie ciche westchnięcia przeplatane z ledwo słyszalnymi jękami, spowodowanymi tym, że zasysałem się lekko w kilku miejscach. Po ściągnięciu z niego zbędnego materiału, przyciągnąłem go do siebie i zacząłem całować jego twarz, szyję i klatkę piersiową. Sungoh owinął ręce wokół mojej szyi. Jego biodra co chwilę unosiły się i opadały. By mu ulżyć, rozpiąłem jego spodnie i lekko je opuściłem. Ten zadrżał i wtulił się w moją szyję. Rozpiąłem spodnie i lekko się podniosłem by móc je ściągnąć wraz z bielizną. Hm.. nawet nie wiedziałem, że już byłem tak podniecony. Sungoh nie czekał ani chwili. Jęcząc z bólu nabijał się powoli na mojego członka - Będzie cię bolało durniu.- wysapałem szukając gdzieś pod ręką lubrykantu.
- Zasłużyłem sobie na to.- poczułem jak powoli na mnie siada. Wtuliłem go w siebie i czekałem aż się przyzwyczai. Sungoh drżał i kurczowo wbijał się w moją klatkę piersiową. Strasznie się zdziwiłem, bo chłopak był ciasny jak jasna cholera. Albo rzeczywiście zawsze dominował albo po prostu chwalił się ilu to nie przeleciał chłopaków, a w rzeczywistości jego życie seksualne to on, film porno i jego ręka. W pewnym momencie Sungoh uniósł biodra i zaczął się powoli poruszać. Myślałem, że rozsadzi mnie z przyjemności. Naplułem na palce i przejechałem nimi po wejściu chłopaka. Ten jedynie jęknął i spojrzał na mnie półprzytomnym wzrokiem.
- I co teraz powiesz?- zapytałem delikatnie go całując.
- Potrzebowałem cię, Daeil...- nie wychodząc z niego ułożyłem go delikatnie na kanapie. Następnie kładąc się na nim całowałem jego wrażliwą szyję. Sungoh zatopił palce w moich włosach i co chwilę lekko za nie szarpał.
- Powiesz mi coś szczerze?- spojrzałem na blondyna, który po tym pytaniu jedynie skinął głową - Ilu miałeś partnerów?- nieprzytomny i pobudzony chłopak uśmiechnął się lekko.
- Dobry ze mnie aktor, hm?- parsknąłem śmiechem kręcąc głową.
- A wiesz, że jesteś idiotą?
- Wiem.- uśmiechnęliśmy się w tym samym czasie. Po chwili jednak znów zaczęliśmy się całować, przez co moje biodra troszkę przyspieszyły - Aishh...
- Przepraszam.- Sungoh złapał mnie za rękę i zacisnął ją na swoim członku.
- Pomóż mi dojść.- aishhh, ale mnie to skrępowało. Pomóż mi dojść? Czy to oznacza, że jestem kiepski w łóżku?
- Jestem aż tak słaby?- Sungoh uśmiechnął się ostatkiem sił i pokręcił przecząco głową.
- To mój pierwszy raz... zawsze tak jest... bez tego nie da rady.- po tych słowach zamknął oczy i przygryzł wargi. Hm.. no dobrze. Moja dłoń zaczęła dogadzać będącemu już jedną nogą w raju chłopakowi. Po chwili znalazła się na niej biała, gęsta ciecz, której towarzyszył niesamowicie rozkoszny jęk współlokatora. W pewnym momencie poprosił mnie bym z niego wyszedł. Myśląc, że to dla niego za dużo tak też zrobiłem. Chłopak złapał mnie za biodra i przyciągnął do swojej twarzy, tak że moje krocze było dosłownie kilka milimetrów od jego gorących warg. Po chwili mój członek znajdował się już w jego ustach. Krzyknąłem i pochyliłem się do przodu. Nie byłem w stanie kontrolować własnego ciała. Majstrując zgrabnymi palcami przy moim wejściu, dogadzał mi językiem najlepiej jak tylko umiał. To nie wymagało dużej ilości czasu. Cofnąłem biodra dochodząc na jego twarz. Sungoh uśmiechnął się i oblizał wargi. Drżący i cały w emocjach położyłem się obok niego - To co?- chłopak spojrzał na mnie i delikatnie pocałował mnie w nos - Rozumiem, że mam zabrać sweter i stąd spadać.- zaplotłem palce z jego rozgrzaną dłonią.
- Ani mi się waż... nie pozwolę ci zniknąć z mojego życia. Za bardzo mi na tobie zależy... dupku...



