Baekhyun&Hyungwon~cz.5[Miłość nie jedno ma imię-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                      Czas mija, moje uczucia co do Hyungwona nie mogą odejść razem z nim. Nie potrafię na niego normalnie spojrzeć po naszym ostatnim stosunku, od którego minęło osiem dni. Od tamtego czasu czuję się dziwnie w jego towarzystwie. Chłopak również traktuje mnie z pewnym dystansem i mam wrażenie, że patrzy na mnie dość pogardliwym wzrokiem. Nie wiem czy mam z nim porozmawiać... nawet jeśli, to jak to ugryźć?
                    Wyszedłem rano z domu gdyż chciałem pojechać do biblioteki wypożyczyć książki potrzebne mi na drugi semestr. Wracając wpadłem na kolegę z roku, który zaproponował mi pójście na kawę. W zasadzie nie miałem ochoty wracać do domu więc się na to zgodziłem. Po kawie udałem się na zakupy to osiedlowego sklepu, by kupić kilka rzeczy potrzebnych do przygotowania późnego obiadu. Chciałem podczas niego porozmawiać z Hyungwonem i wyjaśnić sobie kilka rzeczy. Miałem nadzieję, że dojdziemy dzisiaj do porozumienia i wszystko będzie tak jak dawniej. Po wejściu do mieszkania zastała mnie głucha cisza. Westchnąłem udając się powolnym krokiem w stronę kuchni. Moją uwagę przykuła niebieska koszula leżąca na drodze do byłej sypialni Hyungwona i Sehuna. Nie nosimy takich rzeczy, a Sehun wszystkie swoje już zabrał więc coś było nie tak. Podniosłem ją czując bardzo dobrze znany mi zapach.... dokładnie takiej samej wody używa Sehun. Otworzyłem szerzej oczy skradając się niemalże do pokoju. Podchodząc bliżej uchylonych drzwi słyszałem ciche jęki, sapanie i szepty... czułem jak grunt osuwa mi się pod nogami. [włączamy]
- Nie wiesz jak mi tego brakowało.- Hyungwon... szarpnąłem za klamkę stając w progu. Widok jaki zastałem sprawił, że serce pękło mi na setki kawałków. Leżący na brzuchu Hyungwon, a na nim nagi Sehun... nie wierzę.
- Hyungwon...- nie byłem w stanie wydusić z siebie ani jednego słowa. Niebieska koszula wyślizgnęła mi się z rąk lądując na ziemi.
- Baek...- chłopak zrzucił z siebie zadowolonego Sehuna pospiesznie się ubierając - Hyung, wytłumaczę to.- zacisnąłem wargi czując jak po policzkach spływają mi chłodne, słone łzy.
- Naprawdę uwierzyłeś w to, że Hyungwon cię kocha?- Sehun parsknął śmiechem kręcąc głową z dezaprobatą.
- Sehun, zamknij się!- uciszył go Hyungwon pospiesznie do mnie podchodząc - Hyung...- odepchnąłem go jednak podchodząc do łóżka, na którym siedział w tym momencie mój największy wróg.
- Jak mogłeś...- chwyciłem go za włosy uderzając go z całej siły w twarz - Ty wiecznie zazdrosny o wszystko dupku...- warknąłem ponownie go uderzając. Ten jedynie zaśmiał się spoglądając na mnie - I schowaj w końcu tego fiuta, bo nie masz się zbytnio czym chwalić...- dodałem rzucając w niego leżącymi na ziemi bokserkami.
- Baek...- spojrzałem na Hyungwona biorąc głęboki oddech.
- Nic nie mów...
- Daj mi wytłumaczyć, błagam cię.- trąciłem go jedynie z bara udając się do swojego pokoju. Jak się czułem? Poza tym, że cholernie bolało mnie serce nie jestem w stanie powiedzieć nic więcej... byłem w takim szoku, że nawet nie miałem czasu zastanowić się nad tym jak się czuję - Hyung, błagam cię.- chłopak wbiegł za mną do pokoju przyglądając się uważnie temu jak wyciągam z szafy swoje walizki - Baek, to nie tak jak myślisz... posłuchaj mnie.
- Wyjdź stąd. 
- Wiem co teraz sobie myślisz, ale daj mi chociaż powiedzieć.
- Mów...- rzuciłem pakując się pospiesznie i dość chaotycznie.
- Chyba nie wracasz do Seoulu...
- Nie powinno cię to w tym momencie interesować...
- Hyung...
- Masz to czego chciałeś, prawda?- spojrzałem na niego wycierając mokre policzki - Moje życie nie powinno cię już obchodzić.- jego puste spojrzenie i brak wypowiadanych słów irytowały mnie z sekundy na sekundę coraz bardziej - Jak mogłeś zrobić mi coś takiego?!... Czym sobie zasłużyłem?! 
- Baek, przepraszam...
- Słucham.... żartujesz sobie ze mnie?!
- On... to nie dziecko Sehuna... ta laska go w to wrobiła żeby wyciągnąć od niego pieniądze. Tak naprawdę ojcem jest jej były chłopak i... 
- I dlatego Sehun wrócił do ciebie z podkulonym ogonem, a ty bez zachowania krzty godności mu wybaczyłeś...- chłopak jedynie spuścił głowę wbijając wzrok w podłogę - Nigdy mnie nie kochałeś, prawda?
- Podobałeś mi się...
- Dobra, skończmy już ten cyrk...- chwyciłem Hyungwona za ramię wyprowadzając go za drzwi.
- Baekhyun...
- Nie chcę cię nigdy więcej widzieć...

*

                   Nie wyjechałem z Tokio. Stwierdziłem, że nie mogę uciekać tylko stawiać czoło swoim problemom i niepowodzeniom. Wyprowadziłem się z mieszkania byłych przyjaciół. Zamieszkałem na obrzeżach miasta zdala od ludzi, a przede wszystkim zdala od Hyungwona... Zmieniłem numer, przeniosłem się na inną uczelnię... wszystko po to, by nie mieć z nimi żadnej styczności. Ukończyłem pierwszy rok magisterki bez najmniejszych problemów z czego bardzo się cieszę. Teraz pozostał mi wyjazd na 2-miesięczne wakacje do Seoulu, w którym nie byłem od czasu świąt. 

                  Wracałem do mieszkania od kolegi, z którym świętowaliśmy zakończenie pierwszego roku. Zadowolony niosłem w reklamówce kilka paczek ulubionego ramenu, który miałem zamiar zjeść jeszcze dzisiaj. Jadąc na ostatnie piętro, na którym znajdowała się moja kawalerka obmyślałem plan spędzenia dzisiejszej nocy w jakiś przyjemny sposób. Marzyła mi się kąpiel, cieplutki ramen i jakiś fajny, lekki film. Gdy winda zatrzymała się i drzwi otworzyły się wbiło mnie w ziemię. Przed drzwiami do mojego mieszkania siedział skulony Hyungwon... wyglądał jakby spał. Wysiadłem z windy czując jak wracają do mnie wszystkie nieprzyjemne wspomnienia. Mimo to kucnąłem obok chłopaka szturchając go niepewnie w ramię.

- Hyungwon... hej, obudź się. 

- Hm?- po chwili spod grubych rękawów bluzy wyłoniła się zaspana, idealna twarz mojego byłego przyjaciela - Hyung.- chłopak podniósł się gwałtownie kłaniając mi się - Przepraszam, że tu przychodzę...

- Chodź.- westchnąłem otwierając drzwi, po czym zaprosiłem go do środka. Coś musiało się stać skoro mnie znalazł i tu przyszedł. Chłopak wszedł niepewnie do mieszkania zdejmując buty i bluzę - Chcesz coś do picia?

- Nie, dziękuję...- rzuciłem reklamówkę z zakupami na blat kuchenny wbijając wzrok w zmieszanego Hyungwona. 

- Fajnie cię widzieć.- wymusiłem uśmiech zachęcając go tym samym do rozmowy - Zmieniłeś się.

- Dużo rzeczy się zmieniło...- wydusił siadając przy blacie. Nalałem do szklanki wody z cytryną i miętą stawiając ją przed kolegą.

- No to słucham.- usiadłem naprzeciwko niego bawiąc się palcami. 

- Sehun... Sehun wyrzucił mnie z mieszkania.- mimo potwornego bólu w sercu spowodowanym wypowiedzianym imieniem tego gnoja zaniepokoiły mnie te słowa.

- Jak to cię wyrzucił? Kiedy to zrobił?

- Jakieś trzy dni temu...

- Gdzie się podziewałeś do tej pory?- wyciągnąłem z szafki palnik stawiając go na blacie, po czym zająłem się przygotowaniem ramenu... ten dzieciak musi być teraz potwornie głodny.

- Szukałem cię... - westchnąłem narzucając na niego zdjętą z siebie, ciepłą bluzę.

- Dlaczego cię wyrzucił? 

- Okłamał mnie... to... to dziecko jest jego i... trzy dni temu do mieszkania przyszła InHa z dzieckiem, a... Sehun oznajmił, że mam się wynieść... 

- Chyba nie rozumiem...- byłem w szoku... naprawdę nie mogło do mnie dotrzeć to co do mnie mówi. 

