Baro & Sandeul

                     Znów sobotni wieczór. Jak to zwykle bywa w takie dni, wyszykowałem się i ruszyłem w stronę tzw. burdelu. Zawsze tak robiłem odkąd rozstałem się z Kyungiem. Na szczęście w Seulu było ich bardzo dużo, więc mogłem wybierać do woli. Dotarłem do dzielnicy Seongbuk-gu, słynącej z licznych burdeli, sex shop'ów, ulicznych pokazów striptizerek i tym podobnych rzeczy. Coś dla mnie. Wszedłem w ciemną uliczkę i ruszyłem w stronę domu publicznego. Okna zasłonięte były czarnymi płótnami, a na budynku wisiały niebiesko-srebrne światła.Ze środka słychać było jedynie krzyki niewinnych, młodych chłopaczków i jęki zadowolonych klientów. Uśmiechnąłem się pod nosem i wszedłem do budynku. W środku było ciemno. Na rurach umieszczonych na niewielkich platformach tańczyło kilku, na oko 15 -letnich chłopaczków. Wszędzie rozchodził się ciężki zapach kadzidełek i głośna muzyka mająca na celu zagłuszenie ordynarnych jęków klientów. 

- Witam pana.- usłyszałem za sobą niski, męski głos. Odwróciłem się i spojrzałem na stojącego za mną...prawdopodobnie właściciela burdelu. 

- No witam...przyszedłem...no chyba wiadomo w jakim celu.

Alfons uśmiechnął się i skinął głową żebym za nim poszedł. Weszliśmy do pomieszczenia nazywanego tam "salonem". Roiło się tam od drobnych, nieletnich chłopaczków. Niektórzy tańczyli na rurach, inni robili pokazy polegające na całowaniu się i macaniu na oczach śliniących się klientów, jeszcze inni siedzieli na kanapach i zwyczajnie prowadzili ze sobą rozmowy. Moją uwagę przykuł chłopak siedzący na uboczu, z dala od reszty. Sprawiał wrażenie przestraszonego i bez przerwy nerwowo rozglądał się po pomieszczeniu. 

- Kto to ?- zapytałem mężczyzny wskazując na chłopaka.

- Sandeul, 21 lat, siedzi w agencji od około 5 miesięcy.

- Yhym...a dobry jest w te klocki ?

- Bardzo dobry...tu niby wygląda na cnotkę, ale jak przychodzi co do czego to się rozkręca.

- Okej, biorę go.-po tych słowach mężczyzna podszedł do Sandeula, powiedział mu co i jak i już po chwili stał przy mnie drobny, śliczny chłopak. Złapał mnie za rękę i prowadził krętymi schodami na górę. Po chwili byliśmy już w jego pokoju.

- Na ile mnie wykupiłeś ?- zapytał sucho, złapał mnie za koszulkę i delikatnie pocałował.

- Na godzinę.

- Mmm a czemu tak krótko ?- znów mnie pocałował i zaczął rozpinać koszulę. Nie wiem czemu, ale pierwszy raz nie miałem ochoty się na niego rzucić i po prostu zaspokoić swojej potrzeby. 

- Czemu to robisz ?

- Niby co..

- Czemu się sprzedajesz ?- posadziłem go na łóżku i przy nim kucnąłem. 

- A co cię to obchodzi...

- Lubisz to robić ?

- No..

Nie powiem...ciekawa rozmowa. Wstałem i zacząłem zapinać koszulę. 

- A ty gdzie ?- zapytał i położył się na łóżku jęcząc przy tym niesamowicie podniecająco. 

- Do twojego szefa.- nachyliłem się do niego i pocałowałem jego pobudzone już krocze.