~Koniec.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sungoh & Daeil ~cz.3 [Nowy współlokator]

cz.1 cz.2 

                   Sytuacja w moim... no dobra... powiedzmy, że naszym domu jest od kilku dni dość dziwna. Nie ma dnia, który nie skończyłby się jakąś kłónią lub pocałunkiem. Hm.. co ja mówię. Żeby to jeszcze był pocałunek. Wyżywamy się przez to na sobie jak jakieś zwierzęta. Można by powiedzieć, że wszystkie złe emocje uchodzą z nas poprzez wzajemne przepychanki i walkę o to, który ma dominować podczas tej zachłannej walki. Wiem, że jest to strasznie dziwne... a najlepsze jest to, że nic do siebie nie czujemy. Nienawidzimy się jak psy, a jak przychodzi co do czego, to nie możemy się od siebie odkleić. 

Właśnie gniłem w łóżku, słuchając ulubionej muzyki. Uwielbiam takie leniwe dni jak ten. Na dworze lał deszcz, który w dość agresywny sposób obijał się o szyby. Takie dni jak ten najchętniej spędzam w łóżku. Kij z tym, że miałem dzisiaj od 7 rano zajęcia na uczelni. Nie uśmiechało mi się siedzenie na niej przez cały dzień. Z tego co wiem Sungoh też został w domu i teraz kretyn robi chyba coś jeść. W sumie to lepiej, bo zaczynam się robić głodny.

- Kiedy ten obiad?!- ściszyłem muzykę i czekałem na odpowiedź tego durnia.

- No ja zjem zaraz! Nie wiem jak ty!- westchnąłem i leniwie zwlokłem się z łóżka. Wchodząc do kuchni ujrzałem Sungoh w samych bokserkach i koszulce.

- Nie zimno ci?

- Y y.-  chłopak nabrał na palec odrobinę sosu i odwrócił się w moją stronę dość ponętnie go zlizując.

- Aishh, jesteś obrzydliwy.

- Widzisz... pasujemy do siebie.- zacisnąłem pięść i wziąłem głęboki oddech żeby mu nie przywalić.

- Przestań pieprzyć i lepiej daj mi coś jeść.

- Zrób sobie dupkuuuu.- jak ten szczyl kocha mnie prowokować. Złapałem go za włosy i przyciągnąłem w swoją stronę. Ten od razu chwycił mnie za twarz i namiętnie pocałował - Wystarczy ładnie poprosić.

- Zapomnij... o nic nie będę cię prosił. 

- Hm.. to będziesz głodował. Wiem, że jesteś na tyle leniwy, że nie zrobisz sobie sam jeść.

- Po co, skoro mam od tego ciebie?- chłopak przygryzł wargi i oparł mnie o blat. 

- Mnie masz do innych celów.

- Hm... w sumie jak się zdenerwuję to będę miał komu przywalić.- Sungoh zbliżył swoje rozgrzane, delikatne wargi do moich i lekko się uśmiechnął.

- Nienawidzę cię chuju.- pospiesznie posadziłem go na blacie i szarpiąc za jego ubrania wbiłem się w jego usta. Tak jak mówiłem... obrażamy się i pałamy do siebie ogromną nienawiścią, ale podczas kłótni nie możemy się powstrzymać, by się do siebie nie zbliżyć. Sungoh chwycił za moją koszulkę i rozerwał ją na pół. Normalnie bym zatłukł kogoś, kto by uszkodził mój ulubiony t-shirt, ale jego ukaram zupełnie inaczej. Pchnąłem go na blat i wskoczyłem na niego siadając na chłopaku - Złaź ze mnie.

- Zapomnij.- przytrzymując jego ręce zacząłem dość agresywnie całować go po szyi i klatce piersiowej. Wiem, że mimo chęci dominacji ogromnie mu się to podobało. Jego jęki o wszystkim mnie informowały. Parsknąłem śmiechem i wgryzłem się wręcz w jego szyję. Sungoh wrzasnął i wyrwał się, łapiąc mnie z całej siły za włosy.

- To boli dupku...

- Ma boleć.- widziałem jak jego oczy co chwilę zerkały na moją nagą klatkę piersiową. Uśmiechnąłem się cwaniacko i siadając na jego kroczu, przyciągnąłem go do siebie za włosy. Ten nie czekając ani chwili zaczął gryźć mnie po niej, jednocześnie rozpinając mi spodnie - Zabieraj te łapy. 

