N & Leo~cz.1 [Ja też zasługuję na miłość]

                 Dochodziła ósma. Szybko dopiłem ostatni łyk kawy i pobiegłem do sypialni.
- Skarbie, ja wychodzę...będę koło 16.- Ken jedynie lekko się podniósł i przesłał mi buziaka, po czym znów wrócił do spania. Zazdrościłem mu...pracował w domu, więc mógł spać ile dusza zapragnie. Ja niestety dzień w dzień, łącznie z sobotą musiałem pracować z grupą niepełnosprawnych studentów. W sumie lubiłem tę robotę, mimo że nie należała do najłatwiejszych. Najgorsza rzecz wydarzyła się niecałe trzy tygodnie temu, kiedy to jeden ze studentów- HakYeon, wyznał, że się we mnie zakochał. Chłopak jeździł na wózku, a do tego nosił aparat słuchowy na lewym uchu. Strasznie go lubiłem,ale nie wyobrażam sobie życia z kimś takim...poza tym od trzech lat jestem w związku z Jaehwanem.
Gdy wszedłem do placówki zauważyłem jadącego w moim kierunku chłopaka. Westchnąłem i zatrzymałem się.
- Dzień dobry.- przywitał się z uśmiechem na twarzy i złapał mnie za rękę.
- Hej...jak się dzisiaj czujesz ?
- Źle...ale jak pana zobaczyłem, od razu mi się poprawiło. 
Poczułem ścisk w sercu. Kucnąłem przed Yeonem i pogłaskałem go po głowie.
- A co się dzieje ?
- Coraz gorzej u mnie ze słuchem.
- Byłeś wczoraj na tych badaniach ?
- Tak i lekarz powiedział,że niedługo będzie mi potrzebny aparat na prawe ucho....ale to nic.- chłopak znów się uśmiechnął i mnie przytulił. Za każdym razem jak to robił, czułem dziwne ciepło w środku. W sumie nie dziwie się,że to robi....po jego wyznaniu jedynie się uśmiechnąłem i do tego odwiozłem go do domu...idiota ze mnie. Mogłem od razu mu powiedzieć,że nic z tego nie będzie...
- Chodź już na zajęcia.- wstałem, złapałem za wózek i pomogłem chłopakowi dotrzeć do sali. W trakcie lekcji nie myślałem o niczym innym, tylko o HakYeonie. Chłopak wpatrywał się we mnie przez cały czas i co chwilę obdarzał mnie swoim słodkim uśmiechem. Cholerny gnojek...przecież ja mam chłopaka. Nie mogłem mu na to pozwalać. Byłem szczęśliwy z Jaehwanem...fakt...ostatnio coraz częściej się kłóciliśmy,ale wciąż go bardzo kochałem. Z drugiej jednak strony gdy patrzyłem na tego chłopaka moje serce biło szybciej, ręce pociły się, a język plątał się tak,że nie mogłem powiedzieć nic sensownego.
- Kurwa mać...- uderzyłem ręką w tablicę,co przestraszyło uczniów wychodzących na przerwę - Przepraszam...idźcie już.
W klasie został tradycyjnie Yeon, który już po chwili był u mojego boku i trzymał mnie kurczowo za rękę.
- Co się stało ?
- Dlaczego to robisz ?
Chłopak spojrzał na mnie zdziwiony i położył mi rękę na udzie.
- O czym pan mówi ?
- O niczym....przepraszam...jestem po prostu zmęczony.
- Niech pan się zwolni i pojedzie do domu.
- A ciebie kto odwiezie,hm ?- zapracowani rodzice Yeona na początku roku poprosili mnie żebym odwoził go do domu. W sumie nie było z tym żadnego problemu, gdyż mieszkaliśmy niedaleko siebie.
- Dam sobie radę sam. Niech pan się o mnie nie martwi. - znów ten uśmiech...nie no zaraz oszaleję.
- Wiesz co...masz rację, dzisiaj się zwolnię...ale ty pojedziesz od razu ze mną.
- Dlaczego ?...naprawdę sobie poradzę. 
- Wiem Yeon...ale mimo wszystko wolę cię osobiście odwieźć. - spojrzałem na twarz chłopaka. Lekko się zarumienił i spuścił głowę - Co ja widzę....co to za buraczek,hm ?- zachichotałem,a twarz HakYeona zrobiła się jeszcze bardziej czerwona.
- Em...tylko się panu wydaje...
- Oj Yeon Yeon...co ja się z tobą mam. 
- Aishhh...niech pan już przestanie.- chłopak nadymał policzki i podjechał do swojej ławki by zabrać rzeczy. Chwilę po tym byliśmy już w samochodzie. Nie wiem dlaczego, ale w pewnym momencie moja dłoń spoczęła na chudziutkim udzie mojego studenta. Yeon niewiele myśląc położył na niej swoją rękę i pogłaskał moją dłoń kciukiem. Spojrzeliśmy na siebie lekko się uśmiechając.
- Niech pan patrzy na drogę.
- Hm ?
- Oczka na drogę.- Yeon podniósł moją dłoń i delikatnie ją pocałował. Po moim ciele rozeszły się ciarki, a serce znów zaczęło szybciej bić.
- Yeon...
- Tak ?
- Co powiesz na małą wycieczkę ?
- Oooo,a gdzie ?
- Hmm..masz jakieś miejsce, w które chciałbyś pojechać ?
- Plaża. 
- Nie jest za zimno ?
- Jest...ale od czasu wypadku na niej nie byłem...już nawet nie pamiętam jak wygląda. - rzeczywiście mógł się stęsknić za tym miejscem. Z tego co wiem, miał wypadek na motorze ponad cztery lata temu.
- Dobrze...w takim razie kierunek plaża.- HakYeon uśmiechnął się i przyłożył moją dłoń do swojego szybko bijącego serca. Widać po nim,że strasznie się z tego cieszył. W sumie wewnętrznie również się cieszyłem,że mogłem go choć na chwilę uszczęśliwić.
Zajechaliśmy na plażę. Wyciągnąłem wózek, ubrałem ciepło Yeona i go na nim posadziłem.
- Hm...jest mały problem.
- Jaki ?- zapytał chłopak nie odrywając oczu od piasku i tafli wody.
- Wózek nie da rady jechać po piasku.
Yeon westchnął i wyraźnie się zasmucił. Jednak po chwili spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął.
- To nic...popatrzę stąd.- nie wytrzymałem. Złapałem chłopaka w talii i postawiłem go tyłem do siebie. Jego stopy stały na moich butach. Mocno go trzymając ruszyłem w stronę wody. Staliśmy tak przez dłuższą chwilę, jednak całą sielankę przerwały łzy Yeona spływające po moich dłoniach.
- Co się dzieje ?
HakYeon zawisł na mojej szyi starając się do mnie odwrócić. Gdy mu pomogłem, usta chłopaka znalazły się przy moim uchu delikatnie je muskając.
- Dziękuję.
- Nie masz za co dziękować. -szepnąłem i pogłaskałem go delikatnie po plecach.
- Mam...jest pan dla mnie jak najlepszy przyjaciel, a do tego tak cholernie pana kocham...to dzięki panu jeszcze żyję i mam chęć do czegokolwiek. 
Tego właśnie się obawiałem. Poczułem kłucie w sercu, a moje dłonie mocniej zacisnęły się na ciałku studenta. Po chwili poczułem delikatne i ciepłe usta na swojej szyi. Zamknąłem oczy i powoli głaskałem jego talię. Yeon dotknął swoimi wargami moich i szepnął.
- Zrobię wszystko żeby z panem być...wiem,że bycie z kimś takim musi być trudne,ale chodzę na rehabilitację...niedługo będę już samodzielny, tylko proszę, niech da mi pan szansę...
- Yeon, twoja niepełnosprawność mi nie przeszkadza....chodzi o to...- nie dokończyłem gdyż chłopak połączył nasze usta w delikatnym i niezwykle czułym pocałunku. Nie wiem dlaczego, ale odwzajemniałem jego nieśmiałe pocałunki z coraz większą zachłannością. Pragnąłem więcej. Miałem ochotę poznać każdy milimetr jego zgrabnego i delikatnego ciała. Nie myślałem w tym momencie o czekającym na mnie w domu Kenie...liczył się tylko i wyłącznie HakYeon. Zaniosłem go do samochodu i rozłożyłem tylne siedzenia, by powiększyć bagażnik. Następnie położył w nim chłopaka i kontynuowałem pocałunek. Jego delikatnie dłonie nieśmiało ściągały ze mnie marynarkę i koszulę. Gdy mu się to udało usiadł i zaczął całować moją klatkę piersiową i brzuch. Oddychał przy tym głęboko, a jego delikatne ciałko strasznie drżało z emocji. Robiło mi się niezwykle dobrze na sam widok HakYeona.
- Niech pan ściągnie spodnie.- posłusznie to zrobiłem i już po chwili moja męskość znalazła się w ustach chłopaka. Ken dogadzał mi już tak setki razy, ale dopiero teraz poczułem się nieziemsko. Yeon robił to niezwykle delikatnie. Co chwilę robił przerwy, by złapać oddech.
- Yeon poczekaj.- jęknąłem i położyłem chłopaka. Powoli go rozebrałem i nachyliłem się do niego, całując go po całej twarzy. Jego ręka zacisnęła się na moim członku i znów poczułem przyjemne dreszcze rozchodzące się po moim rozgrzanym ciele. Nachyliłem się do chłopaka opierając się rękoma koło jego głowy. Jego dłonie delikatnie pieściły moje napięte mięśnie, a na twarzy malował się delikatny uśmiech.
- Yeon, jesteś pewien,że chcesz to zrobić ?- zapytałem, cmokając go w czoło.
- Niczego nie byłem bardziej pewien. 
Mocno go przytuliłem i delikatnie w niego wszedłem. Czułem,że to jego pierwszy raz.
- Nic cię nie boli ?
HakYeon jedynie lekko się uśmiechnął i pokręcił przecząco głową.
- Jestem sparaliżowany od pasa w dół...spokojnie.- racja....ale ze mnie idiota. Muszę przyznać, że stosunek z Yeonem różnił się od tego z Jaehwanem. Pierwszy raz robiłem to tak delikatnie i z miłością. Miłością ?....chyba rzeczywiście zaczęło mi zależeć na tym dzieciaku.
Nie wiem nawet kiedy na dworze zaczęło się już ściemniać. Gdy skończyliśmy położyłem się obok chłopaka i go w siebie wtuliłem. Spojrzałem na telefon...dochodziła dwudziesta.
- Cholera...- syknąłem i po chwili jak na zawołanie zadzwonił do mnie telefon.
- Kto to ?- zaciekawił się Yeon i cmoknął mnie w policzek.
Ken...i co ja mam mu powiedzieć ?
- Nikt ważny...odpocznij sobie.- cmoknąłem chłopaka w czoło, a ten z uśmiechem zamknął oczy.

