Fatum~cz.1[Mino&Jinwoo]

- Jinwoo, czekaj!- zatrzymałem się słysząc głos kolegi.
- Tak?
- Pożyczysz mi do jutra zeszyt do logiki? Muszę skserować notatki do kolosa.
- Jasne.- uśmiechnąłem się szukając pospiesznie w torbie danego zeszytu.
- Spieszysz się gdzieś?
- Taaak... wiesz, mam jechać ze współlokatorem na badania. 
- A co się stało?
- Trzy miesiące temu miał operację i chciał żebym pojechał z nim na badania kontrolne.- uśmiechnąłem się wręczając chłopakowi zeszyt - Proszę. 
- Ratujesz mi tyłek.- zaśmiałem się zarzucając torbę na ramię.
- Masz tu absolutnie wszystko więc masz dostać pięć. 
- Nie widzę nawet innej opcji. Dzięki... w piątek na imprezie stawiam ci piwo.
- Super.- uśmiechnąłem się schodząc schodek niżej - Lecę, bo się spóźnię. Do jutra!- krzyknąłem biegnąc w stronę wyjścia. Wprawdzie Taehyun po całej tej operacji czuje się świetnie, jednak mimo to jego lekarz prowadzący kazał mu co jakiś czas przyjeżdżać na kontrolę. Cóż... w końcu nie codziennie ma się przeszczepianą wątrobę... lepiej sprawdzić czy nic tam się nie dzieje. No dobrze, przechodząc do konkretów. Jak już wiecie, mam na imię Jinwoo. Od trzech lat mieszkam w Gyeongsan gdzie studiuję dziennikarstwo. Czemu wybrałem akurat takie miasto? Hmm... bo jestem osobą dziwną? Wierzącą, że w tak małych, wiecznie deszczowych i pochmurnych miastach dzieją się rzeczy nadprzyrodzone? Wiem, że to głupie, ale odkąd pamiętam, zawsze ciągnęło mnie do cichych, odludnych miejsc, gdzie nie ma masy ludzi, gdzie panuje spokój i cisza. Wraz z moim najlepszym przyjacielem Taehyunem doszliśmy do porozumienia, że wybierzemy to właśnie miasto na dalszą edukację. On z początku chciał iść do Seoulu, ale moim zdaniem stolica Korei jest już nieco przereklamowana. Wszyscy nasi znajomi z liceum poszli właśnie tam. Nie rozumiem w czym stolica jest lepsza od innych miast. Wszystkie powinny bać tak samo ważne. No nic... wiodę w sumie spokojne i nieco nudne życie. W Gyeongsan nie ma w zasadzie zbyt wiele atrakcji. Wiadomo, że mamy tu kluby, kawiarnie, kina, ale nie jest to wszystko robione na tak masową skalę jak chociażby w Seoulu czy Busan. Z drugiej strony jakby nie patrzeć w zupełności nam to wystarczy.
Dobiegając do przejścia usłyszałem dźwięk telefonu. Czułem, że Tae zdenerwuje się moim spóźnieniem. Nie mam tego w zwyczaju, ale sami wiecie jaka była dzisiaj sytuacja. Mam nadzieję, że mój przyjaciel nie będzie długo zły.
- Taeś, przepraszam, już lecę na autobus.
- Dopiero? Wiesz, która jest godzina?
- Wiem, no wiem... wykładowca przedłużył nam wykład, a potem zatrzymał mnie kol...- usłyszałem przerażający pisk opon. Dźwięk był tak potworny, że upuściłem z rąk telefon zatykając sobie uszy. Dopiero po chwili zorientowałem się, że hamujący tak gwałtownie samochód zatrzymał się przeze mnie... ale ze mnie nieodpowiedzialny dzieciak. Byłem w szoku... Upadłem na kolana głęboko oddychając. Niecały metr i bym nie żył...
- Co ty dzieciaku wyprawiasz?!- uniosłem głowę chcąc spojrzeć na wściekłego kierowcę jednak wtedy ujrzałem stojącego po drugiej stronie przejścia chłopaka... w zasadzie to faceta. Był niezwykle męski i przyglądał mi się z ogromnym spokojem. Nawet nie drgnął... aishhh, przecież mogłem zginąć! Co za znieczulica!
- Ja... bardzo... bardzo pana przepraszam.- wstałem z trudem łapiąc w drżącą dłoń pobity telefon.
- W ogóle nie patrzysz co się dzieje wokół ciebie! 
- Przeprosiłem...
- Co mi z twoich przeprosin?! Gdybym cię potrącił, poszedłbym siedzieć!- przełknąłem z trudem ślinę zerkając na mężczyznę.
- A więc chodzi... chodzi tylko o pana, tak?- wziąłem głęboki oddech gdyż w przypływie emocji nie potrafiłem nawet odpowiednio się wysłowić - Moje życie nie ma tu najmniejszego znaczenia?
- Przez głupotę i nieodpowiedzialność takich jak ty codziennie ginął setki ludzi.- poczułem się naprawdę beznadziejnie... Kim niby jest ten facet, że tak bezczelnie miesza mnie z błotem? - Na pewno nic ci się nie stało?
- Na pewno...- burknąłem kłaniając się - Przepraszam.- skierowałem wzrok w kierunku chodnika, jednak nie było na nim tajemniczego, bezdusznego chłopaka, który przyglądał się całej tej scenie. Westchnąłem zerkając na stłuczony telefon... 14 nieodebranych połączeń od Taehyuna... cholera - Tae, już idę...
- Boże, co się stało?! Ty żyjesz, tak?!
- Hm?
- Ktoś cię potrącił?!
- Co?... Nie, nie, spokojnie... nic mi nie jest. 
- Na pewno jesteś w szoku, zaraz... już do ciebie jadę. Gdzie cię zabrali?
- Tae, nic mi nie jest, spokojnie. Idę właśnie na przystanek... na własnych nogach wyobraź sobie... wszystko jest okej.
- Przyjadę po ciebie.- cały Taehyun... coś mi się stanie... albo grozi mi niebezpieczeństwo i już budzi się w nim starszy brat. W sumie zawsze się o mnie troszczy. Codziennie rano śniadanka, jak jestem chory to pierwszy czuwa przy moim łóżku i wciska we mnie leki. Na imprezę też nie puści mnie samego, bo "coś może mi się przecież stać".
- Jedzie mój autobus... będę niedługo i pojedziemy do szpitala.
- Odwołałem to. 
- Że co? Jak to odwołałeś?
- Myślałem, że wpadłeś pod samochód idioto.... tak do mnie leciałeś, że nawet nie patrzyłeś na drogę. 
- Ale nic mi nie jest...
- Nie ważne... wyjdę po ciebie na przystanek i zaprowadzę cię za rączkę do domu. Już nawet nie można cię samego z domu wypuścić...
- Przestań... nie jestem dzieckiem.
- Ale tak się zachowujesz Jinwoo.- przyjaciel rozłączył się. Westchnąłem zajmując miejsce w autobusie. Dopiero gdy usiadłem poczułem niesamowitą ulgę. W tym momencie poczułem jak cały stres związany z tą sytuacją ze mnie schodzi... nogi miałem dosłownie jak z waty. Wiem jeszcze tyle, że jak się spotkam z przyjacielem, czeka na mnie poważna rozmowa połączona z ogromnym ochrzanem. Zastanawia mnie jeszcze chłopak, który wpatrywał się we mnie, podczas gdy ja siedziałem na środku przejścia jak ta sirota. Nie mówię, że miał podbiec do mnie i wypytywać czy aby na pewno żyję i nic mi nie jest. Chodzi mi bardziej o jakiekolwiek ludzkie odczucia z jego strony. Ja na przykład widząc taką sytuację, na pewno nie stałbym z boku, tylko bym działał. Dziwny typ...