- Pf...nikt mi nie będzie mówił co mam robić... zwłaszcza takie gówno jak ty...- tak chcesz pogrywać? Zeskoczyłem z blatu i złapałem za koszulkę współlokatora. Pchnąłem go na stół i stanąłem za nim ocierając się o jego ciało. Chłopak wypiął się w stronę mojej męskości i cicho westchnął - I co teraz zrobisz?- jednym, sprawnym ruchem zdjąłem z niego bokserki i przywarłem penisem do jego pośladków. - Chyba o czymś zapomniałeś.

- Niby o czym?

- To ja zawsze dominuję.- Sungoh odwrócił się w moją stronę i całując mnie, ściągał ze mnie rozpięte wcześniej spodnie wraz z bokserkami. 

- Nie pozwolę na to, żeby takie gówno jak ty we mnie wchodziło.

- Nie pytam cię o zgodę.- po chwili leżałem już na ziemi. Hm... pewnie przeszywał mnie teraz ogromny ból stłuczonych pleców, ale byłem tak nabuzowany, że nawet tego nie czułem. Chłopak usiadł na moich biodrach i nachylił się do mnie co chwilę mnie cmokając - Mogę zaszaleć czy mam się bawić w gry wstępne prawiczku?

- Pewnie taką przyjemność sprawia ci włażenie w czyjąś dupę, bo sam jesteś tak rozepchany, że już nic nie czujesz... dziwko.- współlokator uśmiechnął się cwaniacko i już po chwili czułem ogromny ból przeszywające całe moje ciało. Po kilku głębszych ruchach ból ten zamienił się w ogromną przyjemność, z którą nie potrafiłem walczyć. Przez dłuższy czas Sungoh wpatrywał się w moją obolałą twarz, jednak chęć zatopienia się w moich ustach była silniejsza. Mimo lekkiego oszołomienia starałem się... zrobić mu krzywdę. Włożyłem w niego kilka palców, które niestety nie sprawiały mu bólu... wręcz przeciwnie. Co chwilę dostawałem od niego jęki wywołane ogromną przyjemnością - Nie boli cię to?

- Nic a nic, skarbie.- warknąłem i wbiłem paznokcie w delikatne plecy chłopaka. Ten przygryzł mi wargę i już po chwili poczułem rozlewający się po moim wnętrzu ciepły płyn. Odetchnąłem i powoli opadłem na chłodną posadzkę. Sungoh wyszedł ze mnie i z cwaniackim uśmiechem nachylił się do mojego ucha - Przegrałeś frajerze.- już miałem złapać go za włosy i przejąć inicjatywę, ale nie miałem na to siły - Przyznaj, że było ci dobrze.

- Pf...- podniosłem się powoli i splunąłem na klatkę piersiową chłopaka - Jesteś strasznie chujowy w tych sprawach.- Sungoh otworzył szeroko oczy. Widziałem, że jest lekko zszokowany tym co powiedziałem. Zachowując jednak cwaniacki i pewny siebie wyraz twarzy, wstał i nałożył bokserki.

- Przyznaj, że jakbym ci się oddał, wymiękłbyś, nie wiedząc co robić.

- To znaczy...?

- Prawiczki i cioty tak mają...- wstaliśmy w tym samym czasie. Narzuciłem na siebie koszulkę i podszedłem bliżej chłopaka.

- Wypad stąd...

- Wyrzucasz mnie?- Sungoh uniósł brew. Ja jedynie parsknąłem śmiechem i trąciłem go z bara. Nie dość, że byłem teraz niesamowicie obolały, to na dodatek strasznie wkurwiony. Zamknąłem się w pokoju i czym prędzej położyłem się do łóżka. Po kilku minutach usłyszałem trzask drzwi... miałem nadzieję, że już nigdy więcej nie zobaczę tego dupka. 

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sungoh & Daeil ~cz.2 [Nowy współlokator]

cz.1

                                 

                             Na drugi dzień z samego rana ruszyłem na uczelnie. Gdy wychodziłem Sungoh jeszcze spał... całe szczęście. Miałem nadzieję, że gdy wrócę do domu jego nie będzie lub dawno będzie już gnił w łóżku. Strasznie mnie wkurza i w głębi duszy liczę na to, że wkrótce się go pozbędę. Nie mogłem zamieszkać z jakąś dupeczką tylko... z tym czymś? Niech jeszcze zacznie sprowadzać do mieszkania jakiś swoich przydupasów to już całkowicie zwątpię w ludzkość. Nie zniósłbym jęków jakiś obcych kolesi... fu... aż mnie zemdliło na samą myśl. 

Zmęczony i pozbawiony jakichkolwiek chęci do życia usiadłem pod salą. Czekając na wykład myślałem o tym, co robi teraz mój nowy współlokator. W pewnym momencie usiadł obok mnie mój dobry kolega Kisu. 