<- Musiałem zostać dłużej w pracy...niedługo będę.
-> Mogłeś napisać, martwiłem się o ciebie głupku
<- przepraszam, już jadę

Westchnąłem i odłożyłem telefon.
- Zwijamy się.
- Czemu ?
- Dochodzi 20, już późno. Jutro znowu się zobaczymy.
Ubrałem nas, posadziłem Yeona z przodu i ruszyłem. Dopiero do mnie dotarło co zrobiłem. W domu czekał na mnie zmartwiony Ken,a ja zabawiałem się ze swoim studentem. Yeon ciągle głaskał mnie po udzie i mówił jak bardzo mnie kocha. Kurwa mać...przez swoją głupotę mogę stracić i Jaehwana i HakYeona...
Zajechałem pod blok chłopaka, pod którym czekał jego zmartwiony ojciec.
- HakYeon dzwoniłem do ciebie setki razy, gdzieś ty był ?
- Przepraszam to moja wina...Yeon miał ze mną zajęcia pozalekcyjne.- podprowadziłem chłopaka do jego ojca i posmyrałem palcem po karku. Na ten gest Yeon uśmiechnął się pod nosem i na mnie spojrzał.
- To do jutra. 
- Do jutra...dobranoc proszę pana.- wsiadłem do samochodu i z ogromnymi wyrzutami sumienia wróciłem do mieszkania.

*

Na drugi dzień wstałem tradycyjnie o szóstej i zacząłem zbierać się do pracy.

- Dzisiaj ja cię odwiozę. -zaproponował Ken i cmoknął mnie w policzek.

- Co...dlaczego ?

- Nie cieszysz się ?

- Cieszę...

- Mam do załatwienia parę spraw, to przy okazji odwiozę mojego skarba.

Cholera jasna...czyżby się czegoś domyślał ? A może chce naprawić nasze coraz to gorsze stosunki ?

Miałem w głowie tysiące myśli na raz. Najbardziej jednak bałem się tego, by Ken nie dowiedział się o mojej zdradzie. Wtedy byłby to definitywny koniec,a nie zniósłbym tego za nic w świecie...

- Myszko...

- Hm ?

- Zbieraj się, wychodzimy. 

- Jestem już gotowy.- Ken z uśmiechem na twarzy wsadził mi do teczki pudełko z drugim śniadaniem i poklepał mnie po pośladku.

- No to lecimy. 

Całą drogę w samochodzie modliłem się, by przed szkołą nie wpaść na HakYeona. Jaehwan widział moje zdenerwowanie i co chwilę głaskał mnie po głowie.

- Ciężki dzień ci się zapowiada ?

- Yhym...

- Myszko, dasz sobie radę...spokojnie. 

- Tak wiem...

Zajechaliśmy pod szkołę. Szybko pocałowałem Kena i wysiadłem z samochodu.

- Do wieczora.

- Zaczekaj. -chłopak wysiadł i mocno mnie przytulił. Zobaczyłem jak zza szkoły wyjeżdża na wózku Yeon...jeszcze tego mi brakowało. 

- Muszę już lecieć...

- Y yyy.- Jaehwan przyciągnął mnie do siebie i zaczął namiętnie całować. 

- Skarbie, muszę już iść.- cmoknąłem go i szybkim krokiem ruszyłem w stronę budynku. Zerknąłem w stronę HakYeona...jego twarz zalana była łzami. Nie wiem dlaczego wpadłem do szkoły, zamiast zatrzymać się przy nim i wszystko na spokojnie wytłumaczyć. 

Przez cały dzień Yeon nie pojawił się na moich zajęciach. Prowadząc lekcje myślałem tylko i wyłącznie o nim i o tym jak bardzo go skrzywdziłem. Wychodząc ze szkoły natknąłem się na niego. Siedział dokładnie w tym samym miejscu co rano. Podszedłem do niego niepewnie i położyłem mu rękę na głowie.

- Yeon...

- Masz chłopaka....jak mogłeś mnie tak oszukać ?!

- HakYeon posłuchaj mnie...

- Chciałeś mnie tylko przelecieć ?!...zobaczyć jak to jest z kaleką ?!....ja naprawdę cię kocham, wiesz jak mnie to cholernie boli ?!

- Nie...błagam cię posłuchaj...- kucnąłem i mocno go przytuliłem. Yeon ucichł...czułem jedynie jego łzy spływające po mojej szyi. 

- Ja ci to wybaczę, tylko zostaw go dla mnie,błagam...

- Nie mogę...przepraszam...

- Potrzebuję cię zrozum...

- Yeon jestem z nim ponad trzy lata...

Chłopak spojrzał na mnie i podniósł rękę, by mnie uderzyć. Jednak tuż przed moją twarzą zatrzymał ją i delikatnie przyłożył do mojego policzka.

- I tak będę na ciebie czekał...

- Yeon...

- Jesteś dupkiem,który na nikogo nie zasługuje...a mimo to kocham cię najmocniej na świecie...

- Pos....

- Narazie...- chłopak powoli odjechał zanikając za budynkiem szkoły.