- Czekam.- uśmiechnął się i przygryzł wargi. Był bardzo podniecający i miałem na niego wielką ochotę, ale widziałem w nim coś więcej, niż tylko obiekt do puknięcia. Wyszedłem z pokoju i ruszyłem w stronę gabinetu jego szefa. Z każdego pokoju słychać było krzyki, jęki, westchnięcia i klapsy. Uwielbiam takie dźwięki. Zmrużyłem oczy i wyobraziłem sobie Sandeula leżącego na łóżku, który dogadzał sobie najlepiej jak tylko umiał. Jego ręka delikatnie pieściła członka, z którego w każdej chwili mogła wytrysnąć lepka, słodka sperma. Westchnąłem sobie i nawet nie zauważyłem, że stoję przed drzwiami do gabinetu. Zapukałem i wszedłem do środka.

- Mam pytanie.

- No słucham..

- Czy jest możliwość wykupienia sobie któregoś z chłopaków ?

- Jest taka możliwość, ale to kosztuje bardzo dużo.

- A ile ?

- Zależy kogo sobie pan upatrzył.

- Sandeula...chcę go wykupić.

- Ahh Sandeula...- mężczyzna uśmiechnął się i wyciągnął z biurka jego kartę. Dokładnie ją przeanalizował i podniósł na mnie oczy. - Jeśli ma pan na zbyciu 400 tysięcy chłopak jest twój.

- Ile ?

- 400 tysięcy... decyduje się pan czy nie ? Jest na niego sporo chętnych. 

- Tak.. biorę go.- usiadłem i wypisałem mężczyźnie czek. - Macie zlikwidować z niego wszystkie podsłuchy i czipy, jasne ?

- Oczywiście, jak sobie pan życzy. 

Po "zakupie" wróciłem do pokoju i usiadłem okrakiem na Sandeulu. 

- Wykupiłem cię.

- Co zrobiłeś...

- Zabieram cię stąd... zbieraj się.- usiadłem obok niego i spojrzałem na jego kroczę, które aż się prosiło o pieszczoty. 

- Ale...

- Nie ma żadnego ale, jesteś już mój i masz się mnie słuchać....zbieraj się.

Chłopak posłusznie wstał i spakował do torby kilka koszulek, parę spodni i bieliznę. 

- To wszystko co masz ?

- No...nie rozpieszczają nas tutaj...

Westchnąłem, złapałem go za rękę i ruszyliśmy do samochodu. Po około 30 minutach weszliśmy do mojego mieszkania. Sandeul wszedł do niego skrępowany i powoli zaczął się rozbierać. 

- Mam cię traktować jak kolejnego klienta, tak ?- zapytał cicho i rozejrzał się po mieszkaniu.

- Nie... już nigdy tam nie wrócisz.

- Co...- w oczach chłopaka pojawiły się łzy. - To czego ty ode mnie chcesz..

- Chcę ci pomóc. - podszedłem do niego i wtuliłem w siebie jego drobne ciało. 

- Ja nie chcę pomocy.

- Potrzebujesz jej...to co robisz cię zniszczy,rozumiesz ?

- Ale ja muszę. - Sandeul zaczął płakać i się trząść. - Możemy to zrobić ? Proszę cię.

- Co zrobić ?

- Bzyknij mnie....po coś mnie w końcu wykupiłeś...to korzystaj...

- Myszko...nie chcę tego robić...nie chcę cię wykorzystywać...

- To zrób mi loda, błagam. - chłopak histeryzował, a jego drobne ręce błądziły po moim ciele.

- Dobrze....tylko cichutko, hm ?

Chłopak skinął twierdząco głową i się uspokoił. Widać było, że jest uzależniony od seksu...albo robi to z przyzwyczajenia. Zaprowadziłem go do pokoju i położyłem na łóżku. Sandeul od razu ściągnął spodnie wraz z bielizną i zaczął cicho jęczeć.

- Wszystko w porządku ?