- Jak wtedy nas przyłapałeś w łóżku... on... zrobił to po to, by zdobyć moje zaufanie i mieszkanie... i... chciał też zranić cię za wszelką cenę... Boże, jest mi tak bardzo wstyd...- wrzuciłem do garnka makaron biorąc głęboki oddech. Co ja mam teraz do cholery zrobić? Przecież go nie zostawię w takiej sytuacji - Jak mogłem dać się tak nabrać...

- Zostaniesz u mnie... jutro pojedziemy po twoje rzeczy.- burknąłem podchodząc do drzwi balkonowych, po czym otworzyłem je napuszczając do środka ciepłego, letniego, nocnego powietrza. 

- Dziękuję.- Hyungwon wstał kłaniając mi się - Postaram się szybko coś znaleźć. 

- Daj spokój... możesz zostać tutaj...- dlaczego mu na to pozwalam? Chyba nadal go kocham i jest to główny powód... Po chwili czułem jak jego wątpłe, pozbawione sił ciało wtula się we mnie. Westchnąłem obejmując go, sprawiając sobie tym samym masę bólu bolesnymi wspomnieniami - Siadaj i zjedz coś... pewnie jesteś głodny...

- Dziękuję.

              Pewnie jesteście ciekawi zakończenia... Hyungwon zamieszkał w mojej kawalerce. Z racji tego, że jest mała, przeznaczona dla jednej osoby, nie miałem dodatkowego, wolnego w pokoju, w którym mógłby się urządzić. Każdej nocy zmuszeni byliśmy spać na jednym łóżku... jeden przy ścianie, drugi nie spadając niemalże z łóżka... Z nocy na noc jednak odległość między nami się zmniejszała aż którejś nocy dotknęliśmy się plecami wywołując wzajemnie ciarki na naszych ciałach. Pod wpływem chwili zaczęliśmy się całować, dotykać... płakaliśmy zapewniając się wzajemnie, że nigdy się nie skrzywdzimy. Trzymam go jeszcze na dystans, ale wierzę, że tym razem nie da plamy. Nie można przecież w kółko popełniać tych samych błędów. Widzę, że się stara i bardzo to doceniam. Co do Sehuna... wiadomo mi jedynie tyle, że wraz z InHą i ich synem mieszkają w naszym starym mieszkaniu. Sehun rzucił studia i poszedł do pracy... wiem też, że planuje powrót do Seoulu. W sumie jakby nie patrzeć dla każdego będzie lepiej jak wyjedzie. 

Nie wiem w zasadzie co mogę Wam powiedzieć. Dawajcie drugie szanse czy... uczcie się na błędach? Może nie wchodźcie drugi raz do tej samej rzeki? Co bym Wam nie powiedział, wszystko będzie sprzeczne z tym jak postąpiłem. Słuchajcie po prostu głosu serca, bo tylko ono wie czego tak naprawdę potrzebujecie i czego pragniecie. Trzymajcie się!

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Baekhyun&Hyungwon~cz.4[Miłość nie jedno ma imię]