Nie poszedłem za nim...nie wiem dlaczego pozwoliłem mu tak po prostu odejść...Może dlatego, że nie wiedziałem jak mam się przed nim tłumaczyć...jakich słów użyć...jak mogłem go tak bardzo skrzywdzić ? Osobę, która potrafiłaby mi wybaczyć każdy błąd, byleby tylko być blisko mnie...Wydaję mi się, że będę musiał dokładnie przemyśleć swój związek z Jaehwanem i zastanowić się,co rzeczywiście czuję do HakYeona...

~Koniec.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Xero & Hojoon~cz.2 [Anioł stróż- Koniec]

        Obudziłem się cały przepocony i przerażony. Usiadłem na łóżku i spojrzałem na zegarek...dochodziła szósta. JiHo przy mnie nie było. Westchnąłem i leniwym krokiem poszedłem do kuchni. Gdy zobaczyłem stojącego przy kuchence anioła, podszedłem do niego i mocno go przytuliłem. Po chwili poczułem ciepłe usta na moim czole.
- Jak się spało ?
- Źle...-burknąłem i przyłożyłem rękę do jego brzucha, delikatnie go po nim masując.
- Miałeś zły sen ?
- Yhym...śnili mi się rodzice...
- Wiem kruszynko. -JiHo delikatnie mnie pocałował i spojrzał mi w oczy - Siadaj do stołu śpiochu.
Uwielbiałem momenty kiedy mówił do mnie w taki czuły sposób i do tego mnie całował. Robił to z taką miłością i delikatnością,że aż chciało się tego więcej i więcej...Usiedliśmy z aniołem przy stole i zaczęliśmy jeść.
- Jakie masz na dzisiaj plany? -zapytał chłopak i podał mi szklankę soku.
- Nie wiem...nie chce mi się iść do szkoły...
- Twoi rodzice nie będą zadowoleni,ale dzisiaj pozwalam ci zrobić sobie wolne.
- Strasznie chciałbym się z nimi zobaczyć...
- Jakbym mógł, bardzo chętnie bym ci w tym pomógł...
- No właśnie...przecież jesteś aniołem. Na pewno możesz coś poczarować żebym mógł ich zobaczyć chociaż na chwilkę. 
- Skarbie to nie takie proste...przepraszam.
Westchnąłem i spojrzałem na sok, który wcześniej podał mi JiHo. Gdy ten zobaczył mój smutek, od razu za mną stanął i mnie przytulił.
- Postaram się jakoś to zrobić...
- Naprawdę ?- odwróciłem się do chłopaka w taki sposób,że dotykaliśmy się ustami.
- Wiesz,że zrobię dla ciebie wszystko...- szepcząc te słowa, chłopak delikatnie musnął moje usta,co wywołało u mnie ciarki na całym ciele.
- Aishh...wiem wiem...dziękuję.- przyłożyłem dłoń do lodowatego policzka anioła i delikatnie go pocałowałem. JiHo jedynie cmoknął mnie w nos i odszedł w stronę zlewu, by pozmywać po śniadaniu. Nie był promienny i ciepły jak ostatnio. Wyraźnie posmutniał i do tego ta lodowata skóra...czemu tak nagle się zmienił ? Podszedłem do niego delikatnie łapiąc za biodra i wtulając się w jego miękkie skrzydła.
- JiHo...?
- Tak ?
- Źle się czujesz ?
Chłopak chwilę milczał,co okropnie mnie wystraszyło.
- Nie myszko...a czemu pytasz ?
- Jesteś lodowaty...poszarzała ci cera i w ogóle...nie jesteś taki radosny jak wcześniej...
- Wszystko jest w porządku, naprawdę....nie powinieneś się o mnie martwić. 
- I tak będę, dobrze o tym wiesz. 
- Niepotrzebnie.- JiHo odwrócił się i złapał mnie za biodra, przyciskając tym samym do blatu. Następnie połączył nasze usta i do wcześniej niewinnie wyglądających pocałunków dołączył język. Z początku się wystraszyłem gdyż był to mój pierwszy, prawdziwy pocałunek, jednak anioł robił to tak czule i delikatnie,że od razu się w to wkręciłem i cały stres ze mnie zszedł. W pewnym momencie chłopak przerwał, mocno mnie przytulił i wyszeptał.
- Możesz coś dla mnie zrobić ?
- Wszystko o co poprosisz...
- Prześpij się ze mną...- poczułem jak serce rozsadza mi klatkę piersiową. Strasznie go pragnąłem, ale wstydziłem się zawsze tego pierwszego razu...jeszcze z kimś tak idealnym jak JiHo.
- Mamy na to dużo czasu...
Anioł jedynie lekko się uśmiechnął i spuścił głowę.
- Przepraszam...
Cholera jasna...nie potrafiłem mu odmówić. Złapałem go za rękę i zaprowadziłem do pokoju. Usiedliśmy na łóżku. Zacząłem całować go po szyi i ściągać z niego ubrania. JiHo złapał mnie za ręce i spojrzał mi w oczy.
- Skarbie nic na siłę.
- Bardzo tego chcę, tylko się wstydzę...- po tym wyznaniu moja twarz zalała się rumieńcem. Chłopak cmoknął mnie w czoło i się uśmiechnął.
- Nie musisz się mnie wstydzić, naprawdę.
- Dobrze....tylko się ze mnie nie śmiej...
- Nigdy tego nie zrobię...obiecuję,że wszystko będzie dobrze.- JiHo ściągnął ze mnie koszulkę i położył mnie na łóżku delikatnie całując klatkę piersiową, obojczyki i brzuch. Było mi tak cholernie dobrze, a wiedziałem,że to dopiero początek. Chłopak ściągnął ze mnie bokserki i przyjrzał się uważnie mojej męskości, co okropnie mnie zawstydziło.
- Nie patrz tak...- dałem nogi do środka, by uniemożliwić mu ten widok.
- Przepraszam myszko.- anioł położył się na boku tuż obok mnie i zaczął mnie namiętnie całować. Jego ręka natomiast delikatnie pieściła mojego członka. Nie wytrzymałem i zacząłem łapać się pościeli. Z ust natomiast wydobywały się dość głośne jęki i westchnięcia. Gdy JiHo je usłyszał, spojrzał na mnie podniecony i zaczął całować mnie po uchu i szyi.
- JiHo nie mogę...- złapałem chłopaka za kark i go do siebie przyciągnąłem. Ten spojrzał mi w oczy i pogłaskał mnie po policzku.
- Przepraszam...co zrobiłem źle ?
- Wszystko jest dobrze...
- To o co chodzi ?
- Wstydzę się...
- Skarbie, naprawdę nie masz się czego wstydzić...jeśli dzisiaj nie chcesz się ze mną kochać, to spróbujemy kiedy indziej.
- Nie...chcę to zrobić dzisiaj...
- Musisz być tego pewny,żebyś później nie żałował....naprawdę nie chcę cię skrzywdzić...
- Proszę cię zróbmy to...
Po długich i delikatnych pieszczotach nadeszła ta najważniejsza i najbardziej stresująca dla mnie chwila. JiHo usiadł za mną i zaczął we mnie powoli wchodzić, co chwile pytając się,czy wszystko jest w porządku. Gdy wszedł do końca, nachylił się do mnie i mocno mnie przytulił.
- Jak się czujesz skarbie ?- wyszeptał i pocałował mnie w ucho. Nie mogłem nic z siebie wydusić. Jedynie głęboko oddychałem i kurczowo trzymałem się skrzydeł mojego aniołka - HoJun, wszystko dobrze ?
- T...tak...
- Bardzo cię boli ?
- Nie...
JiHo podniósł głowę i zaczął mnie całować, a jego miednica zaczęła delikatnie i powoli się poruszać. Czułem się cudownie i chciałem, by mimo ogromnego wstydu ta chwila trwała wiecznie. Chłopak ciągle szeptał jak bardzo mnie kocha i jak wiele dla niego znaczę. Ruchy jego ciała były płynne i bardzo powolne...widać było,że nie chciał mnie skrzywdzić. Dopiero w tej chwili poczułem się pierwszy raz szczęśliwy od śmierci rodziców. Czułem się kochany i bezpieczny...wiedziałem,że mam przy sobie kogoś,komu na mnie zależy i kto się mną opiekuje i będzie się opiekował choćby nie wiem co. Całe życie marzyłem o czymś takim...
Po skończonym stosunku JiHo delikatnie ze mnie wyszedł i położył się obok mnie. Spojrzałem na niego lekko zamglonym wzrokiem. Jego twarz była promienna i lekko czerwona. Uśmiechnąłem się delikatnie i wtuliłem się w jego ramiona. JiHo mnie przytulił i cmoknął w głowę.
- Jak się czujesz ?
- Dobrze, a ty ?
- Za dobrze...- obaj zachichotaliśmy, po czym anioł przykrył mnie kołdrą i pocałował delikatnie w oczy - Śpij kruszynko...i pamiętaj,że bardzo mocno cię kocham. 
- Też cię kocham JiHo...obiecaj mi,że już zawsze będziemy razem.
Chłopak znów zamilkł. Dlaczego on tak robił...
- Zawsze przy tobie będę...a teraz śpij, dobrze ?
Westchnąłem i wtuliłem się bardziej w anioła.
- To dmuchnij w uszko. 
Po chwili poczułem ciepłe powietrze w okolicy ucha i tradycyjnie odpłynąłem.