*

- Jesteś...- aishh ten ton. Mogłem się domyślać, że jest na mnie wściekły. 

- Przepraszam, że się spóźniłem...

- Idiota.- Tae chwycił moją twarz w dłonie dokładnie mnie oglądając - Jak się czujesz? Nic ci się nie stało?

- Widzisz przecież, że nie mam nawet zadrapania... tylko się przestraszyłem. 

- Co się w ogóle stało?

- Wbiegłem za szybko na przejście i jakiś facet gwałtownie przede mną zahamował... to wszystko.

- Kiedy ty w końcu zmądrzejesz...

- Ojj... przestań już. Masz kluczyki? Od razu pojedziemy do szpitala.

- Mówiłem ci, że to odwołałem.

- Taehyun... to ty w końcu powinieneś zmądrzeć. Przecież tu chodzi o twoje zdrowie. 

- A czy jeden dzień w tą czy w tamtą wyrządzi mi jakąś krzywdę?- spojrzałem na przyjaciela wzdychając.

- Przełożyłeś to na jutro?

- Tak... i przestań już panikować. 
- Dobra... to kup mi żelki. Mam dzisiaj masę nauki i muszę to czymś zajeść.
- Kiedy w końcu wyrośniesz z tych żelek?
- Nigdy... lubię je.- westchnąłem patrząc przed siebie - Czemu wszyscy uważają mnie za naiwnego i infantylnego dzieciaka...
- Jinwoo, to nie tak...
- A jak? 
- Wiesz, że z mojej strony to tylko forma żartu. Absolutnie nie chciałbym żebyś się zmieniał.- moje usta przybrały wyraz prostej kreski niewyrażającej tak naprawdę żadnych, głębszych uczuć - Jakie chcesz te żelki?
- Już nie chcę.- westchnąłem kierując się do wynajmowanego przez nas mieszkania, które znajdowało się nad niewielkim sklepem.
- Jinwoo, daj spokój!- dam... niedługo dam spokój wam wszystkim. Aishh, generalnie nie jestem osobą, która by na coś narzekała, coś by jej nie pasowało czy smuciło. Wszyscy widzą mnie jako pogodnego, uśmiechniętego i przyjaźnie nastawionego do ludzi chłopaka. Czasami tylko miewam momenty, w których absolutnie wszystko wydaje mi się być beznadziejne i przeciwko mnie. Zwłaszcza denerwują mnie teksty ludzi mówiące o tym, że jestem dziecinny... dorosły chłopak, a zachowuje się jak dziecko. Taką mam osobowość, co ja na to poradzę...

*

- Zaspałeś?- z pokoju wyszedł zaspany Taehyun z włosami wyglądającymi jakby ktoś podpiął pod nie w nocy kilkuset woltowy akumulator. 