- Zrób to już.- wyszeptał podniecony i rozszerzył nogi. Nachyliłem się do niego i zacząłem delikatnie całować jego członka. Ten natomiast złapał za pościel i wygiął się w piękny łuk. Miałem taką ochotę w niego wejść. Musiał być niesamowity w tych sprawach. Nie mogłem sobie jednak na to pozwolić, bo za wszelką cenę chciałem żeby z tym skończył. Ująłem delikatnie jego członka i wsadziłem go sobie do ust. Był tak niesamowicie ciepły i przyjemny. Mój język zaczął go pieścić najlepiej jak tylko mógł. W zamian dostawałem od chłopaka jęki i westchnięcia. Głaskałem jego delikatne uda i wsadziłem jego członka po samo gardło. Zaraz po tym po moje gardło wypełniała ciepła, lepka maź. Już zapomniałem jakie to wspaniałe uczucie. Chciałem jeszcze więcej. Chłopak leżał bezwładnie na łóżku i cicho pojękiwał. Położyłem się koło niego, przykryłem go kołdrą i mocno przytuliłem.

- Lepiej ?- zapytałem całując go w ucho. Sandeul skinął twierdząco głową i zamknął oczy. Był taki spokojny. Spojrzałem na niego....chyba spał. Wiedziałem, że czeka nas jeszcze długa droga do tego, by Sandeul całkowicie z tego wyszedł. Ale cóż...chyba się zakochałem...muszę mu teraz pomóc. 

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeśli macie swój ulubiony paring, którego nie było jeszcze na blogu, piszcie swoje propozycje :) Na pewno wezmę każdą pod uwagę. 