*

Obudziłem się koło ósmej rano. Poczułem zapach jajecznicy robionej na boczku...tak zawsze przyrządzała ją moja mama. W sumie robiła ją codziennie i dawała tacie przed wyjściem do pracy. Wstałem, przeciągnąłem się i ruszyłem do kuchni z uśmiechem na twarzy.

- Co mój aniołek dzisiaj robi ?- gdy wszedłem do kuchni uśmiech z moich ust od razu zszedł. Przy kuchence zamiast JiHo stała moja mama....przy stole natomiast siedział ojciec i czytał gazetę. Gdy mnie zobaczyli od razu się na mnie rzucili i mocno przytulili. 

- Nic się nie zmieniłeś kotku. - mama pocałowała mnie w czoło i wytarła łzy spływające po jej twarzy. 

- Co wy...

- To długa historia...nie cieszysz się,że znowu jesteśmy razem ?

- Bardzo się cieszę...ale...jak...

- Później o tym porozmawiamy.- wylądowałem w objęciach taty. Silny i zdecydowany uścisk jak zawsze...strasznie mi tego brakowało. 

   Po całodniowej integracji, pożegnałem się z rodzicami i poszedłem do pokoju. Gdy położyłem się do łóżka poczułem chłód. Cały czas myślałem o tym jak to możliwe,że znów tu są...przecież takie rzeczy zdarzają się tylko i wyłącznie na filmach. Zamknąłem oczy i mocno się uszczypnąłem...aish..to jednak nie sen. Westchnąłem i usiadłem na łóżku.

- JiHo gdzie jesteś ?

Nic...jedynie chłodny powiew delikatnie musnął moje ciało.

- JiHo....przecież rodzice o tobie wiedzą...chodź do mnie, proszę cię.

Znów nic. Podszedłem do okna. Spojrzałem w niebo i poczułem jak po policzkach płynął mi zimne łzy.

- Obiecałeś,że zawsze przy mnie będziesz...

- Odwróć się...- przemówił do mnie zimny i niski głos, którego nie znałem do tej pory. 

- Kim jesteś...- zapytałem nie odwracając się...za bardzo się bałem. Nagle poczułem jak ktoś łapie mnie za rękę i odwraca w swoją stronę. Stał przede mną wysoki chłopak o ciemniejszej karnacji i czarnych oczach. Posiadał skrzydła...kolejny anioł.

- Gdzie....gdzie jest JiHo ?

- JiHo nie żyje. 

Co...dlaczego on to mówi z takim spokojem ?!

- Co...

- Poświęcił się, żebyś znów mógł mieć rodziców.

- To żart, prawda ?....JiHo chodź tutaj, błagam cię !

- Nie krzycz...on tu nie przyjdzie, ile mam ci to tłumaczyć ?

- To nie może być prawda...-upadłem na kolana i zacząłem płakać. Jak on mógł to zrobić...dlaczego ? Przecież wie, jak bardzo go potrzebowałem.

- Mam coś dla ciebie...- anioł wręczył mi kopertę i zniknął. Oparłem się o ścianę i wyciągnąłem jej zawartość. Był to list....list napisany przez mojego skarba. 

" HoJun...mam nadzieję,że jesteś teraz szczęśliwy. Masz z powrotem rodziców, a wiem,że przecież bardzo tego chciałeś. Cieszę się,że mogłem się przyczynić do twojego...a raczej waszego szczęścia. Przepraszam,że Cię zostawiłem. Te trzy dni spędzone z Tobą na ziemi uczyniły mnie najszczęśliwszym aniołem stróżem. Nasze posiłki, wspólna kąpiel, nasz pierwszy raz...to niewiele,ale mi dało to bardzo dużo radości. Dziękuję Ci za to skarbie. Proszę Cię, uważaj na siebie i o siebie dbaj, dobrze ? Pamiętaj,że zawsze przy Tobie będę i będę Cię pilnował...już nie jako anioł, ale jego dusza. Jak się zobaczymy w niebie za dobre kilkadziesiąt lat,to Ci to wytłumaczę dokładniej. A teraz wytrzyj łzy z tej cudnej buźki i uśmiechnij się. W końcu masz przy sobie tych, za którymi tak bardzo tęskniłeś. 

Kocham Cię i zawsze będę Cię kochał najbardziej na świecie, pamiętaj o tym.

JiHo "

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Xero & Hojoon~cz.1 [Anioł stróż]