cz.1 cz.2 cz.3

                              Nie ma dnia żebym nie myślał o kłótni z Sehunem, jednak mimo to staram się nie zaniedbywać przez to Hyungwona. Bardzo się do siebie zbliżyliśmy i nie chcę tego zepsuć przez zazdrosnego kolegę. Oboje dzielnie przebrnęliśmy przez zimową sesję... Hyungwon zdał na same piątki, ja natomiast... oj dobra mam kilka czwórek, a reszta to tróje, ale nie miałem żadnej poprawki, a to najważniejsze. Teraz czeka nas 14-dniowy odpoczynek, z którego potwornie się cieszymy. Plany na najbliższe wolne dni? Gnicie w łóżku i integrowanie się ze sobą jeszcze bardziej. Nie chce nam się wracać do Seoulu, nie jesteśmy też typem imprezowiczy więc szlajanie się po klubach również odpada.
- Hyung!- oderwałem się od warzyw słysząc głos swojego... chłopaka - Baek!
- W kuchni!- po chwili do pomieszczenia wparował opatulony kilkoma szalikami chłopak. Dziś wieczorem musiał prosić wykładowcę o ostatni wpis do indeksu dzięki czemu jego pierwszy semestr jest już w pełni zakończony - Co tak długo?
- Wiesz ilu studentów czekało w kolejce do niego?- uśmiechnął się delikatnie mnie całując - Co dobrego robisz?
- Zobaczysz... rozbierz się i przyjdź do mnie.
- Ale tak do naga?
- Jeśli chcesz.- zaśmiałem się powracając do przygotowywania kolacji. Jak to jest być ze swoim najlepszym przyjacielem? Dziwnie... strasznie dziwnie. Z początku nie wiadomo jak zwracać się do drugiej osoby, jak ją traktować, mówiąc do niej "skarbie" czujesz się jak skończony debil. Ciężko jest przejść z tego przyjacielskiego szczebla... jeszcze fakt, że znamy się z Hyungwonem od pieluchy... to tak jakbym był w związku ze swoim młodszym bratem. Brzmi absurdalnie, wiem, ale z początku miewałem tak dziwne odczucia. Czasem gdy się dopieszczamy czuję się dziwnie i widzę, że Hyungwona też trochę to krępuje, jednak fakt, że znamy się tak długo sprawia, że bardzo sobie ufamy i wiemy na co możemy sobie pozwolić.
- Jestem!- krzyknął prezentując się w bokserkach i mojej flanelowej, niebieskiej koszuli.
- Sam seks.- zaśmiałem się nakładając nam jedzenie.
- Mówiłeś, że podobam ci się we wszystkim.
- No bo tak jest.- uśmiechnąłem się całując go w czoło - Siadaj.- chłopak westchnął siadając do stołu.
- A sake? Albo wino?
- Później.- uśmiechnąłem się jedząc. Partner odwzajemnił uśmiech idąc w moje ślady - Opowiadaj jak było na uczelni.
- Generalnie spoko... spieprzyło się dopiero później.
- Nie rozumiem...
- Spotkałem Sehuna.- westchnąłem odkładając pałeczki.
- Mówiłeś, że już nic do niego nie czujesz.
- Bo to prawda, ale zachowywał się bardzo brutalnie w stosunku do mnie... zaczął na mnie krzyczeć i to przy całej grupie... to mnie tak wkurzyło.
- Co dokładnie ci zrobił?- czułem jak narasta we mnie złość. Z reguły jestem posłusznym, spokojnym facetem, ale jeśli ktoś krzywdzi osobę, na której mi zależy to nie ręczę za siebie.
- Najpierw do mnie podszedł i odciągnął mnie na bok... zaczął mnie szarpać i się na mnie drzeć, że puszczam się z innymi za jego plecami... Hyung, ja tego nie rozumiem...- chłopak spojrzał na mnie biorąc głęboki oddech - Jestem z tobą po tym jak on ze mną zerwał... on mnie zdradził do cholery... w czym on ma teraz problem?
- Nie mam pojęcia, ale nie przejmuj się nim... spotkam się z nim i z nim to wyjaśnię. 
- Daj spokój... szkoda twoich nerwów.
- Nikt nie będzie cię zastraszał.- burknąłem kontunuując jedzenie. Hyungwon wstał zachodząc mnie od tyłu, po czym objął mnie całując mnie w policzek.
- Dziękuję Baek.- szepnął wtulając się we mnie. Uśmiechnąłem się lekko całując go w głowę. Ten po chwili wsunął się na moje kolana patrząc mi w oczy. Objąłem go uważnie mu się przyglądając. Jego wielkie, słodkie wargi prosiły wręcz o chwilę dla nich - Hyung...- zaczął pieszcząc opuszkami palców moją twarz.
- Słucham.- Hyungwon oblizał wargi lekko się uśmiechając.
- Kocham cię.- powiedział stanowczo przypieczętowując te słowa namiętnym pocałunkiem. Czułem jak moje serce przyspiesza słysząc to wyznanie. Hyungwon zatopił palce w moich włosach, podczas gdy jego druga dłoń pieściła mój kark. Z jego ust wydobywały się ciche pomruki przyprawiające mnie o dreszcze. Po chwili jednak przerwał słysząc dzwonek do drzwi. Westchnąłem głaszcząc go po plecach. Chłopak posłał mi lekki uśmiech, po czym wstał udając się w stronę drzwi. W tym samym czasie zacząłem sprzątać kuchnię po naszej wspólnej kolacji. Nie miałem pojęcia kto mógł do nas zawitać... miałem jedynie nadzieję, że nie jest to Sehun ze swoim kolejnym, idiotycznym wywodem - To tylko listonosz.- uśmiechnął się pomagając mi.
- O tej porze? Dochodzi 20-sta.
- No właśnie wiem, ale cóż.
- Kolejna dawka rachunków?
- Zgadza się.
- Ahhh... jutro się tym zajmę.- westchnąłem ładując naczynia do zmywarki. Po chwili mogłem czuć na sobie delikatne dłonie chłopaka owijające się wokół mojej talii.
- A dzisiaj zajmiesz się mną.- no tak... Hyungwon ciągle o tym mówi i namawia mnie na seks, ale szczerze mówiąc czułbym się dziwnie idąc do łóżka ze swoim najlepszym przyjacielem, mimo że cholernie tego chcę.
- Jeśli tego chcesz.- szepnąłem całując go w czoło.
- Idę pod prysznic.- mruknął całując mnie w kark, po czym opuścił kuchnię. Poczułem jak serce podchodzi mi do gardła... więc dzisiaj wydarzy się to, na co tak długo czekałem... Właśnie dzisiaj.... cholera jasna. Wziąłem głęboki oddech wyciągając z lodówki wino, po czym zaniosłem je do sypialni, stawiając je na szafce nocnej.
- Kieliszki.- syknąłem wracając do kuchni. Po doniesieniu kieliszków i kilku świeczek przetarłem rękoma twarz biorąc głęboki oddech.
- Idealnie.- usłyszałem za sobą szept chłopaka, który podszedł do mnie całując mnie po plecach. Wziąłem głęboki oddech przymykając oczy.
- Daj mi jeszcze chwilkę... wezmę prysznic.
- Mmm Hyung.- Hyungwon stanął przede mną uważnie mi się przyglądając - Nie każ mi długo na siebie czekać.
- Postaram się wrócić jak najszybciej.- pocałowałem go w kącik ust udając się pospiesznie do łazienki. Dlaczego ta cała sytuacja mnie tak krępuje? Cieszę się jak cholera, ale z drugiej strony chcę to już mieć za sobą. By rozwiać wszelkie wątpliwości... nie... nie będzie to mój pierwszy raz, ale na pewno będzie to pierwszy raz z Hyungwonem i chyba ten fakt stresuje mnie najbardziej. Po wzięciu prysznica niepewnym krokiem wróciłem do pokoju, w którym zastałem leżącego na łóżku Hyungwona z kieliszkiem czerwonego wina w ręku.
- Zacząłem się niecierpliwić.- uśmiechnął się wręczając mi kieliszek. Upiłem łyk kładąc się obok niego.
- Widzę, że muszę popracować nad twoją cierpliwością.- mruknąłem całując go. Chłopak odstawił kieliszek przejmując dominację nad tą pieszczotą. Zostałem powalony na łóżko będąc tym samym przyciśniętym przez ciało partnera - Ja będę dominował.
- Zapomnij.- zaśmiał się zasysając się na mojej wardze. Jęknąłem pieszcząc dłońmi jego talię. Chłopak drżał czując mój dotyk, jednak nie wycofywał się ze swojej chęci dominacji - Wreszcie.- szepnął całując mnie po szyi. Naprawdę byłem zaskoczony faktem, że czekał na ten moment równie mocno jak ja. [włączamy]
- Chcę dominować.- szepnąłem szarpiąc go lekko za włosy - Jestem starszy.
- To nie ma nic do rzeczy.- zaśmiał się zrywając ze mnie koszulkę - Daj mi się sobą nacieszyć Hyung.
- Aishhh dzieciaku.- zaśmiałem się przygryzając wargę. Hyungwon wystawił język jeżdżąc nim po mojej nagiej klatce piersiowej. Jęknąłem czując jak przyspiesza mi serce. Chłopak uśmiechnął się pieszcząc językiem moje sutki. Zagryzłem wargę łapiąc go za koszulkę, którą po chwili zerwałem z niego rzucając ją na podłogę. Wbiłem paznokcie w jego plecy i talię drapiąc je do krwi, co wywoływało niesamowicie seksowne jęki z ust partnera - Pocałuj mnie.- jęknąłem przyciągając go do siebie. Hyungwon spełnił moją prośbę całując mnie niezwykle namiętnie i zarazem brutalnie, ale muszę przyznać, że bardzo mi się to podobało. Jego dłoń pieściła mojego członka przez materiał bokserek... czułem jak odpływam.... pragnąłem jego dotyku od tak dawna. Uniosłem lekko nogę naciskając kolanem na członka partnera. Na jego twarzy pojawił się lekki grymas, po którym nastąpił delikatny uśmiech.
- Zaraz cię zwiążę.- mruknął przyciskając moją nogę do łóżka.
- Hyungwon do cholery.- zaśmiałem się patrząc mu w oczy, w których mogłem dostrzec ogromne pożądanie i chęć pokazania kto tu rządzi - Hyungwon...
- Nie żartuję.- mówiąc to pocałował mnie wkładając rękę w moje bokserki. Zamknąłem oczy naciskając dłońmi na klatkę piersiową partnera. Czułem jak mój gorący i ciężki oddech odbija się od ciała chłopaka. Jego delikatne, długie palce owijały się wokół mojego członka doprowadzając mnie do szaleństwa. Na moich skroniach zaczęły pojawiać się drobne kropelki potu.
- Hyungwon...- jęknąłem zaciskając nogi. Chłopak westchnął uważnie mi się przyglądając.
- Sam się o to prosisz.- po tych słowach zeskoczył z łóżka udając się do pokoju, który dzielił swego czasu z Sehunem.
- Hej... Hyungwon... Hyungwon!
- Już idę!- westchnąłem opadając na łóżko. Po chwili do pokoju wszedł chłopak trzymając w rękach liny. Przełknąłem z trudem ślinę otwierając szerzej oczy.
- Mówiłeś poważnie?- ten skinął jedynie głową przywiązując moje nadgarstki do ram łóżka - Aishh... to boli.
- Nie wierć się, to nie będzie.- szepnął delikatnie mnie w nie całując. Nie sądziłem, że nasz pierwszy raz będzie wyglądać właśnie w ten sposób. Po chwili Hyungwon usiadł za mną całując mnie po udach. Jego delikatne dłonie pieściły moją skórę sprawiając, że co chwilę biegły przez nią ciarki. Wziąłem głęboki oddech wyginając się w łuk. Po chwili partner chwycił w zęby materiał mojej bielizny powoli ją ze mnie zdejmując. Jęknąłem szarpiąc rękoma jednak szybko wycofałem się z tego ruchu gdyż potwornie to bolało. Hyungwon uśmiechnął się pieszcząc wargami moją męskość, w międzyczasie pozbawiając się bokserek. Krzyknąłem zaciskając kurczowo powieki. Mój oddech przyspieszył sprawiając, że moja klatka piersiowa falowała coraz szybciej - Nie ruszaj się.- szepnął zeskakując z łóżka. Spojrzałem na niego nieprzytomnym wzrokiem oblizując wargi. Chłopak podszedł do okna, po czym otworzył je formując śnieżkę z zalegającego na parapecie śniegu.
- Co ty znowu wymyśliłeś?- uśmiechnąłem się widząc zbliżającego się do mnie partnera. Ten jedynie uśmiechnął się siadając między moimi nogami. Po chwili jednak przyłożył lodowatą śnieżkę do mojego brzucha przyprawiając mnie tym samym o dreszcze. Syknąłem wyginając się. Ten jednak na tym nie poprzestał. Zimna kula drażniła mój brzuch, sutki, moją męskość oraz moje uda. W życiu nie czułem się tak dobrze i dziwnie jednocześnie. Po kilku minutach tej zabawy mogłem poczuć jak zimne strużki wody pozostałe po śnieżce spływają po mojej talii - Zimno.- szepnąłem wbijając wzrok w Hyungwona.
- Zaraz cię rozgrzeję.- mruknął wbijając się w moje wargi. Odwzajemniałem pocałunek najczulej jak tylko mogłem. Chciałem by trwał wiecznie... szczerze mówiąc była to najprzyjemniejsza czynność podczas dzisiejszego wieczoru. Pragnąłem by nasz pierwszy raz był czuły, delikatny, niesamowicie romantyczny... teraz widzę, że takie rzeczy zdarzają się jedynie na filmach. Nasz namiętny pocałunek przerwał mój donośny, gardłowy jęk spowodowany rozpoczęciem stosunku przez mojego chłopaka.
- Tak bez niczego?- jęknąłem chcąc go objąć, jednak te cholerne liny mi to uniemożliwiały.
- Zawsze tak kochałem się z Sehunem.- mruknął poruszając się we mnie. Te słowa mnie cholernie zabolały... nie rozumiem dlaczego podczas zbliżenia ze mną o nim wspomina...
- Tylko ja nie jestem Sehunem skarbie...- chłopak jedynie uśmiechnął się ponownie mnie całując. Jego dłonie spoczęły na moich biodrach poruszając się we mnie coraz szybciej. Czułem się koszmarnie... nigdy jeszcze nie kochałem się bez lubrykantu. W pewnym momencie poczułem się zamiennikiem Sehuna... miałem wrażenie, że Hyungwonowi wydaje się, że kocha się właśnie z nim. Zero czułości, czułych słówek, przytulania się... nic... coś jest nie tak - Odwiąż mnie.
- Zaraz skończę.- powiedział przenosząc wargi na moją szyję.
- Hyungwon, w tej chwili.- ten jednak nie słuchając mnie przyspieszył jeszcze bardziej, by po chwili dojść. Zacisnąłem powieki czując jak rozlewa się po mnie ciepła sperma chłopaka - Od... odwiąż mnie.
- Mówiłem, że nie umiesz się bawić.- uśmiechnął się rozwiązując mnie. Posłałem mu jedynie pełne nienawiści spojrzenie wstając z łóżka. Ciało bolało mnie jak cholera, ale nie pozostało mi nic innego jak zagryzenie warg i wyjście z całej tej sytuacji z twarzą. Narzuciłem na siebie bokserki i koszulkę kierując się do salonu, w którym opadłem na kanapę włączając telewizor. Czułem się paskudnie... to wszystko nie tak miało wyglądać. Dobrze, że po wszystkim nie nazwał mnie "Sehunem", ale z drugiej strony jak po pierwszym razie można powiedzieć do "ukochanej" osoby, że nie umie się bawić... w łóżku... podczas pierwszego razu... kurwa mać. Czuję się przez niego wykorzystany jak najgorszy śmieć...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mam świadomość tego skarby, że to opowiadanie nie porywa, ale obiecuję, że przy następnym się poprawię. :)