- Tak, a zaraz mam kolokwium.- wydyszałem biegając od pokoju do pokoju.
- Wyluzuj, podwiozę cię.
- Masz siedzieć w domu i przygotować się do lekarza.- pobiegłem do kuchni w pośpiechu dopijając kawę - Pamiętaj, że masz przygotować wszystkie wyniki badań i dokumentację z operacji.
- Pamiętam tato.- skinąłem głową biegnąc do łazienki, w której spryskałem się perfumami, po czym ruszyłem w stronę drzwi - Jinwoo, zawiozę cię.
- Pa!- wybiegłem z domu biegnąc na autobus. Byłem święcie przekonany, że się na niego spóźnię, choć nie mam tego w zwyczaju. Zawsze jestem przed czasem, zawsze wstaję razem z budzikiem... Wczoraj uczyłem się bardzo długo, przez co zasnąłem nad notatkami i zapomniałem wcześniej nastawić budzik... teraz mam. Jak dobrze, że dzisiaj piątek. Napiszę to nieszczęsne kolokwium, pojadę z Tae do szpitala, a potem odbijemy gdzieś ze znajomymi na imprezę. Dobiegłem na przystanek zerkając na rozkład... według niego autobus powinien być dwie minuty temu - Przepraszam pana... było już 36C?
- Jeszcze nie chłopcze... dzisiaj coś się spóźnia.
- Jak dobrze.- odetchnąłem stając obok szklanej ściany przystanku, po czym wyjąłem z torby śniadanie w postaci jabłka pospiesznie je jedząc. Czy naprawdę życie studenckie musi być taką ciagłą gonitwą? To potwornie męczące... O! Podjechało moje wybawienie. Uśmiechnąłem się robiąc krok w kierunku autobusu, w którym ujrzałem siedzącego chłopaka... tego samego, który przyglądał mi się dzień wcześniej gdy o mały włos nie wpadłem pod samochód. Chłopak spojrzał na mnie z chłodnym wyrazem twarzy... przerażające.
- Uważaj!
- Hm?- poczułem jak jakiś mężczyzna łapie mnie za rękę ciągnąc mnie tym samym na betonowy chodnik. Wśród krzyków starszych kobiet dało się usłyszeć lecące na ziemię z impetem szkło.
- Matko jedyna, nic mu nie jest?
- Chłopcze, wszystko dobrze?- skinąłem jedynie głową spoglądając z przerażeniem na pobite nieopodal moich nóg kawałki szyby. Uniosłem głowę spoglądając na siedzącego w autobusie chłopaka... nie było po nim ani śladu. Drugi raz w przeciągu dwóch dni o mały włos nie zginąłem... Wstałem z trudem z ziemi przepraszając za zamieszanie, po czym sięgnąłem po telefon wybierając numer do Taehyuna.
- Co tam dzieciaku?
- Tae...
- No co tam?
- Mógłbyś... mógłbyś mnie podwieźć na uczelnię? Proszę...
- Jinwoo, co się stało?
- Ja... szkło na mnie spadło... znaczy nie spadło... ale mało brakowało... 
- Jakie szkło do cholery?
- Tae, boję się...

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ukryty przekaz~cz.6[Kyungil&Yijeong-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