        Jesienny, chłodny poranek. Jak co dzień o tej porze przechadzałem się przez ruchliwe ulice Seoulu. Szedłem do szkoły, mimo że wcale nie miałem na to ochoty. Słuchawki w uszach i myśli totalnie pochłonięte śmiercią rodziców...dzień jak co dzień. Odkąd odeszli zamieszkałem sam. W sumie nikt specjalnie tego nie pilnował...tym lepiej dla mnie. Jeszcze mi brakowało opieki społecznej na głowie lub nie daj Boże domu dziecka. Pogłośniłem muzykę najbardziej jak tylko się da i wszedłem na ruchliwą ulicę. Nie wiem dlaczego, ale gdy poczułem chłodny powiew wiatru stanąłem na jej środku jak wryty wpatrując się w budynek znajdujący się przede mną. W tym momencie miałem w głowie totalną pustkę. Westchnąłem i odwróciłem głowę w kierunku jezdni. Zobaczyłem przed sobą pędzącego busa, który mrugał światłami i pipczał żebym zszedł mu z drogi. Zamiast spełnić jego prośbę, wpatrywałem się w niego szeroko otwartymi oczami. Czułem jak strach i szok wbijają mnie w ziemię. Zacisnąłem z całej siły oczy i nagle poczułem ciepły powiew wiatru i silne uderzenie. Znajdowałem się w czyichś ramionach. Zgrabnych, delikatnych ramionach. Nie wiem czemu,ale strasznie bałem się otworzyć oczy. Nie miałem pojęcia co się stało...wszystko toczyło się tak szybko...
- Nic ci się nie stało ?- spokojny i zmartwiony głos przywrócił mnie do równowagi. Otworzyłem lekko oczy i ujrzałem przed sobą chłopaka o delikatnej, anielskiej buźce. Wpatrywał się we mnie wielkimi, ciemnymi oczami i delikatnie głaskał mnie po policzku. Wszystko wydawałoby się normalne...do czasu...uniosłem lekko głowę i przyjrzałem się uważnie chłopakowi. Na jego plecach znajdowały się wielkie, śnieżnobiałe skrzydła. Zaraz....co ?
- Co to jest...- spojrzałem mu w oczy i lekko się odsunąłem. Ten jednak wtulił mnie w siebie i pogłaskał po głowie.
- To są skrzydła....Nazywam się Shin JiHo i jestem twoim aniołem stró...
- To żart ?-rozejrzałem się dookoła sprawdzając czy przypadkiem nie jestem w jakiejś ukrytej kamerze.
- To nie jest żart...widziałem jak cierpisz..cały czas starałem się ciebie wspierać. A teraz uchroniłem cię przed śmiercią...
- Co..czekaj...
- HoJun nie bój się mnie...- JiHo znów mocniej mnie w siebie wtulił. Czułem się w jego ramionach niesamowicie bezpiecznie i dobrze. Zapominałem o wszystkich problemach i troskach. Jedyne co mnie martwiło i zastanawiało to fakt,że znajduję się w objęciach anioła...ponoć anioła...nie wiedziałem co mam o tym myśleć. Może jednak bus we mnie wjechał i umarłem ? Znów otworzyłem oczy i rozejrzałem się po ulicy. Ludzie spieszyli się do prac i szkół,a samochody pędziły jak wcześniej. Dlaczego nikt nie widział JiHo ? Chłopak miał przyczepione do pleców ogromne skrzydła...przecież normalnie taki widok zaciekawiłby nie jedną osobę.
- JiHo...- zacząłem rozmowę, szepcząc chłopakowi do ucha. Poczułem jak lekko zadrżał.
- Tak ?
- Tylko ja cię widzę ?
- Tak...bo jestem twoim aniołem. Nikt inny nie ma prawa mnie zobaczyć.
- Czyli ludzie widzieli jak lecę z ulicy na chodnik ?- naprawdę niewiele z tego rozumiałem.
- Nie głuptasie. Jeśli cię trzymam nikt cię nie widzi. 
- Ah....i tak nie rozumiem...ale dziękuję,że mnie uratowałeś...- wstałem i otrzepałem ubranie.
- Jest mały problem...
- Mianowicie ?
- Jeśli anioł zejdzie na ziemię nie może już wrócić do nieba.
Westchnąłem i złapałem chłopaka za rękę, by nikt nie pomyślał,że mówię sam do siebie.
- A jak ja, zwykły człowiek, mam ci w tym pomóc ?
JiHo spojrzał na mnie maślanymi oczkami. Nie wiem dlaczego,ale zrobiło się nie niesamowicie ciepło. Znałem już to spojrzenie...ten dotyk...ciepły powiew powietrza. Może rzeczywiście bez przerwy przy mnie był...jak anioł.
- Zamieszkasz u mnie...
Anioł uśmiechnął się, po czym mocno mnie w siebie wtulił. Poczułem jak unosimy się nad ziemią. Zacisnąłem dłonie na jego białej koszulce i schowałem twarz w zagłębieniu jego szyi.
- Błagam, tylko mnie nie puść. 
- HoJun przy mnie nigdy nic ci się nie stanie. 
Postanowiłem mu zaufać. Otworzyłem oczy by popatrzeć na stolicę Korei z lotu ptaka.
- Jak pięknie...- szepnąłem i spojrzałem na JiHo. Ten jedynie lekko się uśmiechał podtrzymując mnie jedną ręką,a drugą głaszcząc po głowie.
  W domu położył mnie delikatnie na łóżku i cmoknął w czoło. Sam stanął przy oknie i bacznie mnie obserwował.
- Połóż się ze mną.- nie mam pojęcia dlaczego mu to zaproponowałem. Zauważyłem,że mój anioł stróż jest osobą, której nie trzeba powtarzać wiele razy. Posłusznie położył się za mną i mocno mnie przytulił. Znów poczułem przyjemne ciepło, gdy jego delikatna dłoń spoczęła na moim brzuchu, powoli głaszcząc go kciukiem - Byłeś kiedyś człowiekiem ?
- Nie matołku. Od samego początku zostałem stworzony jako anioł.
- Kto cię stworzył ?
- Bóg.
- Boga nie ma...
- Jest...twoi rodzice już się o tym przekonali. - zadrżałem gdy wspomniał o rodzicach. Do oczu napłynęły mi łzy, a w środku mnie zgromadziła się ogromna nienawiść.
- Skoro jest,to dlaczego mi ich zabrał ?
- Taka jest kolej rzeczy...nic na to niestety nie poradzisz. 
- A...jak oni się czują ?
- Wszystko z nimi dobrze...martwią się tylko o ciebie  czy sobie poradzisz w życiu. Powiedziałem im,że się tobą zajmę i żeby się o nic nie martwili. - kończąc wypowiedź cmoknął mnie ciepłymi wargami w kark, po którym automatycznie przebiegły ciarki.
- Każdy anioł jest tak blisko swojego podopiecznego ?
- Co masz na myśli ?
- Schodzi do niego kiedy chce, przytula go,całuje....trochę to dziwne...
JiHo westchnął i się ode mnie odsunął. Wiedziałem,że powiedziałem coś nie tak.
- Nie...to zależy od anioła i tego co czuje do osoby, którą się opiekuje...
- Nie rozumiem.
- Anioły potrafią się bardzo silnie przywiązać do swojego podopiecznego. Jest to coś w rodzaju uzależnienia...czy wpojenia....nic innego poza tą osobą się nie liczy. 
Poczułem się trochę dziwnie. U mnie na łóżku leży anioł...anioł, który uratował mnie przed śmiercią...który twierdzi,że zna moich rodziców i do tego się do mnie...przystawia ? To za dużo jak na jeden dzień... Żeby nie stawiać chłopaka w niezręcznej sytuacji odwróciłem się w jego stronę i wtuliłem się w jego klatkę piersiową. Już po chwili poczułem jego ciepłe ramiona na moim ciele. Jego usta natomiast delikatnie całowały mnie po czubku głowy. Muszę przyznać,że czułem się cudownie. Z jednej strony byłem z osobą, która chyba rzeczywiście mnie kochała i była gotowa zrobić dla mnie wszystko...z drugiej jednak strony był to anioł...nadal to do mnie nie docierało. W pewnym momencie poczułem przyjemne ciepło na moim uchu. JiHo dmuchnął w nie i lekko pocałował. Automatycznie zamknąłem oczy i zasnąłem.
  Obudziłem się w ciemnym pokoju, przykryty kołdrą i kocem po same oczy. Usiadłem i zacząłem szukać wzrokiem mojego anioła. Nigdzie go jednak nie było.
- Czyli to tylko sen...- westchnąłem i spojrzałem na szafkę nocną, na której leżał liścik w otoczeniu płatków białej róży. Sięgnąłem po niego i szeroko się uśmiechnąłem.
"Jak się obudzisz aniołku to zapraszam do kuchni".
Szybko wyskoczyłem z łóżka i pobiegłem do chłopaka. Stał przy kuchence w czarnej koszulce i zwykłych, dżinsowych spodniach. Mimo to wyglądał cudownie. Pióra znajdujące się na jego skrzydłach delikatnie drżały pod wpływem wiatru wlatującego do pomieszczenia przez otwarte okno. Zaszedłem go od tyłu i delikatnie złapałem za drobne biodra, po czym wtuliłem się w jego cieplutkie skrzydła.
- Jak się spało śpiochu ?
- Bardzo dobrze...a co robisz ?
- Makaron sojowy z wołowiną i warzywami, a na deser naleśniki. Wiem,że to lubisz najbardziej. 
Uśmiechnąłem się pod nosem wtulając się bardziej w chłopaka.