Baekhyun&Hyungwon~cz.3[Miłość nie jedno ma imię]

cz.1  cz.2

- Dlaczego to robisz?- wśród ciszy rozległ się cichy głos Hyungwona. Sehun westchnął pakując do pudeł swoje ubrania.
- Już o tym rozmawialiśmy.
- Wybaczę ci i dam ci jeszcze jedną szansę tylko...
- Hyungwon...- chłopak przystanął wpatrując się w bladego z nerwów byłego partnera - Nie chcę kolejnej szansy, zrozum... nie kocham cię już.- zacisnąłem jedynie powieki słysząc te słowa. Nawet nie wyobrażam sobie jak podle musi się teraz czuć Hyungwon - Poza tym InHa jest w ciąży... muszę z nią zamieszkać...
- Że co...- Hyungwon wstał wpatrując się wielkimi oczyma w chłopaka. By nie dopuścić do rękoczynów między nimi, wszedłem do ich sypialni przyglądając się mojemu roztrzęsionemu przyjacielowi - Pieprzyłeś ją?
- Hyungwon, jesteśmy dorośli...
- Ale chciałem zauważyć, że do niedawna byłeś ze mną! Zdrady też uważasz za objaw dorosłości?!
- Nie rób scen...- zmierzyłem Sehuna wzrokiem sadzając Hyungwona na łóżku.
- W którym jest miesiącu?- zapytałem biorąc głęboki oddech.
- W trzecim.
- Zdradzasz mnie od tak dawna...- szepnął chłopak zaciskając dłonie w pięści.
- Hyungwon, wybacz mi... nie chciałem żeby to tak wyszło.
- Wiesz co...- chłopak wstał z łóżka podchodząc do swojego byłego partnera dość chwiejnym krokiem - Powiem ci to tylko raz... kochałem cię jak głupi... siedziałem w oknie i wypatrywałem cię jak ten pies... robiłem wszystko, na co tylko miałeś ochotę, a co dostałem w zamian? Zdradę i informację, że zrobiłeś dzieciaka jakiejś szmacie!- Sehun spuścił jedynie głowę wbijając wzrok w podłogę - Nie chcę cię znać... nie chcę się z tobą już przyjaźnić, nie... nie chcę nawet pamiętać, że kiedykolwiek znałem kogoś takiego jak ty. Jesteś dla mnie w tym momencie nikim...- po tych słowach trącił go z bara udając się do mojego pokoju, w którym pospiesznie zamknął za sobą drzwi.
- Długo ci to jeszcze zajmie?- zapytałem podnosząc niepewnie na niego wzrok.
- Już kończę...- westchnął zerkając na mnie - Co mam robić...
- Skupić się na swojej nowej rodzinie... my jakoś sobie poradzimy. 
- Baek, nie chcę was stracić.
- Mogłeś rozegrać to inaczej.
- Jak? Zrozum, że się zakochałem....
- Rozumiem, ale miałeś chłopaka, z którym powinieneś odpowiednio wcześniej porozmawiać, a nie stawiać go przed takim faktem... Poza tym... nasza przyjaźń naprawdę nic dla ciebie nie znaczy?
- Wiesz, że jesteście dla mnie najważniejsi...
- Mhm... do momentu narodzin twojego dziecka.
- Baekhyun... chcę żebyście poznali InHe i... później nasze dziecko...- parsknąłem śmiechem kręcąc głową.
- Ja z chęcią poznam osobę, przez którą mój przyjaciel tak się zmienił, ale dla Hyungwona będzie lepiej jak nigdy jej nie zobaczy.
- A... co tak cię bawi?
- To dziecko... to wpadka, prawda? Dlatego z nią jesteś, mam rację?- Sehun milczał co było oczywistą odpowiedzią - Tak myślałem... jakby nie patrzeć nikt w tym wieku nie chciałby mieć dziecka.
- Daj spokój, nie chcę o tym gadać.
- Weź odpowiedzialność za to co zrobiłeś... zajmij się chociaż porządnie tym dzieckiem i nie daj dupy tak jak w przypadku Hyungwona...- burknąłem udając się do swojego pokoju. Gdy do niego wszedłem zastałem siedzącego na parapecie chłopaka wpatrującego się beznamiętnie w padające płatki śniegu - Hyungwonnie...
- Po prostu koło mnie usiądź.- wydusił przez łzy nie odrywając wzroku od parku. Zająłem więc miejsce obok niego głaszcząc go po plecach i głowie - Hyung?
- Tak?
- A może to ja zawiniłem?
- Co ty wygadujesz?
- Może Sehun chciał mieć dziecko, a wiesz... ja z oczywistych przyczyn nie mogłem mu go dać...
- Nie gadaj głupot.- wtuliłem go w siebie całując go w głowę - Ten dzieciak to wpadka... Sehun nigdy nie był wystarczająco dojrzały, by zaopiekować się drugim człowiekiem więc logiczne jest to, że nie planowałby dziecka... i to jeszcze na pierwszym roku studiów.
- Naprawdę wpadł z tą całą pindą?- skinąłem jedynie głową czując jak na twarzy przyjaciela pojawia się lekki uśmiech - Dobrze mu tak.- szepnął, po czym oboje odwróciliśmy wzrok od okna wbijając go w drzwi, w których stał Sehun.
- Chcę się pożegnać.- po wymianie spojrzeń wstaliśmy z parapetu podchodząc do chłopaka.
- Jakbyś potrzebował pomocy to... wiesz...- spojrzałem na niego wzdychając - Zawsze postaram się ci pomóc.
- Dzięki.- uśmiechnął się lekko, po czym przytuliliśmy się zerkając jednocześnie na Hyungwona.
- Hyungwon...- zaczął Sehun, jednak ten przygryzł wargę podając mu jedynie rękę.
- Trzymaj się...- chłopak westchnął ściskając jego dłoń, po czym ruszył w stronę drzwi, przy których wynajęta przez niego ekipa wynosiła jego rzeczy - Baek...
- Hm?
- Przytul mnie.

*

                    Od wyprowadzki Sehuna będącą jednocześnie zakończeniem jego związku z Hyungwonem minęły trzy tygodnie. Byliśmy razem w Seoulu, spędziliśmy czas z rodziną, znajomymi, przygotowaliśmy notatki na nadchodzącą sesję, po czym wróciliśmy do Tokio. Dokładniej to wróciliśmy wczoraj wieczorem i właśnie zbieramy się do sklepu, by zaopatrzeć w coś lodówkę. 

- Hm... wydaje mi się, że zapisałem wszystko.- spojrzałem na listę zastanawiając się nad zakupami. Po chwili ni stąd ni zowąd przez moje ramię zerknął Hyungwon uśmiechając się.

- Zapomniałeś o pocky.

- A tak... wybacz mi.- zaśmiałem się dopisując jego ulubione słodycze. Muszę powiedzieć, że wyjazd do Seoulu wpłynął dobrze na mojego przyjaciela. Chłopak spędził czas ze swoimi rodzicami i siostrą, która od zawsze działała na niego jak najlepszy psycholog. Widzę, że Hyungwon znów zaczyna cieszyć się życiem, co bardzo mnie cieszy. 

- Chodź staruszku, bo umieram z głodu.

- Za tego staruszka wylądujesz dzisiaj w śniegu, zobaczysz.- zaśmiałem się ubierając się. 

- Uważaj żebym się nie odegrał.- uśmiechnął się wychodząc z mieszkania. Po chwili byliśmy pod blokiem kierując się do najbliższego, ogromnego sklepu. Uśmiechnąłem się pod nosem wskazując na jedno z łysych, pokrytych śniegiem drzew.

- Popatrz.

- Na co?

- Na tego ptaka.- Hyungwon zatrzymał się uważnie przyglądając się drzewu, na którym nie było absolutnie nic. Zaśmiałem się pchając go w ogromną stertę świeżego, bielutkiego puchu - Ładny?- chłopak zmierzył mnie wzrokiem, jednak po chwili zaczął się śmiać jak opętany.

- Jak mogłeś Hyung?!

- Ta zaspa czekała na ciebie od rana.- śmiałem się trzymając się za brzuch - Nie byłem w stanie jej odmówić.- po chwili poczułem jak tracę równowagę, a zadowolony Hyungwon wymachuje swoją długą nogą tóż obok moich. Nie minęło nawet pięć sekund jak wylądowałem na przyjacielu.

- Ta zaspa pragnęła również ciebie.- zaśmiał się.

- Nienawidzę cię.- burknąłem wycierając twarz z lodowatego śniegu. 

- Ejjj nie mów tak.

- Ale taka prawda.

- Baeeeek!- pisnął jak nastolatka śmiejąc się. Sięgnąłem po puch celując nim w twarz Hyungwona.

- Masz za swoje.- zaśmiałem się starając się podnieść. 