Hyuk & Hongbin

                 Znów Ravi i Ken kazali mi iść do sklepu po zakupy. Nie znosiłem tego. Za każdym razem jak się umawialiśmy na nocne oglądanie filmów ja musiałem latać do sklepu. I tylko kup to, kup tamto, weź to, nie zapomnij o tamtym. Ehh....taki już mój los. Wszedłem do sklepu i poszedłem na stoisko z gotowym, paczkowanym jedzeniem. Ken je wprost ubóstwiał, a Ravi ?...Ravi jadł wszystko,co popadnie. Otworzyłem lodówkę i podniosłem oczy do góry, by sprawdzić cenę.....znów on....znów ten chłopak. Widziałem go za każdym razem, jak chodziłem na zakupy. Zawsze sprawiał wrażenie przestraszonego, cichego....no był po prostu uroczy. Widać, że był ode mnie młodszy. Hmm, zaraz...co on robi ?...wychyliłem się bardziej zza półek i skupiłem swoją całą uwagę na drobnym ciałku chłopaka. Chował pod kurtkę kilka pudełek z jedzeniem i nerwowo się rozglądał czy nikt przypadkiem go nie przyłapie. Nie wiedziałem w tym momencie jak mam się zachować....reagować czy lepiej to zostawić tak jak jest ? Chłopaczek szybko zapiął kurtkę i ruszył w stronę wyjścia. Rzuciłem pod siebie koszyk z zakupami i pobiegłem za nim. Starałem się zachować pewną odległość żeby nastolatek się nie zorientował,że go śledzę. Po 10 minutach drogi zaszliśmy w najbardziej obskurną i nieprzyjemną dzielnicę Seulu. Chłopak wszedł do kamienicy i po chwili w mieszkaniu znajdującym się na parterze zapaliło się światło. Zobaczyłem w kuchni piątkę małych dzieci i jego. Rozpiął kurtkę i rozdał im to, co ukradł kilka minut wcześniej. Jedzenie było zamrożone, a one mimo to jadły to tak zachłannie i łapczywie, jakby nie miały nic w ustach od bardzo dawna. Przypuszczam, że było to jego rodzeństwo. Niewiele myśląc, wszedłem do kamienicy i zapukałem do jego mieszkania. Drzwi otworzył mi starszy mężczyzna w obdartym i brudnym dresie, rozpiętej, flanelowej koszuli i z butelką wódki w ręku.
- Czego.- rzucił sucho, a na klatce schodowej rozeszło się głuche echo.
- Em, dzień dobry.... ja do...
- Hyuk ! Do ciebie !- przerwał mi mężczyzna- prawdopodobnie jego ojciec. Po tych słowach rozejrzał się po klatce i wrócił do mieszkania. Po chwili jego miejsce zajął Hyuk. Z bliska był jeszcze piękniejszy i słodszy.
- Hej.- uśmiechnąłem się i podałem mu rękę. - Jestem Hongbin.
- Hyuk...- odpowiedział cicho i spuścił głowę. Zrobiło mi się go strasznie żal i jedyne na co miałem ochotę to przytulić go i stąd zabrać.
- Weź rodzeństwo i najpotrzebniejsze rzeczy.
- Czemu...
- Zabiorę Was stąd.
- Nie...nie możesz...
- Dlaczego ? Wszystko będzie dobrze, obiecuję.
- Nie... tatuś mnie znowu pobije...- "tatuś" ? Na rękach, twarzy i dekolcie miał siniaki, prawdopodobnie zrobione przez tego bydlaka i on go nazywa "tatusiem" ?
- Hyuk ile ty masz lat ?
- 18..
- Jesteś z nich najstarszy ?
- Tak..
- Hyuki...zaufaj mi, proszę cię. Naprawdę chcę wam pomóc.- po tych słowach brunet wszedł do mieszkania i już po chwili wyleciała z niego piątka posiniaczonych i brudnych maluchów.
- A gdzie wasz braciszek ?- zapytałem, nachylając się do przestraszonej, na oko 5-letniej dziewczynki.
- Bije go tatuś.- odpowiedziała i wtuliła się w moją nogę. Zamurowało mnie....zupełnie nie wiedziałem jak mam się zachować.
- Zejdźcie pod blok, zaraz do was wrócę.
- Z Hyukim ?
- Tak.... obiecuję, a teraz lećcie. - po moich słowach dzieciaki ruszyły na dół, a ja wparowałem do brudnego, pachnącego wilgocią mieszkania. Po podłodze walały się puste butelki i puszki po alkoholu, wypalone papierosy i brudne ubrania. W jednym z pokoi na środku dywanu leżały ludzkie odchody, a na kanapie spała upita do nieprzytomności kobieta, pewnie jego mama. Jak można tak żyć... dlaczego nikt nie zainterweniował w tej sprawie ? Nagle usłyszałem dźwięk tłuczonego szkła i głośny, histeryczny wręcz krzyk Hyuka. Wparowałem do pokoju i zobaczyłem chłopaka leżącego na dywanie, wijącego się z bólu. Trzymał się za rękę, z której nieprzerwanie leciała krew. Ojciec natomiast niewzruszony sięgnął po kolejną puszkę piwa i usiadł na fotelu. Co za bydle...miałem ochotę go zabić. Ale jeszcze mu się za to odegram, na pewno tak tego nie zostawię. Teraz najważniejszy był dla mnie Hyuk. Wziąłem go na ręce i szybko wyszedłem z mieszkania, pod którym czekała na nas grupka przerażonych dzieci.