- Też będziesz jadł ?
- Jeśli mogę, to bardzo chętnie.
- Oczywiście...chodziło mi tylko o to,czy anioły też jedzą takie rzeczy czy macie no....coś specjalnego do jedzenia. 
- Jemy to samo co tacy zwyczajni i szarzy śmiertelnicy jak ty. - mówiąc to uśmiechnął się i objął mnie ręką.
- Głupek.
JiHo zachichotał i cmoknął mnie w czoło.
- Umyj łapki i siadaj do stołu.
Posłusznie to zrobiłem i już po chwili delektowałem się przepysznym jedzeniem przygotowanym przez mojego opiekuna. Spojrzałem na niego i cicho zachichotałem. Pałaszował jak małe dziecko. Jego anielska twarz cała ubrudzona była sosem.
- Z czego się śmiejesz ?- zapytał mnie z pełną buzią, przez co połowa tego co miał w ustach uciekła mu z powrotem na talerz.
Zaśmiałem się i wytarłem mu usta i twarz.
- Jesteś cały brudny...znaczy byłeś.
- Ludzi to śmieszy ?
- Em...no czasami tak.
JiHo spojrzał na mnie i się zaśmiał. Dziwny chłopak, ale oboje mogliśmy się ciągle czegoś od siebie uczyć.
Po skończonym posiłku anioł zaprowadził mnie do łazienki i posadził na pralce. Następnie zaczął ściągać ze mnie ubrania,co troszeczkę mnie zawstydziło.
- Co robisz ?
- Wykąpię cię. - JiHo uśmiechnął się i cmoknął mnie w policzek. Totalnie mnie zamurowało i nie wiedziałem co mam zrobić.
- Ale...takie rzeczy mogę robić sam.
- HoJun nie wstydź się mnie. Widziałem cię nago setki razy. 
- Co...
- No tak...widziałem też jak się masturbujesz i oglądasz sprośne filmy...także spokojnie.
Teraz przegiął. Moja twarz zalała się gorącym rumieńcem, a serce zaczęło szybciej bić.
- Dobra wyjdź stąd...- lekko go odepchnąłem i zakręciłem wodę.
- HoJun przepraszam, nie chciałem cię urazić...
Aishh...i jak ja mam się na niego gniewać ?! Jest tak czuły i opiekuńczy, że nie wiem co musiałby zrobić żebym rzeczywiście śmiertelnie się na niego obraził. Westchnąłem jedynie i ściągnąłem spodnie.
- Rozbieraj się...
- Co ?- spojrzałem na twarz anioła, który był naprawdę bardzo zaskoczony.
- No rozbierz się...zobaczę cię nago i będziemy kwita.
- Jak sobie życzysz. - JiHo rozebrał się i przede mną stanął. Jego ciało było idealne. Lekko umięśnione ramiona, zgrabna sylwetka i niesamowicie wyrzeźbiony brzuch. Ideał ? Zdecydowanie...
- Em...wejdź już do wanny...- anioł znów zrobił to o co go poprosiłem. Usiadałem przed nim wtulając się w jego klatkę piersiową. Na swoich nagich ramionach poczułem delikatne muskanie jego skrzydeł. Było mi tak cholernie dobrze...znów poczułem się bezpieczny i kochany. Od śmierci rodziców zdążyłem zapomnieć,czym jest miłość i opieka nad drugą osobą. Mój stróż polewał mnie ciepłą wodą i całował po karku, szyi i obojczykach. W tym momencie chciałem mu się oddać. Mógł robić ze mną co chciał...nie odmówiłbym mu niczego. Może nie zdawał sobie z tego sprawy,ale jego pieszczoty wewnętrznie doprowadzały mnie do obłędu. Pragnąłem więcej. JiHo był tak czuły i delikatny. W pewnym momencie chłopak przejechał ręką po moim podbrzuszu, a ja wydałem z siebie stłumiony jęk.
- Ojej....przepraszam.- szepnął i cmoknął mnie w ucho. Chciałem mu powiedzieć wprost żebyśmy to zrobili...że cholernie mnie pociąga i że chcę z nim być. Nigdy wcześniej nie czułem czegoś takiego do drugiej osoby...a już na pewno nie do chłopaka. Co ten chłopak w sobie miał,że tak strasznie go pragnąłem ?
- HoJun...- znów ten szept...matko jedyna, chłopie skończ już.
- Hm ?
JiHo nic nie powiedział. Przejechał jedynie delikatnie palcem po mojej męskości. Spojrzałem w dół i ujrzałem nabrzmiałego członka...wiedziałem,że to się tak skończy. Spuściłem głowę i zadrżałem.
- Prz....przepr....
- Myszko spokojnie...to nic takiego.- JiHo wtulił mnie w siebie i pogłaskał po głowie. Moje serce biło jak szalone. Anioł to wyczuł i złożył delikatny pocałunek na moim czole - Nie denerwuj się tak.
- Nie mogę...
- Czemu ?...coś się stało ?- spojrzałem na chłopaka. Wyglądał na bardzo zmartwionego.
- Nie...spokojnie.- posłałem mu sztuczny uśmiech i znów się do niego przytuliłem.
- Jeśli coś cię gryzie, to proszę, mów mi o tym...dobrze ?
Skinąłem jedynie głową i pocałowałem delikatnie jego klatkę piersiową. Chłopak zadrżał. Widzę,że oboje okropnie pragnęliśmy swojej bliskości. Ale to za szybko....dopiero się poznaliśmy...to znaczy ja poznałem JiHo. Mimo że chciałem to z nim zrobić, nawet tutaj w wannie coś mnie hamowało. Westchnąłem i wstałem.
- Dokąd idziesz ?
- Poczekam na ciebie w pokoju,a ty się spokojnie wykąp.- wytarłem się i nałożyłem piżamę.
- HoJun, później porozmawiamy,dobrze ?
- O czym ?
- O twoim zachowaniu.
- Dobrze..-westchnąłem i wyszedłem z łazienki, zostawiając w niej smutnego i zmartwionego opiekuna. Usiadłem na balkonie i spojrzałem na niebo.
- I kogoś ty mi zesłał,co ?- parsknąłem śmiechem....mówiłem do Boga, w którego po śmierci rodziców kompletnie zwątpiłem - JiHo jest zbyt idealny...po co mi go dałeś ? Nie mogłeś tu wysłać rodziców ?- rodzice...znów na myśl o nich w moich oczach pojawiły się łzy,a gardło zacisnęło się. Usiadłem pod ścianą i podciągnąłem rękawy od bluzy. Nie wiem dlaczego,ale zacząłem rozdrapywać rany, które zrobiłem sobie po tym jak dowiedziałem się,że zostałem sierotą. Jak zadzwoniła do mnie policja, chwyciłem za nóż i ciąłem się nim na oślep. Obwiniałem się,że to moja wina...że to przeze mnie nie żyją. Miałem wtedy urodziny i poprosiłem rodziców o kupno nowej gry komputerowej. Oni od razu się na to zgodzili i pojechali w burzę do sklepu. Zacinający w szyby deszcz i śliska droga dały się we znaki. Prowadzący samochód tato wjechał do rowu ginąc na miejscu...mama z tego co wiem długo się męczyła pod przeciętą, rozbitą szybą....spojrzałem na ręce, po których leciały ciepłe, gęste stróżki krwi. Zacisnąłem dłonie w pięści i uderzyłem nimi z całej siły w ścianę. Po chwili znów poczułem ciepło...znajdowałem się w ramionach JiHo, który płakał i głaskał mnie po głowie.
- Co ty wyprawiasz ?- zapytał drżącym głosem i spojrzał mi w oczy. Nie mogłem patrzeć jak cierpi. Spuściłem głowę i popatrzyłem na jego ręce. Były podrapane i krwawiły dokładnie tak samo jak moje.
- Twoje ręce...- zacząłem,ale anioł przerwał mi delikatnym pocałunkiem.
- Cierpię tak samo jak ty...jeśli krwawisz ja też krwawię...jeśli coś cię boli,to samo boli mnie...po śmierci twoich rodziców również cierpiałem. - otworzyłem szeroko oczy i spojrzałem na JiHo. Ten złapał delikatnie moje ręce i zaczął składać na nich pocałunki. Rany znikały....ból w sercu też wydawał się być mniejszy. Anioł podniósł głowę i wytarł zakrwawione usta.
- Co...co ty zrobiłeś...?
- Przeniosłem cały twój ból na siebie...
- JiHo...
- To nic takiego kruszynko...-chłopak poniósł się i spojrzał na ręce, które miał pocięte najbardziej jak tylko się dało - Chyba dopiero teraz rozumiem jak cierpisz...
 - JiHo błagam cię...- po moich policzkach płynęły łzy. Nie mogłem znieść widoku pokaleczonego anioła.
- O co ?
- Oddaj ten ból mi.
- Nie mogę tego zrobić HoJun...
- Miałeś robić wszystko,o co cię poproszę....daj mi ten cholery ból.
- Dlaczego ci tak na tym zależy ?
- Nie mogę patrzeć na to jak cierpisz...to też mnie cholernie boli,wiesz ?
Chłopak podniósł mnie i przytulił. Jego usta delikatnie musnęły moje ucho.
- HoJun nie przejmuj się mną...
- Powiedz mi coś....tylko szczerze...moje cierpienia cię zabijają prawda ?- podniosłem głowę i spojrzałem na poszarzałą twarz aniołka.
- HoJun...
- Odpowiedz mi błagam cię...
- W pewnym sensie tak...ale nie tak łatwo jest zabić anioła stróża. 
- Nie mogę stracić jeszcze ciebie zrozum to...
- Nie stracisz mnie skarbie...przyrzekam ci to.
Wtuliłem się w JiHo i znów poczułem ciepły powiew na moim uchu. Zamknąłem oczy i znów odpłynąłem.