                     Kyungil usadził mnie na stole nie odrywając ode mnie warg. Nie przeszkadzały mu nawet spadające z hukiem na ziemię talerze. Dorwałem się do jego koszulki, jednak nie mając jak jej zdjąć rozerwałem materiał zaczynając od miejsca na głowę, po czym postrzępiony materiał rzuciłem na ziemię... nie sądziłem, że mam na tyle siły, by rozerwać T-shirt. Tak wiem, jestem prawdziwym facetem... Chłopak z uśmiechem rozpiął moją uczelnianą koszulę całując mnie po szyi i obojczykach. Czy on właśnie pokazuje mi, że chce się ze mną kochać? Z resztą... jeśli będę o tym myślał, na pewno się na to nie zgodzę. A tak mam nawet na to ochotę i odwagę więc czemu by nie spróbować? Zarzuciłem ręce na rozgrzany już kark partnera delikatnie go drapiąc. Twarz wtuliłem w jego włosy ciesząc się ich cudownym zapachem. Kyungil zasysał się na moim ciele robiąc na nim delikatne, różowawe ślady. Syknąłem przekornie szarpiąc go za włosy, po czym spojrzałem mu w oczy oblizując wargi.
- Co kombinujesz cholero?- mruknął cmokając mnie.
- Zastanawiam się co ty knujesz.- zaśmiałem się wymieniając z nim krótkie pocałunki.
- A powiedz mi, na co ci to wygląda?- zapytał skierowując dłonie na moje spodnie.
- Nie wiem.- nadymałem policzki spuszczając wzrok - Chyba musisz mnie wszystkiego nauczyć Hyung.
- Z przyjemnością.- zaśmialiśmy się ponownie się całując. Kyungil rozpiął moje spodnie, po czym położył mnie na stole zdejmując je ze mnie. Zaczynałem czuć coraz większy wstyd, jednak mimo to pragnąłem go w tej chwili jak nikogo innego. Chłopak chwycił mnie za biodra umiejscawiając je na krawędzi stołu, po czym nachylił się do mnie ssąc moje twarde jak jasna cholera sutki. Z moich ust wydobył się donośny jęk rozchodzący się echem po całej kuchni. Nie powiem... potwornie zawstydziłem się tym, że pokazałem Kyungilowi iż jego pieszczoty tak bardzo na mnie działają. Już miałem w głowie obraz tego, jak ten pajac cieszy się z tego, że doprowadził mnie do takiego stanu.
- Nie ciesz się dupku.- wydyszałem szarpiąc go lekko za włosy.
- Wygrałem... jest to powód do radości.- szepnął całując w cholernie namiętny sposób mój zapadnięty brzuch. Nie mogłem się doczekać aż zejdzie niżej. Wiem, zachowuję się jak pervert, ale zawsze byłem tego bardzo ciekawy... ponoć jest to przyjemne więc też chcę tego spróbować.
- Żebyś... żebyś tylko wiedział...- oblizałem wargi uśmiechając się - Jak bardzo torbą gardzę. 
- Czyżby?- uśmiechnął się całując moje przyrodzenie. Jęknąłem zagryzając wargę. Cholera jasna, jak tak dalej pójdzie to za moment dojdę.
- Przestań pajacu.- bardzo ładnie Yijeong... udawaj, że tego nie chcesz.
- Znam cię krasnalu... widzę, jak bardzo tego chcesz.- zaśmiał się stymulując wargami moją męskość.
- Dobra weź... daj mi chociaż poudawać.- Kyungil zachichotał łapiąc w zęby materiał bokserek. Ooo tak... tyle na to czekałem i fantazjowałem przez dobre kilka lat... w zasadzie od pierwszego pocałunku z tym baranem. Oczywiście pragnąłem z nim być... wspierać się wzajemnie, spędzać przyjemnie czas... nie miałem w głowie jedynie seksu, żeby nie było - Zaczynam się wstydzić.
- Też mi coś.- chłopak chwycił w dłoń mojego członka delikatnie go całując. Zacisnąłem dłonie na krawędziach stołu czując, że za chwilę eksploduję. Nie sądziłem, że tak prosta czynność wiąże się z taką przyjemnością. Nie potrafiłem zapanować nad swoim ciałem. Co chwilę falowało w górę i ponownie opadało na lodowaty, drewniany stół - I jak krasnoludku?
- Nie przestawaj.- jęknąłem czując jak mój członek zanurza się w ciepłych, wilgotnych wargach partnera. Zacisnąłem powieki wyginając się w łuk. Cholera jasna, w życiu nie czułem się tak dobrze. Czuję, że po wszystkim będę musiał odwdzięczyć mu się tym samym, ale szczerze mówiąc mam na to ochotę.. mimo że nigdy tego nie robiłem i zapewne się zbłaźnię, ale każdy przecież zaczynał w każdej dziedzinie od zera - Kyungil...- z trudem usiadłem na krawędzi stołu łapiąc chłopaka za włosy, po czym bez chwili zastanowienia zatopiłem się w jego wargach. W międzyczasie rozpinałem jego spodnie niezdarnie je z niego zdejmując. Gdy w końcu opadły na ziemię, chłopak zdjął je łapiąc mnie za pośladki.
- Łóżko może być w tym wypadku wygodniejsze.- wysapał niosąc mnie do swojej sypialni. Gdy wylądowałem w stosie miękkiej pościeli spojrzałem na męskość partnera przygryzając wargę.
- Ściągaj to.- gdy chłopak zdjął posłusznie bieliznę, podłożyłem poduszkę pod głowę oblizując wargi.
- Co kombinujesz?
- Nie każ mi tego mówić.
- Yijeonggie.- uśmiech na jego twarzy mówił wszystko. Syknąłem czując jak moja twarz zalewa się rumieńcem.
- 69...- szepnąłem mając ochotę zapaść się pod łóżko, podłogę, ziemię, a najlepiej przekopać się dopiero na drugim biegunie i tam zamarznąć za tą durnotę, jaką właśnie wypaliłem.
- Taki jesteś odważny?- mruknął całując mnie w czoło.
- Aishh... chcę tylko spróbować, nie podniecaj się.
- Jak sobie życzysz.- uśmiechnął się przyjmując odpowiednią pozycję, po czym zaczął kontynuować wcześniejszą czynność. Jęknąłem łapiąc chłopaka za biodra zasysając się na główce jego członka. Jęk z ust Kyungila mówił wszystko... musiało mu się to spodobać. Dobra Yijeong, nie poddawaj się. Wyłącz myśli i działaj. Jego członek jest dość sporych rozmiarów więc nie ma opcji, by pomieścić go w całości, ale kij... dam sobie jakoś radę. Wziąłem głęboki oddech ruszając ostrożnie głową... wolałem nie zwymiotować, by nie narobić sobie jeszcze większego wstydu. Już teraz wiem, że to raczej nie będzie należeć do moich ulubionych czynności, ale jak już zacząłem to powinienem skończyć. Miałem jednak szczęście w tym, że Kyungil szybko się podnieca i już po chwili mogłem czuć w ustach jego twardego członka.