- ZIMNOOOOO!- boże jaki on robi wstyd. Żeby jeszcze krzyczał jak na faceta przystało, a on piszczy jak panienka, a później śmieje się sam z siebie. 

- Bardzo?- uśmiechnąłem się strzepując śnieg z jego różowych policzków. 

- Mhm... całuj.- uwielbiam go. Typowy dzieciak pragnący czyjejś opieki i uwagi. Za każdym razem odkąd pamiętam gdy marzł kazał się całować. Kazał mi to robić nawet wtedy gdy był z Sehunem, jednak ten nie miał jakoś specjalnie nic przeciwko temu - Całuj, bo mi twarz odpadnie.

- Może wtedy w końcu się zamkniesz.- uśmiechnąłem się całując go w czoło, nos, policzki oraz brodę - Cieplej?

- Zapomniałeś o czymś. 

- O czym?- chłopak ułożył usta jak do pocałunku chichocząc - Nie zapędzaj się gnojku.- wstałem pomagając mu wstać.

- Nie umiesz się bawić staruchu.- burknął trzepiąc ubrania. 

- Tak mówisz?

- Mhm.- westchnąłem podchodząc do przyjaciela, po czym chwyciłem go za twarz oblizując wargi. Widziałem jak jego źrenice się powieksząją, a oddech staje się coraz cięższy... dość dziwne. Przygryzłem wargę zbliżając swoją twarz do jego. Hyungwon zamknął oczy, co sprawiło, że serce zaczęło rozsadzać moją klatkę piersiową... czy on też tego pragnie tak samo jak ja?! Zatrzymałem się tóż przy jego wargach wymieniając się oddechami - Pocałuj mnie.

- Hm... mówiłeś, że nie umiem się bawić, a nie całować.- zaśmiałem się pchając go ponownie w zaspę.

- HYUNG!!

*

- No popatrz jak ja teraz wyglądam.- burknął Hyungwon wchodząc do mieszkania z siatami pełnymi zakupów. 

- Jak bałwan.- uśmiechnąłem się biorąc od niego rzeczy - Spadaj do wanny i się przebierz, a ja zrobię coś jeść. 

- Zamawiam shabu shabu!- krzyknął biegnąc w stronę łazienki.

- Tak jest!- zaśmiałem się rozpakowując zakupy. Cały czas myślę o sytuacji, która miała miejsce w parku. Nie rozumiem tego... może Hyungwon chciał mnie pocałować jedynie w formie żartu? Albo to miał być ten słynny, rozgrzewający buziak? Może też mu się podobam, a ta zabawa miała przełamać tą przyjacielką barierę między nami? Cholera... najgorszą opcją byłoby gdybym był kimś na pocieszenie po Sehunie, ale Hyungwon nie należy do takich osób. Wątpię żeby chciał się zabawić moim kosztem, by poprawić sobie humor. Myśląc nad tą sprawą postawiłem na stoliku w salonie palnik z garnkiem, do którego nalałem bulionu i zacząłem wrzucać różnego rodzaju warzywa i grzyby.

- Mogę twoją bluzę?!- podskoczyłem biorąc głęboki oddech.

- Bierz!- Hyungwon należy do dość głośnych osób, które jak krzyknął potrafią pobudzić do życia zmarłego, ale jest to też jedna z rzeczy, którą w nim uwielbiam. 

- Jestem.- powiedział stając przy blacie - Pomóc ci?

- Trzeba dać tylko mięso.

- Robi się.- uśmiechnął się rozpakowując cienkie plasterki mięsa, po czym położył je na stoliku przynosząc jeszcze pałeczki i miski - Siadaj no.- usiadłem naprzeciwko niego przyglądając się uważnie temu co robi - Co jest?

- Nic.

- Idziesz dzisiaj na uczelnię?

- Niee... na szczęście dopiero jutro.- westchnąłem zanurzając mięso w wywarze. 

- Ja mam wieczorem wykład, ale...

- Masz na niego iść.

- Hyung no...

- Bez dyskusji... zaraz sesja, masz ją zdać jak najlepiej. 

- I tak zdam na same piątki... chcę zostać w domu.- westchnąłem ładując mięsko do buzi.

- Czemu chcesz zostać?- chłopak wzruszył ramionami nakładając sobie jeść.

- Możemy obejrzeć jakiś film i zjeść coś dobrego.

- W sumie kuszące... a z czego masz dzisiaj wykład?

- Z planowania przestrzennego... nudy.- machnąłem ręką śmiejąc się.

- To faktycznie można sobie darować. 
- Sam widzisz.- zaśmiał się idąc do kuchni po coś do picia - A trzeba się jakoś rozluźnić przed sesją.
- Mm... w sumie racja.- westchnąłem ładując do ust mięso z jakimiś grzybkami.
- Boisz się?- odłożyłem pałeczki przytakując - Hyung... to będzie twoja siódma sesja... naprawdę się boisz?
- To już magisterka Hyungwon... będzie o wiele ciężej. Chociaż powiem ci, że tobie jako pierwszakowi też nie będzie łatwo.
- Wiem no... ale jakoś się tym nie stresuję, bo co to da? Trzeba sobie odpowiednio rozplanować naukę, a nie się stresować.
- W sumie masz trochę racji.
- A no widzisz.- uśmiechnął się siadając obok mnie - Przytul.
- Przytul, przytul.... tylko byś się tulił przylepo.- uśmiechnąłem się wtulając go w siebie.
- Oj lubię tak... cicho.
- No wiem.- westchnąłem głaszcząc go po brzuchu gdyż siedział oparty plecami o moją klatkę piersiową - Jak się czujesz?
- Chodzi ci o Sehuna?- aishh... wolałem zapytać o to trochę dyskretniej, ale jak widać mi nie wyszło.
- Mhm.
- A dobrze... już o nim zapomniałem. 
- Na pewno?
- Mhm... nie przejmuj się tym. 
- No to dobrze.- w zasadzie reszta dnia zleciała nam na rozmowie o uczelni, Sehunie, planach na przyszłość, filmie jaki będziemy oglądać i oczywiście najważniejsza kwestia... co będziemy jeść podczas wieczoru filmowego. Gdy się wykąpaliśmy i przygotowaliśmy jedzenie, rozsiedliśmy się na kanapie włączając film. Padło na jakiś koreański horror z tego roku.
- Nie boisz się?- zapytał polewając nam sake.
- Ja?- parsknąłem śmiechem - Błagam cię, nawet mnie nie rozśmieszaj.
- Będę cię później straszył i zobaczymy. 
- Przypomnieć ci jak zachowywałeś się po ostatniej nocy horrorów?- chłopak wręczył mi kieliszek przedrzeźniając mnie.
- Wiesz co Hyung?
- Hm?
- Wal się.- zaśmiałem się wypijając kieliszek, po czym sięgnąłem po sushi opierając się o oparcie kanapy. Po chwili Hyungwon zrobił to samo. Usiadł blisko mnie wtulając się we mnie, po czym rękoma zaczął podjadać przygotowane wcześniej futomaki.
- Pałeczki weź.
- Ojjj.... oglądasz to oglądaj.- zaśmiałem się czochrając mu włosy, po czym zająłem się oglądaniem filmu. Przyznam szczerze, że nie było w nim nic specjalnego... trochę krwi, krzyków, dobra muzyka... nic poza tym. Hyungwon co chwilę drżał chowając twarz w mojej klatce piersiowej. Chciałem go wyśmiać, ale jest przy tym tak uroczy, że nie miałem serca mu tego robić - Trochę straszny, co?- szepnął nalewając nam kolejne kieliszki sake.
- Bardziej obrzydliwy niż straszny. Aż odechciało mi się jeść.
- To co? Włączamy komedię?
- W sumie czemu nie.- zaśmiałem się głaszcząc go po plecach.
- To najpierw po kieliszku.- uśmiechnął się wręczając mi jeden z nich.
- Za co pijemy?
- Mmmm...- Hyungwon zamyślił się lekko się czerwieniąc - Za nas?
- Jako przyjaciół.- sprostowałem uśmiechając się.
- Niekoniecznie.- szepnął delikatnie mnie całując przez co upuściłem kieliszek z sake na dresy - Przepraszam.- jęknął sięgając po papierowy ręcznik. Zamurowało mnie... od tylu lat czekałem na ten pocałunek... tak bardzo go pragnąłem, że nie mogło do mnie dotrzeć, że w końcu miał miejsce... - Trzeba to zaprać...
- Hyungwon...- szepnąłem łapiąc go za twarz, po czym ponownie wbiłem się w jego słodkie, pełne wargi. Chłopak położył się na mnie oddając tę pieszczotę. Nie miałem pojęcia, co wyprawiamy. W zasadzie nie chciałem się nad tym rozwodzić. Najważniejsze było dla mnie to, że jestem teraz tak blisko Hyungwona, robiąc z nim to, na co tak długo czekałem.
- Nauczcie się w końcu zamykać drzwi, bo coś wam się stanie.... o proszę.- Hyungwon podniósł się delikatnie poprawiając włosy - Szybko się pocieszyłeś.- do salonu wszedł Sehun mierząc nas uważnie wzrokiem.
- Po co przyszedłeś? Wydaje mi się, że już tu nie mieszkasz.- odburknął Hyungwon wstając z kanapy.
- Napisałem wam, że przyjadę po kilka rzeczy, których nie zabrałem.
- Naprawdę?- chłopak sięgnął po telefon wzdychając - O widzisz... zablokowałem twój numer więc takie śmieciowe wiadomości już mi nie przychodzą.
- Ale wyostrzył ci się język.
- Każda taka sytuacja czegoś nas uczy, nie uważasz?
- Weź po prostu swoje rzeczy i idź...- powiedziałem podnosząc się z kanapy.
- Oczywiście... nie mam zamiaru wam przeszkadzać.- parsknął śmiechem udając się do pokoju. Wziąłem głęboki oddech spoglądając na Hyungwona.
- Pogadam z nim.
- Przy okazji kopnij go ode mnie w dupę.- zaśmiałem się udając się do Sehuna. Przed wejściem do pokoju wziąłem głęboki oddech zaciskając dłonie w pięści.
- Długo posuwasz mojego faceta?
- Słucham...- Sehun odwrócił się wrzucając do pudła jakieś książki.
- Pewnie tylko czekałeś aż się rozstaniemy.
- Co? Weź nie pieprz durnot. Poza tym z tego co wiem nie jesteście już razem więc Hyungwon może robić co chce i z kim chce. 
- Nie no pewnie.
- Chyba nie sądziłeś, że będzie na ciebie czekać?- chłopak warknął łapiąc mnie za koszulkę. Muszę przyznać, że nieźle się wtedy wystraszyłem.
- Nie sądziłem, że jesteś takim chujem...
- Nie rozumiem...
- Jak ci nie wstyd zabierać faceta przyjacielowi?
- Sehun do cholery jasnej.- odepchnąłem chłopaka biorąc głęboki oddech - Zostawiłeś go dla jakiejś ciężarnej pindy więc nie rozumiem o co ci właściwie chodzi.... Hyungwon też ma prawo ułożyć sobie życie na nowo.
- Ale niekoniecznie z tobą.- warknął trącając mnie z bara, po czym wyszedł z mieszkania rzucając wcześniej kluczami na stolik stojący obok wyjścia. Może rzeczywiście źle zrobiłem? Sam nie wiem co mam teraz o tym myśleć... Czy żałuję pocałunku z osobą, którą kocham od kilku lat? Absolutnie nie, ale może Sehun ma rację... mimo, że to jego były chłopak to może faktycznie nie powinienem się wtrącać i z nim kręcić? Co robić do cholery...