- Chodźcie szybciutko. -mój głos przeplatany z krzykiem maluchów i histerią 18-latka to było coś okropnego... czułem się jakbym był częścią tej pseudo rodziny.
- Hyuki popatrz na mnie.- chłopak był coraz bledszy na twarzy, a usta robiły się sine. Niewiele myśląc zadzwoniłem do Raviego, który niegdyś uczęszczał na praktyki do szpitala.
- Noo słucham cię Hongbin.- rzucił wesoło i zachichotał.
- Wyciągnij apteczkę a Ken niech wyjdzie pod blok,ale to już.
- Ej, co się stało ?
- Później wam wszystko powiem, no błagam. - rozłączyłem się i przyspieszyłem kroku. Dzieciaki mimo,że były wycieńczone dzielnie biegły za mną. Po kilku minutach dobiegliśmy pod mój blok, pod którym czekał już przestraszony Ken. Gdy zobaczył mnie z gromadą dzieci i ledwo żywym chłopakiem, otworzył szeroko oczy i złapał się za twarz.
- Hongbin...
- Powiedziałem później...zrób im jeść i je wykąp.- rzuciłem i pobiegłem z Hyukiem do mieszkania. Wparowałem do niego z impetem i położyłem chłopaka na kanapie.
- Ravi !
- Idę !- po chwili stał przy mnie chłopak i patrzył raz na 18-latka, raz na mnie.
- No co tak patrzysz ?! Szyj !
Ravi od razu wziął się do roboty. Zatamował krwawienie, zszył mu rękę i dokładnie zabandażował. Hyuk lekko otworzył oczy i rozejrzał się po salonie. Kucnąłem przy nim i zacząłem głaskać go po głowie.
- Jak się czujesz Hyuki ?
- Dobrze....dziękuję. A...gdzie moje..
- Mój przyjaciel się nimi zajmuje, spokojnie.
Brunet lekko się uśmiechnął i złapał mnie za rękę.
- Nie mam gdzie z nimi pójść..
- Wiem Hyuki, spokojnie...zostaniecie tutaj ze mną.- na te słowa Ravi popatrzył na mnie jak na idiotę i zaciągnął do kuchni.
- Oszalałeś ? Wpuszczasz do domu obcego chłopaka z piątką dzieci ?...Jak ty chcesz sobie z nimi wszystkimi poradzić ?
- Ravi...dzięki za troskę,ale to mój dom i moja decyzja...chcę wziąć za nich pełną odpowiedzialność...i liczę na to,że Ty i Ken będziecie mi w tym czasami pomagać...
- No...pewnie będziemy...ale moim zdaniem źle robisz...
- Przepraszam, że przerywam...- w drzwiach kuchennych stał Hyuk trzymający się za rękę.
- Tak ?- zapytałem życzliwie i się uśmiechnąłem.
- Mogę skorzystać z łazienki ?- jego twarz zarumieniła się. Był taki uroczy i słodki.
- No pewnie.- akurat do kuchni wleciały dzieciaki,w moich koszulkach z których już dawno wyrosłem, a za nimi uśmiechnięty Ken, który od razu wziął się za gotowanie. - Zaprowadzę cię.- złapałem chłopaka w talii i powoli prowadziłem w stronę łazienki. Szedł przestraszony i co chwilę patrzył za siebie.
- Boisz się ?
- Trochę...
- Spokojnie, tutaj ci nic nie grozi. - weszliśmy do łazienki. Postawiłem go koło ubikacji i ruszyłem w stronę drzwi.
- Nie idź...
- Ale...nie chcę ci przeszkadzać.
- Chcę się tylko umyć...
- Dać ci ręcznik ?
- Nie..dziękuję...- podszedł do zlewu, przepłukał twarz wodą i wytarł ją brudną koszulką. - Już.
- Hyuki... wejdź spokojnie do wanny...zaraz dam ci ręcznik i ubrania, dobrze ?- chłopak chwile się wahał, jednak po chwili skinął twierdząco głową i zaczął się powoli i niezdarnie rozbierać. Szybko pobiegłem do pokoju i przyniosłem mu potrzebne rzeczy, ten natomiast siedział już w wannie i ślepo wpatrywał się w ścianę.
- Wykąpiesz się ze mną ?- zapytał cicho i zakrył posiniaczone ciałko pianą.- Boję się...
- Dobrze...jeśli chcesz..- rozebrałem się i usiadłem na przeciwko niego. Całe jego ciało pokryte było bliznami, siniakami i krwiakami. - Twój ojciec często cię bił, prawda ?
- Tak...
- Dlaczego ?
- Widocznie byłem niegrzeczny...- ten chłopak jest cudowny. Poczułem nagły ścisk w sercu, a po policzku spłynęła mi łza.
- Hyuki to jest karalne... zamkniemy go w więzieniu...
- Nie.. nie możemy. Tatuś jest dobry...pewnie nie chciał mi robić krzywdy...- po tych słowach spuścił głowę i się wtulił w moje ciało. Sam pewnie nie wierzył w to co mówi. Delikatnie go przytuliłem, żeby nie uszkodzić bardziej jego ręki i cmoknąłem go w czoło. - Jak mam ci się odwdzięczyć ?
- Zostań tu ze mną na zawsze...- podniosłem jego twarz i delikatnie pocałowałem. Hyuk popatrzył mi w oczy, skinął twierdząco głową i się we mnie wtulił. Uśmiechnąłem się pod nosem, mocno go przytuliłem i już w myślach zacząłem planować naszą wspólną, lepszą przyszłość.