- Szybki jesteś.- chciałem z niego zadrwić, jednak wtedy Hyung uniósł się chichocząc.
- Kto to mówi?- uniosłem głowę widząc jak z mojego penisa wycieka sperma... doszedłem? Czyżbym w tym wszystkim nie poczuł swojego pierwszego w życiu orgazmu? Boże Kyungil, nienawidzę cię!
- Dobra, zapomnijmy o tym.- klęknąłem pospiesznie smakując warg chłopaka. Ten ułożył dłoń na moim biodrze, podczas gdy drugą wodził po moich pośladkach i wejściu.
- Gotowy?- mruknął całując mnie po szczęce.
- Przekonajmy się.- gdy poczułem wchodzący we mnie palec zadrżałem wtulając się w ciało partnera. Nie, nie było to bolesne, ale cholernie dziwne.
- I jak?
- Chyba mi niedobrze.- Kyungil uśmiechnął się delikatnie nim poruszając. Jęknąłem zaciskając dłoń na jego włosach - Aishhh czekaj... masz lubrykant? 
- Cholera jasna... zapomniałem.- geniusz... no wziąć go i zatłuc.
- Mam ochotę ci przywalić.- Kyungil zeskoczył z łóżka pospiesznie się ubierając - A ty dokąd?
- Po lubrykant.
- Ale...
- Wybacz, nie planowałem tego, a bez niego nie pójdzie.- jęknąłem niezadowolony opadając na łóżko.
- I chcesz zostawić mnie w takim stanie?
- Skarbie, zajmie mi to pięć minut, przysięgam.- wydyszał biegnąc do drzwi.
- Pięć minut z zegarkiem w ręku!... I nie mów do mnie "skarbie"!- usłyszałem trzask drzwi. Uśmiechnąłem się szeroko, po czym wbiłem wzrok w sufit głęboko wzdychając. Kurczę... chyba jestem szczęśliwy i... nie wierzę, że to mówię, ale chyba się zakochałem. Szczerze, najmocniej na świecie... oczywiście, by rozwiać wszelkie wątpliwości- nigdy się do tego nie przyznam przed Kyungilem. W życiu bym się nie spodziewał, że sprawy tak się potoczą, ale cóż... widocznie tak miało być. Właśnie będę się kochał z facetem, w którym skrycie podkochuję się od czterech lat. Po prostu wow. Boję się tej całej relacji, pierwszego razu, tego, co będzie potem... ale jednocześnie jestem tym niezwykle podekscytowany i staram się cieszyć chwilą. W sumie nie powinienem wybiegać przedwcześnie w przyszłość.
- Jestem!
- Spóźniony!- dobra... wcale nie patrzyłem na zegarek, ale nie byłbym sobą gdybym nie zwrócił mu uwagi.
- Zaraz ci to wynagrodzę.- Kyungil uśmiechnął się zadziornie, po czym w pośpiechu zaczął ściągać z siebie ubrania. Klęknąłem ponownie całując go. Moja dłoń powędrowała na jego członka, by znów móc pobudzić go do działania. Sam nie wiem dlaczego to robię. To mój pierwszy raz... powinienem się wstydzić i być absolutnie zielonym w tym temacie. Cóż... chyba za czasów licealnych naoglądałem się za dużo filmów dla dorosłych i teraz nadeszła pora, by teorię przenieść do świata rzeczywistego - Tęskniłeś?- mruknął pieszcząc delikatnie dłońmi moje ciało.
- Mmm... nie.
- Ani trochę?
- Może ociupinkę.- zaśmiałem się wymieniając z nim ostatniego buziaka, po czym położyłem się przygryzając wargę.
- Nie boisz się?- chłopak otworzył buteleczkę z fioletowym płynem, po czym zaczął rozsmarowywać go na członku.
- Boję... ale postanowiłem ci zaufać.
- Wooo, nie wierzę... ufasz mi?
- Tylko w tej kwestii.- zaśmiałem się wyciągając ręce w jego kierunku. Gdy ten nade mną zawisł pogłaskałem go po twarzy biorąc głęboki oddech.
- Chciałbym żebyś zaufał mi w każdej kwestii Yijeonggie.- szepnął całując mnie długo w czoło.
- Też tego chcę, ale zrozum, że nie potrafię... przepraszam.
- Wiem... doskonale to wiem...
- Z czasem na pewno tak się stanie.
- Czyli planujesz zostać przy mnie na dłużej?
- A ty nie?- Kyungil uśmiechnął się jedynie szykując się na wejście we mnie - Hej, Kyungil...
- Lubię jak się złościsz.- szepnął całując mnie, po czym zaczął zatapiać swojego członka w moim ciele. Owinąłem ręce wokół ciała chłopaka czując się jak wąż. Z każdym kolejnym wchodzącym we mnie centymetrem, wzmacniałem uścisk na szyi partnera - Boli?
- Jak cholera, ale wytrzymam.- jęknąłem czując jak robi mi się coraz słabiej, ale spokojnie... przecież to normalne przy pierwszym razie.
- Daj sobie chwilę.- skinąłem głową wpatrując się nieprzytomnym wzrokiem w idealną twarz tego bałwana. Nadal nie mogę uwierzyć w to, że jestem tak blisko niego.
- Boli...- szepnąłem czując jak zbiera mi się na wymioty.
- Chcesz przerwać?- nie no, nie mogę tego zrobić. Znowu wyjdę na sirotę. Zgodzę się na wszystko, najwyżej nie będę mógł jutro chodzić.
- Nie... zaraz pewnie przejdzie.- zamknąłem oczy biorąc głęboki oddech.
- Yijeong...
- Pocałujesz mnie?- jak dobrze, że on nie jest taki złośliwy w stosunku do mnie. Po chwili mogłem cieszyć się subtelnym pocałunkiem Hyunga. Wczułem się w niego na tyle mocno, że po jakimś czasie całkowicie zapomniałem o bólu.
- Jak się czujesz?- szepnął całując mnie w kącik ust.
- Dużo lepiej.- uśmiechnąłem się lekko czując delikatne ruchy bioder chłopaka. Kilka początkowych pchnięć to była katorga i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Dopiero po jakimś czasie zaczynałem czuć coś w rodzaju przyjemności. Co by się wydarzyło i jak bardzo źle bym się nie czuł.. i tak najważniejsze dla mnie było to, że jestem teraz z moim... aish... ukochanym facetem.