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Najwyższa pora odnieść się do Waszych komentarzy dotyczących odstępów czasowych w jakich dodaję ficzki. Skarby... gdybym tylko miała taką możliwość pisałabym dla Was codziennie, ale przez uczelnię nie mam niestety na to czasu. W tym tygodniu mam np. kolokwium z prawa, kolokwium z socjologii i zaliczenie z j.angielskiego. Ci z Was, którzy mają mnie na snapie [ xiaolu_95 ] widzą, że non stop wrzucam zdjęcia jakiś notatek z wiedzą, która nigdy mi się nie przyda w moim zawodzie, ale niestety chcąc nie chcąc trzeba przez to przebrnąć. Piszę teraz rzadziej, bo chcę zdać te kolosy w pierwszym terminie i mieć to najzwyczajniej w świecie z głowy ;) Dodatkowo moja grupa organizuje w tym roku na uczelni jasełka, które ja reżyseruję i też dużo czasu schodzi mi na próby, rozmowy z ludźmi itd. Obiecuję, że gdy zacznie się świąteczny okres wszystko nadrobię i będę dodawała ficzki codziennie, by wprowadzić na bloga ten tzw. świąteczny nastrój i żeby każdy z Was był zadowolony.
Jeśli chcecie do mnie napisać w sprawie ficzków, paringów czy żeby zwyczajnie pogadać zapraszam na mojego fp na fb [ Yaoi by XiaoLu ]. Dużo z Was już się odważyło napisać dzięki czemu zyskałam nowych, świetnych znajomych. :) Ciężko mi powiedzieć kiedy pojawi się kolejny ficzek, ale obstawiam dopiero koniec tygodnia [czwartek/piątek] także musicie niestety uzbroić się w cierpliwość;;
Kocham Was!

Baekhyun&Hyungwon~cz.2[Miłość nie jedno ma imię]