- Jak tam żyjesz?

- Aaa...daj spokój.

- Hm... coś się stało?

- Mhm... mam od wczoraj współlokatora.

- Uuu... dla ciebie musi być to bardzo bolesne doświadczenie.- chłopak zachichotał, jednak po chwili zamilkł pod wpływem mojego spojrzenia.

- Byłem gotowy na to żeby dzielić z kimś mieszkanie, ale wiesz co? Okazało się, że koleś z którym mieszkam to pedał... do tego jest strasznie humorzasty i pyskaty.

- Hm... czyli taki jak ty.

- Aishh... 

- Wiesz co? To że jest gejem o niczym nie świadczy... nie powinieneś go skreślać. A jeśli chodzi o jego charakter... hm... ponoć ludziom z podobnymi charakterami trudno się razem żyje.

- No właśnie... czyli prędzej czy później dojdzie do mordu. 

- Nie przesadzaj... może nie będzie tak...

- Czekaj...- przerwałem koledze i gwałtownie podniosłem się z ławki. Albo zwariowałem albo mam wrażenie, że widziałem na końcu korytarza Sungho - Przepraszam...- zaczepiłem chłopaka, niepewnie dotykając jego ramienia. Gdy się odwrócił uśmiechnął się cwaniacko - Ty...

- Witam mojego kochanego współlokatora.

- Co ty tu robisz do cholery? Śledzisz mnie?

- Oszalałeś?... Będę studiować na tym samym kierunku co ty.- to jakiś żart? Ten dupek naprawdę zaczyna działać mi na nerwy. Widzę, że nie uwolnię się od niego nawet na chwilę. 

- Zrobiłeś to specjalnie...

- Po prostu chcę być blisko mojego współlokatora.- chłopak spojrzał na naszą grupę. Wszyscy byli zaciekawieni pojawieniem się nowej osoby więc większość oczu wbita była prosto na nas. Wtedy też Sungoh uśmiechnął się cwaniacko i spoglądając na mnie objął mnie w talii.

- Co ty robisz...- ten jedynie zachichotał i delikatnie mnie pocałował, co zniesmaczyło grupę do tego stopnia, że nie była w stanie już na nas patrzeć - Co ty odwalasz?!

- Ciii... nie krzycz tak. Nie lubisz takich gierek?

- Co ty.... kurwa...słuchaj... nie mam nic do twojego pedalstwa, ale mnie w nie nie mieszaj, jasne? Przez ciebie jestem stracony w oczach wszystkich znajomych...

- Hm.. myślisz, że nie zaakceptowaliby cię jako geja?

- Co ty pierdolisz?- wziąłem głęboki oddech i jeszcze raz spojrzałem na chłopaka - Nie jestem... i nie będę gejem, jasne?

- A... może chciałbyś jednak spróbować, hm?

- Dupek...- trąciłem chłopaka z bara i wyszedłem z budynku. Nie miałem ochoty na dzisiejsze zajęcia. Znam go dopiero dwa dni i jak dla mnie to stanowczo o dwa dni za dużo. Bałem się jedynie, że ten palant pójdzie za mną do domu i już całkowicie zapomnę o prywatności. Aishh... najgorsze jest to, że ciągle myślę o tym, co mi powiedział. "Może chciałbyś jednak spróbować?"... jezus nie... o czym ja cholera myślę? To jest takie obrzydliwe. W sumie... nie no... jest przystojny? Nie... on jest zbyt delikatny i...kobiecy? Hm.. jak facet może być kobiecy? Ale w sumie jego nie można nazwać mężczyzną. Może jest transem? W sumie ta opcja mi najbardziej odpowiada. 

               Po powrocie do domu zamknąłem się w pokoju. Najlepszą dla mnie opcją byłby teraz telefon do Byungho, ale jakoś straciłem ochotę na jakikolwiek kontakt z nim. Od tych dwóch pieprzonych dni nie mam ochoty na nic. Najchętniej wyrzuciłbym go z domu i może wtedy zacząłbym znów normalnie funkcjonować. 

Trzask drzwi.... tego obawiałem się najbardziej. Szybko podniosłem się z łóżka i już miałem zamknąć się na klucz, ale ten debil mnie wyprzedził. Bez pukania wszedł do mojego pokoju i lekko się uśmiechnął.

- Czemu zrezygnowałeś z zajęć?

- A daj mi spokój...

- Hm... przegiąłem?

- Pytasz czy twierdzisz?

- Oj Daeil Daeil...- chłopak usiadł obok mnie i jeżdżąc palcem po moim udzie przygryzał co chwilę wargę - Hm... powiesz mi w końcu za co mnie tak nie lubisz?