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

CNU & Baro

                   Siedziałem w fotelu i ślepo wpatrywałem się w pusty pokój. Od dłuższego czasu nie mogłem się na niczym skupić. Przez cały czas myślałem o ShinWoo, jego idealnie delikatnym ciałku, cudnej buźce i przesłodkiej osobowości. Jak na faceta jest strasznie delikatny, czuły i ....kobiecy ? ...zachichotałem pod nosem i spojrzałem na drzwi do pokoju CNU. Cisza...tak jak zawsze. Pewnie tradycyjnie leżał na łóżku i słuchał cudownie relaksujących odgłosów natury. Zacząłem sobie wyobrażać jakby mogła wyglądać teraz ta chwila. Wchodzę do pokoju, kładę się koło niego na łóżku i zaczynam delikatnie pieścić jego słodkie wargi. Nie wiedząc nawet kiedy moja dłoń powędrowała na pobudzone już krocze. Zacząłem je delikatnie masować i mruczeć, wyobrażając sobie, że robi mi to mój obiekt westchnień. Nie wiedziałem ile czasu mi to zajęło, ale powoli czułem, że będę dochodził.
- Ekhem...Baro kończymy. - kto to kurwa był ?! Otworzyłem oczy i zobaczyłem stojącego nade mną menadżera i chłopaków. - Rozumiem, że masz swoje potrzeby, ale mogłeś się z tym zamknąć w pokoju albo łazience.- chłopaki na te słowa chichotali powstrzymując się od wielkiego wybuchu śmiechu. Jedynie ShinWoo stał za plecami Gongchana i patrzył na mnie z politowaniem.
- Chłopaki dajcie już spokój...- powiedział cicho, złapał mnie za rękę, podniósł z fotela i w siebie wtulił. W jednej sekundzie poczułem się niesamowicie bezpieczny. Wtuliłem się w jego drobne ciałko i zacząłem płakać jak bezbronne dziecko. Chłopak wyprowadził mnie z salonu do swojego pokoju, posadził na łóżku i zakrył ramiona kocem.
- Już nie płacz.- powiedział spokojnie, kucnął i mi wytarł łzy swoimi delikatnymi dłońmi. - Chcesz kakałko ?
Pokręciłem przecząco głową i wyciągnąłem do niego ręce. Woo uśmiechnął się i usiadł pod ścianą.
- Chodź. - po tej krótkiej komendzie poklepał się po nogach. Niewiele myśląc usiadłem okrakiem na jego chudych patykach i wtuliłem się w jego klatkę piersiową. Czułem ciepło bijące od jego ciała i powoli bijące serce. Ten dźwięk był taki cudowny i uspokajający. Mogłem tak siedzieć w jego ramionach do końca życia. Delikatne dłonie ShinWoo głaskały mnie po plecach, a usta co chwilę składały ciepłe pocałunki na moim czole. W tej chwili czułem się niesamowicie dopieszczony i kochany, mimo że wiedziałem, że chłopak nic do mnie nie czuje. Bardzo chciałem mu wyznać moje uczucia, ale kompletnie nie wiedziałem jak się do tego zabrać. CNU założył mi włosy za ucho i spojrzał w oczy.
- Chciałbyś mi o czymś powiedzieć ?
- A...ale o czym...
- Hmm no nie wiem...coś o czym nikt jeszcze nie wie.
- ShinWoo....podobasz mi się.- po tym wyznaniu zacisnąłem oczy i spuściłem głowę. CNU nic nie mówił...boże co za wstyd. Miałem ochotę zapaść się pod ziemie.
- Naprawdę ?- zapytał po chwili i uniósł powoli moją twarz. Skinąłem twierdząco głową i wpatrywałem się w jego cudowne, wielkie oczy. Ten jednak uśmiechnął się, położył rękę na moim policzku i delikatnie pocałował. Po całym ciele przeszły mnie dreszcze, a serce zaczęło szybciej bić. Pogłębiłem pocałunek głaszcząc mojego skarba po talii. Całą tą cudowną aurę popsuł menadżer, który z impetem wparował do pokoju.
- Później się popieścicie, a teraz na trening i to już. 
Z nim nie było niestety żadnej dyskusji. Posłusznie wstaliśmy i zaczęliśmy pakować torby na trening. Roztrzęsiony i cały w emocjach ruszyłem w stronę drzwi.
- Myszko czekaj. - powiedział ciepło ShinWoo, uśmiechnął się i złapał mnie za rękę. Odwzajemniłem jego uśmiech, zacisnąłem mocniej rękę i ruszyliśmy na długi, całonocny trening.