cz.1

- Wychodzę! Miłego dnia!- krzyknąłem łapiąc za klamkę.
- Powodzenia na kolosie Hyung!- usłyszałem głos Hyungwona, na który uśmiechnąłem się pod nosem, po czym wyszedłem z mieszkania. Mam dziś kolokwium ze statystyki, do którego uczyłem się dosłownie dziś w nocy gdyż moje myśli non stop krążą wokół Hyungwona i dziwnego zachowania Sehuna. Przez to wszystko lecę na samych trójach, bo zamiast się uczyć wolę układać w głowie wyimaginowany, idealny obraz mnie z Hyungwonem u boku... jakie to głupie i dziecinne. Dopiero teraz widzę, że zakochani to rzeczywiście dziwne istoty myślące jak dzieci... Z drugiej strony nawet chcąc skupić się na nauce i mimo ogromnych chęci zaplanowania sobie wszystkiego kilka dni wcześniej nie potrafię tego zrealizować. Wolę leżeć na łóżku i myśleć o tym dzieciaku... Ostatnio nawet zacząłem się zastanawiać czy nie darować sobie tego wszystkiego i nie wrócić do Seoulu, bo jeśli dalej tak pójdzie to nie mam szans na skończenie I-roku. Rodzice by mnie zabili, a ja bym się całkowicie załamał i spalił ze wstydu przed grupą i przyjaciółmi. I co wszystkim powiem? Że zawaliłem rok, bo zakochałem się w swoim najlepszym przyjacielu i nie jestem w stanie myśleć o niczym innym tylko o nim? Jak to w ogóle brzmi? Czuję się jak zakochana 13-latka.
        Wyszedłem ze stacji metra kierując się w stronę uczelni. Po porannym zaspaniu nie zdążyłem zjeść nawet śniadania, dlatego też wstąpiłem po drodze do 7eleven, po jakąś kanapkę i kawę. Gdy wyszedłem ze sklepu upiłem łyka wzdychając głęboko.
- Masz kolokwium, skup się do cholery.- syknąłem przecierając twarz. W sumie i tak go nie zaliczę... nie ma opcji. Po przebiegnięciu przez ulicę zacząłem wyglądać kogoś znajomego z nadzieją, że po drodze powie mi czego się uczył, dzięki czemu przyswoję choć odrobinę wiedzy. No tak... tradycyjnie, jak na złość nie byłem w stanie nikogo dostrzec. Tak każdego dnia spotykam kogoś na dziedzińcu uczelni idąc z nim na zajęcia... dzisiaj oczywiście, gdy kogoś potrzebowałem, zostałem sam.W pewnym momencie moją uwagę przykuło niesamowicie nowoczesne, widać, że cholernie drogie auto. No tak... zapomniałem, że kilka dni przed sesją na naszą uczelnię została zapisana Baek InHa... niesamowicie bogata, rozpieszczona i rozkapryszona panna. Jej ojciec ma kupę kasy, dzięki czemu ta dostaje na wszystko co tylko zechce.. nienawidzę czegoś takiego. Fakt, moi rodzice też mają pieniądze, ale nie wywyższam się z tego powodu, nie chwalę się wszystkim moimi najnowszymi gadżetami i nie imprezuję codziennie za ich pieniądze po najlepszych, najbardziej ekskluzywnych klubach, a jestem pewien, że ja i ta cała InHa mamy podobnej wysokości kieszonkowe. Otworzyłem kanapkę biorąc gryza, po czym pokręciłem głową wzdychając. Gdy dziewczyna wysiadła z auta nałożyła okulary przeciwsłoneczne, mimo iż mieliśmy środek zimny, bez ani jednego promyka słońca, po czym wzięła głęboki oddech uśmiechając się. Po chwili z drugiej strony otworzyły się drzwi - Oo... czyżby jej chłopak?- zaśmiałem się uważnie przyglądając się autu. Gdy ujrzałem wysiadającą osobę kanapka znajdująca się w mojej dłoni wypadła na ziemię w stertę śniegu - Sehun?!- syknąłem pod nosem chowając się za drzewem. Mój przyjaciel podobnie jak ta panna nałożył okulary biorąc ją za rękę. Otworzyłem usta ze zdziwienia rozglądając się za Hyungwonem. Przecież on i jego podły facet mają zajęcia w tym samym czasie. Czy Sehun naprawdę jest takim idiotą, że nie spodziewa się przyłapania ze strony Hyungwona? A może robi to specjalnie? Nie... nie, nie, nie. Przecież nikt na uczelni nie wie, że on i Hyungwon są razem. Wynikłaby z tego niezła afera gdyby Hyungwon zrobił awanturę na korytarzu pozywając starszego o zdradę... Tak, to byłoby głupie i ryzykowne. Przynajmniej wiem już co dzieje się ostatnio z Sehunem. Przyczepił się bogatej panny? Zmienił orientację? Zaraz... czy orientację da się zmienić z dnia na dzień? Czy to w ogóle jest możliwe? Wszedłem na uczelnię zastanawiając się co powinienem zrobić. Porozmawiać z Sehunem i opieprzyć go od stóp do głów, powiedzieć o wszystkim Hyungwonowi czy lepiej siedzieć cicho i udawać, że o niczym nie wiem? Co nie zrobię, każda z tych sytuacji będzie zła i krzywdząca dla którejś ze stron.
           Po absolutnie zawalonym kolokwium skoczyłem na szybkie zakupy, po czym przybity udałem się do mieszkania. Nie jestem smutny z powodu egzaminu... zdam go podczas drugiego terminu. Bardziej w sumię martwię się o Hyungwona i jego realcję z Sehunem. Wiecie o co mi chodzi, prawda? Jeśli powiem Hyungwonowi o tym co widziałem rano, ten załamie się, będzie potwornie przygnębiony i prawdopodobnie rzuci Sehuna robiąc krzywdę jedynie sobie. Gdy zerwą, Sehun wyprowadzi się pewnie do InHy zostawiając na lodzie naszą przyjaźń i tym samym interesy rodziców. Boże, co mam robić? Po wejściu do domu ruszyłem do kuchni stawiając na blacie reklamówkę z zakupami.
- Hyung!- podskoczyłem spoglądając nerwowo w stronę biegnącego w moim kierunku Hyungwona - I jak kolokwium? Zdałeś? Z resztą co ja się głupio pytam... na pewno dostaniesz piątkę.
- Wątpię.- uśmiechnąłem się nerwowo zajmując się rozpakowaniem zakupów - A ty co? Nie wybierasz się na uczelnię?
- Y y... nie mam dzisiaj ochoty. 
- Widziałem Sehuna na uczelni.
- Ah tak... miał dzisiaj jakąś poprawkę i musiał iść.
- Mhm.- westchnąłem wręczając chłopakowi jego ulubione, mleczno- jagodowe pocky, w uroczym, świątecznym opakowaniu - Smacznego.
- Dziękuję.- uśmiechnął się szeroko - Z jakiej to okazji?
- Z takiej, że jesteś moim najlepszym przyjacielem i chcę dla ciebie jak najlepiej.- wydusiłem na jednym tchu wprawiając chłopaka w stan lekkiego zakłopotania i zmieszania.
- Oh... dzięki Hyung.- przytulił mnie na chwilkę, po czym wskoczył na blat zajadając się słodyczami - Chcesz?
- Nie... wiesz, że najbardziej lubię truskawkowe.
- No racja... Baek?
- Hm?- spojrzałem na przyjaciela odrywając się od szafki.
- Wszystko okej?
- Tak.- skinąłem głową uśmiechając się.
- No to dobrze...- w pewnym momencie usłyszeliśmy dźwięk klucza - Ooo Sehun wrócił.- gdy wspomniany chłopak wszedł do kuchni, Hyungwon podbiegł do niego całując go w policzek - Poprawiłeś?
- Na pięć.- uśmiechnął się podchodząc do blatu. Nie miałem ochoty nawet na niego patrzeć. Udawałem, że jestem tak pochłonięty układaniem produktów, że nawet go nie zauważyłem - Nie pogratulujesz mi?- usłyszałem koło siebie jego niski, chłodny głos. Westchnąłem odwracając się powoli w jego stronę.
- Możemy pogadać?- nie sądziłem, że tak szybko wymięknę, ale ta sprawa nie daje mi spokoju.
- O czym?
- Wydaje mi się, że dobrze wiesz o czym.- powiedziałem beznamiętnie widząc w jego oczach kumulujący się strach.
- Chodź do pokoju...
- Sehun...- Hyungwon otworzył szerzej oczy ładując do ust kolejną pałeczkę pocky.
- Zaraz do ciebie przyjdę skarbie.- uśmiechnął się idąc do pokoju. "Skarbie"... jak śmiesz tak do niego mówić dupku? Ruszyłem za nim układając sobie w głowie moralną regułkę, jednak nie mogłem skleić ani jednego, sensownego zdania. Po wejściu do jego sypialni zamknąłem drzwi biorąc głęboki oddech.
- Długo się z nią spotykasz?
- Skąd o tym wiesz do cholery?
- Ty no nie wiem... bo łazisz z nią za rękę na uczelni, na której studiuję ja i twój chłopak? Pomyślałeś o tym?- Sehun złapał się za głowę siadając na łóżku - Albo z nią zrywasz albo porozmawiaj w końcu z Hyungwonem... nie możesz mu tego robić... 
- Nie wiem jak mam z nim porozmawiać...
- Ja ci tego nie powiem... nie mam zamiaru bronić cię w tej sprawie. Jak mogłeś?
- Jej ojciec może dużo wnieść w firmę naszych rodziców... poza tym... chyba naprawdę się w niej zakochałem.- parsknąłem śmiechem.
- Czy ty siebie słyszysz? Jakaś panna i jej kasa są ważniejsze niż twój najlepszy przyjaciel i chłopak jednocześnie? Naprawdę pieniądze już tak bardzo przysłoniły ci oczy?
- To nie tak...
- A jak? Co zamierzasz teraz zrobić? Zostawić nas dla niej? Z resztą... kij ze mną... bardziej martwię się o Hyungwona.- wziąłem głęboki oddech upewniając się, że Hyungwon nas nie słyszy - Chociaż mi też nie uśmiecha się strata przyjaciela...
- Dlaczego od razu strata?
- Naprawdę widzisz naszą trójkę przyjaźniącą się ze sobą po tym jak zostawisz Hyungwona? Przecież to jest niemożliwe... 
- Liczę na to, że Hyungwon zrozumie...- westchnąłem opierając się o drzwi.
- Zrozumie... ale będzie potwornie cierpiał, uwierz mi.- chwyciłem za klamkę przeklinając się w środku, że zacząłem ten temat - Porozmawiaj z nim jak najszybciej... - po wyjściu z sypialni chłopaka zerknąłem na Hyungwona, który niczego nieświadomy zajadał się słodyczami oglądając coś w telewizji. Westchnąłem jedynie zamykając się w swoim pokoju. W ciszy liczyłem na to, że Sehun porozmawia z nim od razu i zrobi to w sposób taktowny i delikatny... mam nadzieję, że załatwi to tak, by go nie skrzywdzić. Położyłem się na łóżku wpatrując się w sufit. Może powinienem wyjść z domu żeby spokojnie porozmawiali? Z drugiej jednak strony znając Sehuna on opuści mieszkanie zostawiając zapłakanego Hyungwona... nie powinien być wtedy sam. Zawsze tak było gdy się kłócili... Sehun wychodził z domu, a Hyungwon płakał albo wyzywał go na wszelkie możliwe sposoby. By nie korciło mnie wyjście do nich gdy usłyszę podniesiony głos najmłodszego z nas, nałożyłem na uszy słuchawki oddając się swojej ulubionej muzyce.

*

- Hyung... Hyung, obudź się...- słyszałem cichnącą muzykę czując na sobie delikatny dotyk - Baek...

- Hm?- przetarłem twarz spoglądając na siedzącego na moim łóżku Hyungwona - Co tam?- chłopak wziął głęboki oddech.

- Rozstałem się z Sehunem... wiedziałeś o tym, że kogoś ma?- podniosłem się gwałtownie otwierając szeroko oczy... czy to mi się śni? Dlaczego on przyjął to tak spokojnie?

- Co ty mówisz...

- Baekhyun, obudź się.- westchnął szczypiąc mnie w rękę. Syknąłem mając zapewnienie, że nie śnię - Niedługo ma się ponoć od nas wyprowadzić...

- Hyungwonnie... przykro mi...- ten wzruszył ramionami wzdychając.

- Czułem, że to się posypie... nie sądziłem tylko, że tak szybko.- wtuliłem w siebie chłopaka głaszcząc go po plecach - Mogę dzisiaj u ciebie spać?

- Pewnie.

- Poradzimy sobie we dwójkę, prawda?- spojrzałem w jego zbolałe oczy głaszcząc go po twarzy.

- Oczywiście, że tak...

- Szkoda naszej przyjaźni.- dodał z wymuszonym uśmiechem zalewając się łzami...