- Hmm... niech pomyślę.- odtrąciłem rękę Sungho i szybko wstałem - Może dlatego, że jesteś skończonym idiotą i strasznie mnie denerwujesz swoim zachowaniem.

- Co jest w nim nie tak?- współlokator podszedł do mnie i spojrzał mi w oczy.

- Udajesz czy naprawdę jesteś takim idiotą?- widzę, że ten tekst zadziałał na niego jak płachta na byka. Chłopak docisnął mnie do ściany przyjmując jednocześnie dość groźną minę. Widzę, że skończył się czas udawania niewinnego chłopczyka.... właśnie wrócił prawdziwy Sungoh. 

- Wypluj to...

- Na ciebie? Z miłą chęcią.- po chwili poczułem na przyrodzeniu kolano chłopaka. Jęknąłem i zaparłem się rękoma na jego klatce piersiowej, jednak ten pospiesznie złapał mnie za nadgarstki kierując je do dołu - Dlaczego musiał mi się trafić taki burak...

- Wkurwiasz mnie...

- Wiesz... teoretycznie nikt nie każe ci tu mieszkać.- Sungoh zbliżył do mnie swoją twarz. Czułem jego szybki i jednocześnie dość płytki oddech. Dobra... jestem facetem, ale muszę przyznać, że Sungoh ma niesamowitą urodę. Jest... zbyt idealny na chłopaka. Jego nieskazitelna i bardzo delikatna twarz idealnie komponowała się z wielkimi, czarnymi oczami, które pod wpływem naszej kłótni wyrażały ogromną wściekłość i chęć mordu na mojej osobie - I co teraz zrobisz?

- Hm...- ah ten cwaniacki uśmiech... co on kombinuje? - Wolałbyś nie wiedzieć co bym z tobą najchętniej zrobił.

- Niech zgadnę... Pewnie zaciągnął do łóżka i błagał żebym wszedł w tą twoją chudą dupę. Zapomnij pedale...

- Pierwsza część się zgadza.... ale zapamiętaj sobie, że to ja zawsze dominuję w łóżku.- parsknąłem śmiechem i oblizałem zalotnie wargi.

- Chciałbym to zobaczyć.

- Zobaczyć czy poczuć?

- Pozwalasz sobie na zbyt wiele.

- Być może, ale taki już jestem. Przywyknij do tego gnoju.- czułem jak się we mnie gotuje. Miałem ochotę pchnąć nim o ziemię i zatłuc jak śmiecia, ale jego kościste kolano naciskające na moje dość wyczulone miejsce mi to uniemożliwiało. 

- Kiedyś twoja pewność siebie cię zgubi.... puść mnie to sam się o tym przekonasz.

- Zapomnij...

- Czyżbyś się bał?

- Hm... uroczy jesteś.- Sungoh zbliżył się do mnie i delikatnie musnął moje usta czym wywołał u mnie dreszcz... sam nie wiem czy było to spowodowane podnieceniem czy raczej obrzydzeniem - Widzisz?... Wystarczy, że zrobię w twoim kierunku tak delikatny gest, a ty już wymiękasz.- wiedziałem, że to co mu teraz zaproponuję zrobię wbrew sobie, ale nie chciałem przegrać tej bitwy.

- Puść moją rękę...- chłopak uśmiechnął się, po czym zrobił to co mu nakazałem. Łapiąc go za podbródek przyciągnąłem go do siebie, po czym wessałem się wręcz w jego usta. Miałem nadzieję, że po tym incydencie odpuści i da mi wreszcie święty spokój. Ten jednak złapał mnie za twarz i oddawał pocałunki w dość agresywny sposób, co... tak, podobało mi się to. Wolałbym jednak mieć przy sobie tak zachłanną laskę, a nie chłopaka. Mimo... chyba wzajemnego pożądania, chwyciłem za drobne biodra kolegi i pchnąłem go w stronę łóżka - Wystarczy...

- Hm..- Sungoh oblizał wargi i lekko się uśmiechnął - Liczyłem raczej na coś więcej.

- Wypad z mojego pokoju.- znów ten cwaniacki uśmiech, zapowiadający coś niedobrego. Współlokator podszedł do mnie i delikatnie musnął moje ucho.

- Jak sobie pan życzy.- po tych słowach opuścił pokój, a ja zdenerwowany i jednocześnie ku mojemu ogromnemu zdziwieniu lekko podniecony tą sytuacją zamknąłem drzwi na klucz i opadłem na łóżko chcąc się jeszcze raz nad tym wszystkim zastanowić.

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------