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Homoseksualizm w życiu codziennym

        

          Ostatnio w mojej klasie wybuchła żywa dyskusja na temat homoseksualizmu. Osobiście bardzo lubię rozmowy na ten temat. Lubię się po prostu wypowiadać na tematy dotyczące "mniejszości". No więc.... jak to zwykle bywa mój głos był przeciwko 23 innym osobom, które twierdziły, że homoseksualizm to choroba i należy to leczyć zamykając ludzi w różnych ośrodkach. Oczywiście chłopcy zafascynowani byli wizją lesbijek i stwierdzili, że nie mają nic przeciwko nim. Ku mojemu zdziwieniu tego samego zdania były moje koleżanki. Jak to powiedziała jedna z nich: "lesby jeszcze jakoś strawię....ale pedałów...nie ma takiej opcji".Właśnie...dlaczego ludzie mają problem z zaakceptowaniem gejów ? I właśnie to samo pytanie zadałam w klasie. Odpowiedź była oczywista "bo to jest chore", "gejów trzeba tępić", "pchanie w dupę jest obleśne". Jako że nie zabieram nigdy głosu w klasie...taką już jestem osobą, to tym razem nie wytrzymałam i zaczęłam swój wywód na temat szacunku do osób homoseksualnych. Najbardziej dałam upust emocjom, kiedy usłyszałam, że "pedały" i "lesby" nie powinny adoptować dzieci. Moje zdanie na ten temat jest takie, że lepiej żeby dzieci wychowywały się w domu, z rodzicami, niż w domu dziecka. Nie ważne czy to są geje czy lesbijki dadzą tym dzieciom miłość i kochający dom. Oczywiście zostałam zgnieciona przez jedną z koleżanek, która stwierdziła, że takie pary adoptujące dziecko tylko je wykorzystują i gwałcą....Bardzo mnie denerwują takie bezpodstawne zarzuty, przez co wybuchła między nami ostra kłótnia. Powiedziałam jej, że w tradycyjnych rodzinach, czyli mama, ojciec, dziecko, również zdarzają się incydenty z molestowaniem i gwałtami. Co usłyszałam ? "nie....takie rzeczy dzieją się tylko w rodzinach homo, a najczęściej pedalskich ". Krew mnie zalała, a ręce opadły po samą ziemię, ale się nie poddawałam. Powiedziałam im wprost, że jestem osobą bardzo tolerancyjną i homoseksualizm nie jest dla mnie niczym niezwykłym, nie wytykam tych ludzi palcami i moim zdaniem powinni żyć tak jak osoby heteroseksualne. Co usłyszałam ? "jesteś pewnie lesbą, dlatego tak ich bronisz". A nawet jakbym była, to co z tego ? Ja jestem osobą biseksualną i się tego nie wstydzę. A jakie jest Wasze zdanie na ten temat ? Czekam na odpowiedzi w komentarzach ;*

------------------------------------------------------------------------------------------------------------