~c.d.n. 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hansol & B-joo [Poznaj moich rodziców]

     Ostatnie pchnięcie i niesamowicie głośny jęk oznajmiający orgazm. Spocony i spełniony Hansol opadł na drżące ciało swojego chłopaka ByungJoo i delikatnie cmoknął go w ucho.
- Jak tam ?- zapytał głęboko oddychając.
- Mmnmenm...
- No tak.- chłopak zachichotał i cmoknął go jeszcze raz -Ale nic cię nie boli ?
- N...nie...jest...o mamo...wszystko dobrze. 
- Reakcja jak zawsze myszko...w sumie powinienem przywyknąć. 
- Mhm.
- A wiesz,że cię kocham ?
- Ja ciebie bardziej.- szepnął chłopak i pocałował wrażliwą szyję swojego kochanka. Hansol i B-joo tworzyli bardzo szczęśliwą parę od dobrych dwóch lat. Jednak nie przyznali się do swojego związku swoim rodzicom. Hansol mieszkał ze swoją rozwiedzioną mamą...ByungJoo natomiast mieszkał pod dachem swojego ojca pracoholika, który był wdowcem. Od dłuższego czasu ich rodzice spotykali się z kimś potajemnie, ale też nie zdradzali synom kim są ich drugie połówki. Jednak chłopców niezbyt to interesowało. Cieszyli się jedynie swoim związkiem i tym,że zawsze mogą na siebie liczyć i być bez przerwy blisko siebie. Nic więcej ich nie obchodziło. Szkoła, pogoda, rodzice,znajomi...nic a nic.
- Musimy się ubrać misiek.- jęknął Hansol i usiadł na łóżku.
- Czemu ?
- Mama ma zaraz wrócić z pracy...ale wieczorem ma iść do tego swojego fagasa,to znowu poszalejemy.- mówiąc to cmoknął B-joo i się ubrał. Jego chłopak niechętnie poszedł w jego ślady i nałożył spodnie i koszulkę. Zaraz po tym po domu rozległ się kobiecy głos.
- Skarbie już jestem !
- Oho...chowasz się tradycyjnie do szafy czy pod łóżko ?
- Eh...niech będzie szafa.- zwykle gdy do mieszkania wracali rodzice chłopców ci chowali się po wszystkich możliwych kątach....mimo,że ich rodzice wiedzieli,że są homoseksualistami ci ukrywali kim jest ich partner.
- Już mamuś idę !- po tych słowach cmoknął B-joo i zszedł do kuchni - Hej,jak było w pracy ?
- Dobrze...a co ty taki zmachany ?
- Ym....biegałem.
- Ty ?
- Yhym...muszę troszkę schudnąć.
- Po co ?...ten twój chłopak ci kazał ?
- Nieee...tak sam dla siebie...podgrzać ci obiad ?
- Nie myszko,zaraz wychodzę.
- Gdzie...
- Umówiłam się z JiWoonem.
- Znowu...?- mimo,że Hansol nigdy nie spotkał partnera swojej mamy już go nie lubił.
- Tak Hansol, znowu... może niedługo go poznasz.
- Po co ?
- Myszko...
- Dobra,już nic nie mówię...- chłopak westchnął i wziął butelkę soku - To lecę do pokoju. Jak będziesz wychodziła to krzyknij. -po tych słowach zniknął za drzwiami swojego pokoju - Jestem myszko.
B-joo wyszedł z szafy i usiadł na łóżku.
- Ojciec do mnie dzwonił...
- Co chciał tym razem ?
- Mam dzisiaj poznać tą jego babę...ja pierdziele...
- No właśnie mama powiedziała,że ja mam poznać jej fagasa...też mi się to nie uśmiecha. -chłopak usiadł koło B-joo i go mocno przytulił - Damy radę.
- Musimy...ale nie chcę mieszkać z jakąś jego babą...w sumie wiadomo,że ona leci tylko na jego pieniądze...
- Pewnie tak...pamiętaj że jakby się coś działo, zawsze możesz porozmawiać ze mną albo zamieszkać tutaj.
- Wiem wiem...dziękuję.- B-joo wtulił się w Hansola i westchnął - Chyba będę się zbierał. 
- Poczekaj aż mam...
 - Myszko wychodzę !
- O..idealnie ...pa mamo !....teraz możesz iść.
- Wyganiasz mnie ?
- Kotek...
- Żartuję przecież.- ByungJoo zaczął się ubierać. Hansol wpatrywał się w niego z zasmuconą miną. Było mu go bardzo szkoda i strasznie martwił się o swojego ukochanego. Wiedział jak bardzo cierpiał po śmierci mamy,a tu proszę...trzy miesiące po tym jego ojciec zaczął się z kimś spotykać, co jeszcze bardziej bolało nastolatka. Starał się mu pomagać jak tylko mógł,ale i tak codziennie widział jak B-joo chodzi smutny i pozbawiony energii do życia.
- Odprowadzić cię skarbie ?
- Nieee,zostań w domu...wieczorkiem się zdzwonimy, okej ?
- No pewnie...dawaj dzióbka. 
Chłopcy pocałowali się i ByungJoo jak poparzony wyszedł z domu. Nie chciał wracać do willi ojca. Najgorsze dla niego było to,że musiał poznać jego nową partnerkę. Bardzo kochał swoją mamę i strasznie za nią tęsknił, a wiadomość,że ojciec kogoś ma okropnie go zabolała.
Gdy wszedł do domu rozebrał się i spojrzał na zdjęcie mamy stojące w głównym punkcie domu.
- Pewnie niedługo stąd znikniesz...- westchnął i wytarł spływającą po policzku łzę.
- No nareszcie jesteś...- za chłopakiem stanął jego poddenerwowany ojciec - Idź się przebrać bo wyglądasz jak totalny idiota.
- Nie będę się stroił dla twojej dupy...
- Coś powiedział ?
- To,że nie będę się stroił dla jakiegoś obcego babsztyla. -ByungJoo wiedział,że szybko pożałuje tych słów. Zaraz po tym jego ojciec uderzył go w twarz...z resztą nie pierwszy raz.
- Nie waż się tak o niej mówić.
- Obiecałeś,że już nie będziesz mnie bił...
- Słyszysz co do ciebie mówię ?!
B-joo skinął posłusznie głową i ruszył do pokoju. Z jego oczu zaczęły płynąć łzy,a w środku tłumiło się mnóstwo emocji, które miał ochotę wykrzyczeć. Po wejściu do środka rzucił się na łóżko i chwycił za telefon.
<- znowu mnie uderzył 
-> chyba sobie żartujesz ?!
<- nie...Hansol ja już mam tego dość
-> myszko, jak będę wracał od tego przydupasa mamy to cię do siebie wezmę, dobrze?
<- dziękuję ;*
Nastolatek rzucił telefonem i zaczął się ubierać. Wybrał jedne z lepszych ubrań, żeby nie prowokować bardziej ojca. Po kilku minutach usłyszał dzwonek do drzwi. Westchnął i spojrzał na zdjęcie mamy stojące na jego szafce nocnej.
- Nikt mi ciebie nie zastąpi...-mówiąc to delikatnie przejechał opuszkami palców po szkle chroniącym zdjęcie.
- Synek chodź już !
- Synek ?- chłopak parsknął śmiechem i wyszedł z pokoju. Po śmierci mamy ojciec zaczął go traktować jak śmiecia, a tu proszę...przyszła baba i zgrywa kochającego tatusia. Idąc krętymi korytarzami i schodami zastanawiał się jaka będzie partnerka jego taty. Jak wygląda, jaki ma charakter i jaki wykonuje zawód. Gdy zszedł na dół zobaczył stojącego pod schodami ojca.
- Co tak długo..?
- Przepraszam...prasowałem koszulę. 
- Dobra nieważne....siedzą w salonie,to przywitaj się ładnie.
- Siedzą ?
- Przyprowadziła swojego syna. Jesteście chyba w zbliżonym wieku,to się może dogadacie. 
- Super...- syknął chłopak i ruszył do salonu. To co ujrzał bardzo go zszokowało. Na kanapie siedziała zadbana, piękna kobieta,a obok ?...Hansol...B-joo poczuł jak wbija go w ziemię.
- Hansol ?
- Ooo to wy się znacie ?- kobieta uśmiechnęła się i pogłaskała swojego syna po głowie.
- Mamo....to jest właśnie ByungJoo, o którym ci tyle opowiadałem...- Hansol podszedł do B-joo i mocno go przytulił.
- A tak...ByungJoo coś wspominał,ale nie miałem nigdy czasu żeby go wysłuchać do końca.- ojciec nastolatka usiadł na kanapie i objął swoją partnerkę.
- Jak zwykle...
- ByungJoo dobrze ci radzę, nie zaczynaj...
- Panowie proszę was nie kłóćcie się.- kobieta spojrzała na swojego partnera i się uśmiechnęła - Skarbie powiedzmy im teraz.
B-joo przełknął głośno ślinę i wtulił się bardziej w swojego chłopaka.
- Dobrze...ja i HyunKi pobieramy się.
- Co...- Hansol otworzył szeroko oczy i spojrzał na twarz swojego ukochanego, po której już płynęły stróżki łez.
- Kotuś nie cieszysz się ?- jego matka była bardzo pozytywnie nastawiona do wszystkiego.
- Cieszę....ale mamo....co ze mną i B-joo ?
- To chyba oczywiste...- w rozmowę wtrącił się ojciec chłopaka - Rozstaniecie się...przecież teraz będziecie tak jakby braćmi.
ByungJoo poczuł jak robi mu się słabo. Od śmierci mamy miał przy sobie tylko Hansola. Zacisnął dłonie w pięści i powoli przekręcił głowę w stronę ojca.
- Nie zrobisz mi tego...
- Synek nie ma wyjścia.
- Synek ?!....nienawidzę cię, rozumiesz ?! Jedna najważniejsza osoba w moim życiu już odeszła...chcesz mi teraz odebrać drugą ?!
- Jezus nie rób cyrku...
- To nie ja robię cyrk tylko ty ! Żadnego ślubu nie będzie !
- Pozwól,że to nie ty będziesz o tym decydował !
B-joo spojrzał na ojca i zapłakany uciekł do pokoju. Oczywiście Hansol pobiegł za nim i starał się go uspokoić...jak zawsze... 