*

                   Obudziłem się gdy zaczęło świtać. Otulony ramionami chłopaka czułem niezwykłe ciepło i bezpieczeństwo. Wiedziałem, że nawet gdy zacznie się palić i walić i tak nic mi się przy nim nie stanie. Nie mogłem oderwać wzroku od jego twarzy... była tak idealna, spokojna... 

- Hyung...- szepnąłem uśmiechając się. Nawet nie drgnął... musi mieć naprawdę twardy sen, co jest akurat wielkim plusem - Wiesz, że cię nienawidzę, prawda?- zachichotałem całując go w policzek - Żartuję oczywiście.- westchnąłem głaszcząc najdelikatniej jak tylko mogłem jego twarz - Kocham cię od ponad czterech lat, tylko za nic w świecie nie potrafiłem się do tego przyznać przed samym sobą.- ponownie westchnąłem nie mogąc oderwać wzroku od twarzy, którą pokochałem lata temu - Dlatego ciągle cię odtrącam i jestem nieprzyjemny... ale mam nadzieję, że z czasem jakoś do siebie dotrzemy.- pocałowałem go w policzek widząc na jego twarzy szeroki uśmiech - Hy... Hyung...

- Wiesz, co to drzemka krasnalu?

- Co? Wszystko słyszałeś?- chłopak otworzył oczy chichocząc.

- Nie mogłem sobie wymarzyć lepszej pobudki, wiesz?- powiedział kładąc mnie na plecach, po czym zawisł nade mną uważnie mi się przyglądając.

- Jezu, nie, jaki wstyd.

- Nie uważasz, że jest to idealne podsumowanie tej historii?- zerknąłem na niego pytająco unosząc brew - Żeby nigdy nie wstydzić się miłości i śmiało o niej mówić, hm?

                  Słyszeliście Kyungila? Gdy kogoś pokochacie, nie bójcie się o tym mówić. Należy wiedzieć, że miłość to nie wstyd. Niezależnie od tego czy pokochamy chłopaka, dziewczynę, osobę, która całkowicie odbiega religią, zwyczajami czy przyzwyczajeniami od nas. Każdy zasługuje na to, by obdarować go miłością i dać mu odrobinę ciepła i bezpieczeństwa. Sami widzicie... nawet jeśli posiadacie największego na świecie wroga, czego oczywiście Wam nie życzę, uważajcie... Ten ktoś może z czasem stać się osobą, bez której nie będziecie w stanie wytrzymać chociażby kilku minut. 

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ukryty przekaz~cz.5[Kyungil&Yijeong]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                           Po dotarciu do domu stwierdziłem, że nie będę odzywał się do Kyungila przez kilka najbliższych dni. Wydaje mi się, że nie mamy już sobie nic do powiedzenia. Nie chcę żeby pogrywał moimi uczuciami.
- O proszę, kto to wrócił? Gdzie byłeś?- wrzuciłem torbę do pokoju spoglądając na współlokatora.
- Szkoda gadać.
- No dawaj, dawaj... pochwal się.
- Mm... żeby jeszcze było czym. 
- Mmm... czyżbyś był u Kyungila?- zamilkłem wyjmując colę z lodówki - Oho... jak było?
- Jak widzisz, świetnie. 
- Co zrobił tym razem?
- Nie chcę o tym rozmawiać.- nalałem sobie napoju udając się pospiesznie do swojego pokoju... tradycyjnie...brak chęci na rozmowy z kimkolwiek.

*

                 Minęło kilka dni od mojej ostatniej rozmowy z Kyungilem. Dzwonił do mnie, wypisywał, ale szczerze mówiąc nie miałem ochoty na rozmowy z nim. Musiałem ochłonąć i na spokojnie wszystko przemyśleć. Na szczęście mnie nie nachodził w mieszkaniu, nie spotykałem go też na uczelni co jest ogromnym plusem. Tak minął nam okres dwóch tygodni... Miałem szczerą nadzieję, że nie spotkam go w okresie sesji. Masa nauki, egzaminy i wiążący się z tym potworny stres... nie potrzebuję do tego Kyungila. 

- Hej.- uniosłem głowę znad skryptu widząc stojącego nad sobą Dokyuna.

- Oo cześć... jak nastrój przed egzaminem?

- A daj spokój... całą noc nie spałem z nerwów.

- Mm to tak jak ja.- westchnąłem chowając notatki. Dziś czekał nas najważniejszy egzamin i mimo masy przygotowań czuję, że nadal nic nie umiem i polegnę. 

- Witam państwa.- słysząc głos profesora zmroziło mnie od stóp do głów. Facet jest tak przerażający, że to się w głowie nie mieści. Do tego jak na złość, musi wykładać najtrudniejszy przedmiot... witaj pierwsza poprawko - Proszę dobrać się trójkami i ustalić jakąś kolejność żebym nie musiał na państwa zbyt długo czekać. Szanujmy swój czas.- po tych słowach wszedł do sali zamykając za sobą drzwi. Zerknąłem na Dokyuna, który w pośpiechu przypominał sobie tematy wykładów.

- Daj spokój... i tak nie zdamy.

- Przestań... zdamy to. 

- Wątpię.- westchnąłem rozglądając się dookoła. Wtedy też ujrzałem osobę, którą tego dnia pragnąłem zobaczyć jako ostatnią... fuck, dlaczego teraz?!

- Yijeong!- zacisnąłem powieki odwracając się, ale chyba próba udawania, że go nie widzę była na nic - Hej, Yijeong...