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Baekhyun&Hyungwon~cz.1[Miłość nie jedno ma imię]

- Hyung ratuj!- z absolutnie błogiej, leniwej i totalnie bezproduktywnej soboty wyrwał mnie przerażony głos mojego najlepszego przyjaciela Hyungwona. Zerwałem się z łóżka udając się do kuchni, skąd dobiegał jego głos. Gdy do niej wbiegłem chłopak stał na krześle machając panicznie rękmoma.
- Co się stało?- ten nic nie mówiąc wskazał na piekarnik piszcząc. Zmarszczyłem brwi uważnie mu się przyglądając - Przemówił do ciebie czy o co chodzi?
- Tam jest karaluch.
- Karaluch mówisz.- westchnąłem kucając. Rzeczywiście... w niewielkiej szparce pod piekarnikiem tkwił niewielkich rozmiarów karaluch. Wziąłem go do ręki przyglądając się Hyungwonowi - Patrz jaki słodki maluszek.
- Wyrzuć go przez okno.
- No co ty... jak zleci z trzeciego piętra to będzie po nim.- chłopak wzruszył ramionami.
- No przecież o to chodzi Hyung.
- Widzisz... chce cię zabić.- westchnąłem podchodząc bliżej przyjaciela.
- ZABIERZ GO ODE MNIE!- zaśmiałem się wyrzucając zwierzaka przez okno.
- Co to za krzyki?- do kuchni wszedł Sehun... mój przyjaciel, a chłopak Hyungwona.
- Wróciłeś.- uśmiechnął się zeskakując z krzesła, po czym wtulił się w partnera wywołując ponowne kłucie w moim sercu - Baek celował we mnie karaluchem.- Sehun parsknął jedynie śmiechem kierując swoje kroki do stołu.
- Zrobisz mi kawy?
- Pewnie skarbie.- chłopak uśmiechnął się przystępując od razu do działania. Westchnąłem udając się do pokoju... nie chciałem im przeszkadzać. Cóż... nazywam się Baekhyun i jestem studentem I-roku na Japońskim Uniwersytecie Ekonomicznym. Skończyłem w Korei studia licencjackie, a na magisterkę postanowiłem przyjechać do Tokio. Ja i moi przyjaciele marzyliśmy o tym odkąd pamiętam. Zawsze obiecywaliśmy sobie, że któregoś dnia wyjedziemy do Tokio i tam ułożymy sobie życie. Hyungwon i Sehun są obecnie na I-roku studiów licencjackich. Uczymy się na jednej uczelni, jednak chłopaki są na kierunku- gospodarka przestrzenna. Przyjaźnimy się odkąd jeździliśmy w wózkach. Nasi rodzice mają wspólną firmę i my jako dzieciaki byliśmy stałymi bywalcami na ich spotkaniach organizacyjnych czy wyjściach na obiad czy też kolację. Hm... wspomniałem, że Hyungwon i Sehun są razem... no niestety są, od jakiś dziewięciu, może dziesięciu miesięcy. Czy jestem zazdrosny? Teoretycznie się cieszę, ale widzę jak od jakiegoś czasu Sehun źle traktuje Hyungwona, a ten mimo to do niego lgnie. Wiem, że bardzo go kocha, bo często o tym rozmawiamy, ale wiem też, że cierpi z powodu zachowania swojego chłopaka. Tak jak mówiłem.. cieszę się, że są razem, ale jestem... może troszkę zazdrosny o Hyungwona, no ale cóż... Sehun mnie wyprzedził i nie mam zamiaru się wtrącać. Może opowiem coś o naszym mieszkaniu? Wynajmujemy mieszkanie na trzecim piętrze, w 3-piętrowym bloku na dość kameralnym, zielonym osiedlu w dzielnicy Shinjuku. Można więc powiedzieć, że udało nam się upolować mieszkanie w samym sercu Tokio, z czego jesteśmy bardzo zadowoleni. Na najbliższą stację metra mamy dosłownie dwie minutki drogi, a później prostą drogą dojeżdżamy pod sam uniwersytet. Dlaczego Tokio? Nasi rodzice współpracują z tutejszymi, dużymi firmami, przez co można by powiedzieć co pół roku bywaliśmy tu na kilkudniowych "wakacjach". Podczas gdy rodzice przesiadywali w firmach, my zwiedzaliśmy, imprezowaliśmy, poznawaliśmy uroki tego ogromnego, kolorowego, dość kontrowersyjnego miasta. Można powiedzieć, że czujemy się tu jak w domu. Stąd też decyzja o wyjeździe w to miejsce.
         Wszedłem do swojego pokoju zamykając za sobą drzwi. Westchnąłem głęboko siadając na łóżku, po czym wbiłem wzrok w szklaną ścianę robiącą jednocześnie za moje okno wybiegające na wysokie budynki oraz przydomowy, niewielki park. Drzewa i ulice przykryte były puchatą warstwą śniegu, którego to padało z nieba coraz więcej. Powoli kończyliśmy pierwszy semestr na uczelni, z czego bardzo się cieszyłem. Pojedziemy do Seoulu, zresetujemy się, przygotujemy się na drugi, znacznie gorszy semestr...
- Hyung...- oderwałem wzrok od okna kierując go w stronę drzwi, w których stał Hyungwon.
- Co tam?
- Mogę z tobą pogadać?
- Jasne.- zmarszczyłem brwi zdejmując z łóżka laptopa i książki - Siadaj.- chłopak zamknął za sobą drzwi wskakując na moje łóżko - Gdzie Sehun?- ten wzruszył ramionami.
- Nie mam pojęcia... znowu gdzieś wyszedł i tradycyjnie nie powiedział mi gdzie. 
- O tym chciałeś pogadać?- położyłem się podkładając sobie pod głowę poduszkę.
- No a jak... chciał kawę, zrobiłem mu kawę, a ten wziął łyka, dostał jakiegoś sms'a i wyszedł... mam już tego dość.- warknął kładąc się obok mnie.
- Rozmawiałeś z nim o tym?
- Próbowałem, ale on oczywiście ma w dupie co do niego mówię. Momentami go nienawidzę...- oho... widzę, że między nimi rzeczywiście dzieje się coś złego, ale mimo to nie mam zamiaru mówić Hyungwonowi by rozstał się z Sehunem. Oboje są moimi przyjaciółmi i nie chcę skrzywdzić żadnego z nich.
- Nie mów tak ośle... każdy związek miewa gorsze momenty, także się nie przejmuj. 
- Baekhyun, jak mam się nie przejmować skoro dzień w dzień jest to samo? Mało ze sobą rozmawiamy, Sehun w ogóle nie słucha co do niego mówię, jest dla mnie oschły... aishh... czuję się nawet źle kiedy się obok niego kładę, bo mam wrażenie, że się mnie brzydzi czy coś...
- Czy ty całkowicie oszalałeś?
- Mówię ci tylko jak to wygląda z mojego punktu widzenia.
- Pozostaje wam jedynie rozmowa... musisz go przycisnąć i z nim pogadać, bo inaczej nic z tego nie będzie.
- W jakim sensie?
- No... możecie się rozstać.- Hyungwon chwilę się we mnie wpatrywał jednak po chwili westchnął wzruszając ramionami.
- Może wtedy będzie lepiej...
- Hyungwon... przecież tak naprawdę nie chcesz się z nim rozstawać.
- No niby nie... ale nienawidzę się z nim kłócić i już trochę mnie to przerasta.
- Ochłoń i pogadaj z nim na spokojnie.
- Ciekawe w ogóle kiedy wróci.
- No tego akurat nie wiem, ale masz czas żeby od niego wypocząć. - chłopak spojrzał na mnie uśmiechając się.
- A ty czemu jeszcze nikogo nie masz?- poczułem jak moje serce przyspiesza.
- Em... nie wiem... nie spieszy mi się. 
- Na pewno masz na roku jakieś fajne laski.- ehh... o czym ty kochanie mówisz?
- No tak, niby kilka jest całkiem niezłych, ale wolę póki co skupić się na nauce, a nie...
- Hyung, masz już 24 lata... starość cię goni.
- A wyjdź mi stąd.- prychnąłem uderzając go poduszką. Chłopak zaśmiał się wstając z łóżka.
- Ale wiesz, że mimo twojego starczego wieku bardzo cię kocham?- chichotał drapiąc się po brzuchu.
- Mmm... a teraz wypad.- gdy Hyungwon podszedł do drzwi rzuciłem w niego poduszką uderzając w głowę - No... odegrałem się... kocham cię.- zaśmiałem się machając mu. Hyungwon jedynie zmarszczył nos opuszczając mój pokój. "Kocham Cię"... jak te słowa dziwnie brzmią gdy są kierowane w stronę najlepszego przyjaciela. Westchnąłem sięgając po leżącą na dywanie książkę, po czym oddałem się w pełni lekturze.

/ w tym samym czasie/

           Hyungwon udał się do sypialni, którą dzieli ze swoim chłopakiem Sehunem. Mając nadzieję, że chłopak zostawił w pokoju jakieś wskazówki, które mogłyby wskazać na jego dziwne zachowanie zaczął przeglądać jego rzeczy.
- Musi coś być.- jęknął przekopując się przez sterty jego ubrań.
- Co ty robisz?- Hyungwon zamarł odwracając się w stronę drzwi - Czemu grzebiesz w moich rzeczach?
- Em... nie grzebię skarbie tylko układam ci rzeczy, bo... bo zrobił się w nich lekki bałagan. 
- Mhm.- Sehun usiadł przy biurku wyjmując z plecaka książki.
- Gdzie tak nagle wyszedłeś?
- Miałem coś do załatwienia. 
- A co takiego?- zapytał wieszając mu się na szyi - Nie mam czasu się tobą nacieszyć.
- Cieszysz się mną dzień w dzień od małego.
- Misiuuuu...
- Przestań, mam na jutro dużo roboty.- chłopak westchnął siadając na łóżku.
- Możemy porozmawiać?
- Tylko szybko.
- Sehun... czy ty mnie jeszcze kochasz?- widać było, że barki chłopaka spinają się.
- Kocham cię.
- To czemu mnie tak traktujesz?
- Jak?
- Jak wroga... albo jak powietrze.
- Hyungwon zbliża się sesja, a ja mam masę nauki... stresuję się.
- Też mam sesję, Baek też, ale nie odtrącamy się nawzajem...
- To może powinieneś być z Baekhyunem skoro jest dla ciebie taki dobry?- po tych słowach Sehun warknął wychodząc pospiesznie z pokoju zostawiając w nim samego, totalnie zaskoczonego partnera.

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------