*

Dwa miesiące później...dzień ślubu. A co się działo przez ten czas u chłopaków ?...Mieszkali pod jednym dachem w willi ojca B-joo. Oczywiście pokoje mieli oddzielne, a na noc byli zamykani na klucz...Zostali zapisani do innych szkół,a po zajęciach od razu byli wożeni na zajęcia pozalekcyjne...oczywiście każdy w inne miejsce. Chłopcy okropnie się z tym męczyli...szczególnie B-joo, który był bardzo wrażliwą osobą i takie rozstanie było dla niego rodzajem tortur. 

Hansol wyszedł z pokoju i szybko pobiegł na drugi koniec korytarza do pokoju ByungJoo.

- Myszko otwórz szybko.- zapukał i uśmiechnął się szeroko na myśl,że choć na chwilkę zobaczy swojego chłopaka.Odpowiedziała mu jedynie cisza - B-jooo no szybko.- znów nic. Zdezorientowany chłopak szarpnął za klamkę i powoli wszedł do pokoju - Kotek co robisz ?

ByungJoo leżał na łóżku z kartką w ręku...wyglądał tak błogo i spokojnie jakby spał.

- Śpisz ?... wstawaj szybciutko. - Hansol usiadł na łóżku i cmoknął lodowate wargi B-joo - ByungJoo...- po policzkach nastolatka zaczęły płynąć łzy. Podniósł kołdrę i zobaczył pocięty nadgarstek i lekko podcięte gardło - B-joo !...niech ktoś tu przyjdzie, błagam !

Niestety dla chłopaka było już za późno...Hansol spóźnił się dosłownie o kilka sekund. Nie było dnia żeby sobie tego nie wypominał. Podczas pogrzebu przypomniał sobie o liście,który zostawił jego ukochany. Stojąc nad trumną wyciągnął go trzęsącą się ręką i zaczął go powoli czytać. 

" Myszko...na wstępie chcę cię przeprosić za to co zrobiłem. Wiem..jestem dupkiem myślącym tylko i wyłącznie o sobie, ale zrozum,że nie radziłem sobie z tą sytuacją..."- Hansol zrobił przerwę i spojrzał zapłakany na ojca B-joo, który ze spuszczoną głową wpatrywał się w ziemię -"...Może samobójstwo z takiego powodu wydaje się być śmieszne,ale mi za bardzo na tobie zależało żeby się z tobą od tak rozstać...Pamiętaj,że zawsze...ale to zawsze będę cię kochał...jesteś najlepszym,co mnie spotkało w życiu. Po śmierci mamy ty jako jedyny byłeś przy mnie i mnie wspierałeś...zawsze wiedziałem,że mogę do ciebie przyjść z każdym problemem i się wygadać.. bardzo ci za to dziękuję."- nastolatek spuścił głowę i wytarł łzy, przez które rozmywała mu się treść listu -"...Ta sytuacja ze ślubem ojca strasznie mnie zaskoczyła....może nie tyle decyzja o ślubie, co fakt,że kazał mi z tobą zerwać...wolałem już umrzeć niż to zrobić. Wiesz jak bardzo cię kocham i jak wiele dla mnie znaczysz...ojciec też wie...ale jakoś nigdy go za specjalnie to nie obchodziło. To,że się mną nigdy nie interesował też bardzo boli...ale mimo to go bardzo kocham..w końcu to mój ojciec..."- w kościele dało się usłyszeć płacz taty B-joo. Wtulił się w swoją partnerkę i płakał jak bezbronne dziecko. Hansol nie mogąc znieść całej tej sytuacji klęknął przed trumną, podpierając się o nią i czytał dalej. -"Mam nadzieję,że będzie szczęśliwy z twoją mamą skarbie...fajna z niej kobitka, mam nadzieję,że tego nie spieprzy. A co do ciebie...Hansol...moje ty cudo najukochańsze i najwspanialsze na całym świecie...nie ma drugiego takiego chłopaka jak ty. Jesteś najlepszy pod każdym względem. Mam wrażenie,że wcześniej tego nie doceniałem i nie mówiłem ci za często jak bardzo cię kocham i jak wiele dla mnie znaczysz. Bardzo cieszę się z każdej chwili spędzonej z tobą. Nawet lubiłem nasze kłótnie...zwykle 5-minutowe,ale kłótnie. Nasze wieczory filmowe, jazdy na rowerach, zakupy....będzie mi tego brakować. Ale będę patrzył na ciebie z góry i będę nad tobą czuwał ty moja divo."- ręka Hansola coraz bardziej zaciskała się na kartce...powoli już nie wytrzymywał i tracił nad sobą kontrolę -"Mam do ciebie prośbę...znajdź sobie kogoś, błagam cię. Jesteś za fajnym chłopkiem żeby płakać za takim dupkiem jak ja. Pamiętaj,że wszystko widzę i dopilnuję żebyś miał jakiegoś fajnego faceta. Chcę ci jeszcze powiedzieć,że...strasznie cię kocham słoneczko, bardzo za tobą tęsknię i bardzo cię przepraszam za to co zrobiłem... Błagam cię,tylko nie płacz..wiesz,że nienawidzę jak płaczesz. I nie martw się...mama mnie odpowiednio dopilnuje :) Kocham cię- ByungJoo".

~Koniec.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------