- Cześć.- westchnąłem odciągając go od reszty grupy - Czego chcesz?
- Sympatyczny jak zawsze.
- Kyungil...- chłopak westchnął głaszcząc mnie po głowie.
- Chciałem życzyć ci powodzenia. Słyszałem, że masz teraz najcięższy egzamin.
- Dzięki...- burknąłem uciekając od niego wzrokiem.
- Wiesz... dałem ci dwa tygodnie spokoju... aishh, strasznie za tobą tęskniłem, ale mam nadzieję, że wszystko sobie przemyślałeś.
- Naprawdę chcesz rozmawiać o tym teraz? Mam coś innego na głowie.
- Masz jutro jakiś egzamin?
- Hm... nie, następny dopiero za... chyba trzy dni. 
- Super... po egzaminie zabieram cię do siebie.
- Co? Po co?- uniosłem głowę wbijając wzrok w Kyungila, jednak wtedy poczułem jak ten przywiera do moich warg. Dookoła nas słychać było jedynie gwizdanie i buczenie moich znajomych z grupy - Ty kretynie.- odepchnąłem go czując się jak totalny pajac - Porąbało cię?!
- Co to za krzyki?- na korytarz wyszedł profesor. Byłem wściekły. Jak on mógł zrobić coś takiego?! - Panie Jang... widzę, że jest pan już gotowy na egzamin. Proszę do sali.
- Super...- burknąłem popychając Kyungila, po czym zniknąłem z profesorem i dwoma koleżankami w sali. Pytania jakie dawał mi profesor przeszły moje najśmielsze oczekiwania... nie wiedziałem nawet, że braliśmy takie zagadnienia, jednak mimo to starałem się przysłowiowo lać wodę, by nie zrobić z siebie kompletnego idioty. Po wyjściu z sali wpadłem od razu na tego barana, który patrzył się na mnie dość zaniepokojony. Pf... pewnie frajer myślał, że oblałem.
- I jak Yijeonggie?
- Dostałem 4... masz szczęście.- ruszyłem schodami na dół. Cholernie cieszyłem się, że zdałem, ale z drugiej strony byłem wściekły na tego pajaca.
- Yijeong, zaczekaj!- westchnąłem zwalniając nieco tempo - Cieszę się, że zdałeś.
- Boże, jaki z ciebie samolubny dupek... Jak mogłeś pocałować mnie przy mojej grupie? Wiesz jakie mogę mieć teraz nieprzyjemności?- zatrzymałem się zerkając na chłopaka - Znowu chciałeś ze mnie zadrwić?- Kyungil postawił mnie pod ścianą całując mnie delikatnie w czoło - Kyungil...
- Zależy mi na tobie bałwanie. Kiedy to w końcu zrozumiesz?
- Dziwnie to okazujesz...- stanąłem na palcach całując go w kącik ust - Ugotujesz mi coś dzisiaj?
- Co takiego?- zaśmiał się głaszcząc mnie po policzku.
- Jeśli chcesz być ze mną blisko, musisz mi gotować, przytulać i być wtedy, kiedy cię najbardziej potrzebuję, czy to jest jasne?
- Oczywiście.
- Super... to teraz jedziemy do ciebie.
- Skąd ta zmiana nastawienia?
- Mam wrócić do domu?
- Nieee... boże Yijeong...
- Sam widzisz... nie drąż tematu.- gdy weszliśmy do samochodu chłopaka, ten spojrzał na mnie uśmiechając się - Czemu się śmiejesz?
- Nie śmieję tylko się uśmiecham, a to różnica.
- Okej... to czemu się uśmiechasz?
- Bo jestem teraz cholernie szczęśliwy.- spojrzałem na niego parskając śmiechem, jednak było mi niezwykle miło słysząc takie słowa.
- A cóż to się stało, że jesteś taki szczęśliwy?
- Hm... w sumie racja, nie wiem czemu poczułem się szczęśliwy.
- Nie dam się sprowokować.- Kyungil zaśmiał się całując mnie w policzek.
- Lubię jak się złościsz.- powiedział jadąc w stronę jego mieszkania.
- Nie traktuj mnie jak rozkapryszonej panienki.
- To się tak nie zachowuj.
- Kyungil, cholera jasna no...
- Już się zamykam.- dojechaliśmy pod blok chłopaka słuchając muzyki, rozmawiając i wydurniając się. Zaczynałem czuć się coraz lepiej w jego towarzystwie, co było ogromnym plusem. Mimo to jednak chciałem nadal być dla niego nieco opryskliwy i niedostępny... niech się stara - Co byś zjadł?
- Nie wiem... zaskocz mnie.- poszedłem do jego sypialni w poszukiwaniu jakiś ubrań na zmianę. Wciąż nie mogę pojąć naszej relacji. Niby coś do siebie czujemy, ale non stop sobie dogryzamy... hm... coś jest chyba z nami nie tak.
- Czego szukasz?
- Jakiś ciuchów.
- Widzę, że czujesz się tu jak u siebie.
- To źle?
- Bardzo dobrze.- uśmiechnął się nie odrywając ode mnie wzroku.
- Nie patrz tak na mnie.
- Dlaczego?
- Krępuje mnie to.
- Zwariowałeś.- zaśmiał się podchodząc bliżej mnie - Yijeong.
- Hm?
- Pocałujesz mnie?
- Pf... nie.
- Widzę, że nie ma cię co pytać o takie rzeczy.- Kyungil podchodził coraz bliżej mnie. Cofając się czułem, że zaraz uderzę w łóżko i się wywrócę.
- Hyu... aish.- chwyciłem chłopaka za koszulkę ciągnąc go za sobą na łóżko. Gdy na nim wylądowałem uśmiechnąłem się patrząc w oczy chłopaka - Słaba zagrywka.
- Słaba, ale działa.- podsumował namiętnie mnie całując. Odwzajemniałem pocałunek wijąc się pod jego ciałem - Czemu tak się wiercisz?- mruknął przenosząc pocałunki na moją szyję.
- Bo jesteś gruby i mnie dusisz.
- Żebym cię zaraz doszczętnie nie udusił.- chłopak cmoknął mnie, po czym zszedł z łóżka biorąc głęboki oddech.
- Ej no... wcale nie jesteś taki gruby. 
- A spadaj.- burknął wychodząc z sypialni. Nie powiem... trochę mnie zamurowało.
- Hyung...- wstałem z łóżka idąc pospiesznie za chłopakiem - Hej, no co ty.- wychodząc z pokoju przygwoździłem z całej siły w ciało Kyungila - Ała... hej, co ty...
- Naiwny kurdupel.- chłopak zaśmiał się mierząc mnie wzrokiem.
- Dupek.
- Bezczelny gnojek.
- Zapatrzony w siebie egoista.- chwyciłem go za koszulkę głęboko oddychając.
- Histeryczka.
- Pieprz się.- syknąłem znów go całując. Tak bardzo go nienawidzę i pragnę jednocześnie. Czemu to wszystko musi być tak skomplikowane?

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Pewnie wszyscy już słyszeliście, ale dodam jeszcze dla przypomnienia... Z dniem wczorajszym HISTORY zakończyło swoją działalność;;;
-> http://www.allkpop.com/article/2017/05/history-to-officially-disband-after-4-years

Ukryty przekaz~cz.4[Kyungil&Yijeong]

cz.1 cz.2 cz.3

- Przejadłem się.- jęknąłem popijając zjedzoną tonę jedzenia herbatą.
- Powinieneś jeść więcej... jesteś chudy jak cholera. 
- Widzę, że to ci również przeszkadza.
- O matko, daj już spokój... po co szukasz zaczepki?- westchnąłem wstając od stołu, po czym ruszyłem w stronę przedpokoju - A ty dokąd?
- Jak to dokąd? Idę do domu, to chyba jasne.
- Nie wypuszczę cię, jest noc... wiesz jak tu jest teraz niebezpiecznie?
- Nic mi nie będzie.- burknąłem łapiąc za klamkę.
- No idiota... idź, niech cię napadną, pobiją albo najlepiej zabiją za głupi telefon.- wziąłem głęboki oddech odwracając się powoli w stronę chłopaka.
- Em... jest aż tak źle?
- Sam widziałeś.
- To... odprowadzisz mnie?
- Nie.... zostaniesz tutaj.
- Brałeś coś? Nie ma opcji.
- Nie zachowuj się jak nastoletnia dziewica... prześpisz się w moim łóżku, a ja na kanapie i będzie po problemie.
- Coś kombinujesz...
- Dobra... nie ufasz mi to idź.
- Oczywiście, że ci nie ufam... ale wolałbym jeszcze trochę pożyć.- wróciłem do kuchni siadając przy stole, po czym chwyciłem za kubek z herbatą.
- Mądry chłopiec... chcesz iść pierwszy do łazienki?
- Nie spieszy mi się, idź.
- No okej.- gdy Kyungil zniknął za drzwiami łazienki zająłem się sprzątaniem stołu. Przygotował dla mnie tyle dobrego jedzenia, że chociaż tym mogę mu się teraz odwdzięczyć. Nie podoba mi się to, że teraz tak się o mnie martwi. Hm... w zasadzie to nie wiem czy się martwi, ale tak to bynajmniej wygląda. Dobra... jest to bardzo miłe, ale czuję do niego ogromną niechęć i wstręt więc nawet dzięki tak miłym gestom nie ma co liczyć na przyjaźń ze mną. Po ogarnięciu kuchni wszedłem do jego sypialni w poszukiwaniu ubrań na zmianę. Tak wiem, nie powinienem mu grzebać w szafie i plątać się po mieszkaniu, ale jakby nie patrzeć znamy się już cztery lata więc Kyungil nie będzie miał mi tego za złe.
- Jakie ogromne te rzeczy... przecież się w tym utopię.- jęknąłem patrząc na jedną z koszulek chłopaka.
- Za to jak uroczo będziesz wyglądał.- odbiłem się od szafy krzycząc ile miałem sił w płucach.
- Oszalałeś?!- półnagi Kyungil zaśmiał się wchodząc do pokoju - I nie mów mi, że będę wyglądał uroczo... jestem facetem, a nie dziewczynką.
- Cholera, poważnie? Aishh to nie mam co liczyć na miło spędzoną noc skoro jesteś facetem.
- Kyungil...
- Hm?
- Podejdź no do mnie.- gdy chłopak to zrobił zamachnąłem się chcąc go uderzyć w twarz, jednak ten pospiesznie złapał mnie za rękę wręczając mi jakąś tubkę z maścią - Co ty...
- Posmarujesz mi siniaki na pleckach?... Proszę.- wywinąłem oczami wzdychając.
- Usiądź gdzieś, bo nawet nie dosięgnę...- Kyungil usiadł na łóżku. Usiadłem za nim smarując ostrożnie jego poobijane plecy.
- Chciałeś uderzyć swojego Hyunga? Ładnie to tak?
- Hyung sobie w pełni na to zasłużył.- westchnąłem czując jak znów się rozklejam. Nie wiem dlaczego. Czasami czując potworną złość i niemoc z oczu automatycznie ciekną mi łzy - Czemu mnie tak poniżasz?- zapytałem łamiącym się głosem. Nie minęła nawet sekunda gdy po moim policzku spłynęła łza. Chłopak odwrócił się pospiesznie patrząc mi głęboko w oczy.
- Yijeong, źle mnie rozumiesz...- jego silna i męska, jednak mimo to bardzo delikatna dłoń ostrożnie wytarła moje policzki - To są żarty. Nie chcę ci tym dogryźć, naprawdę.
- Weź... nie dotykaj mnie...- odwróciłem lekko głowę, jednak mimo to chciałem by nadal mnie dotykał. Może Sihyoung ma rację? Co z tego, że Yubin była wymyślona, skoro za jej stworzeniem stała osoba siedząca teraz przede mną? Może taki naprawdę jest Kyungil? Może gdy odpuszczę pokaże w końcu swoje prawdziwe "ja"?
- Nie graj już takiego twardego... Wiem ile zła ci wyrządziłem, ale obiecuję, że koniec z tym... Nie gniewaj się na mnie.- czemu on mnie przytula? Co jest z tym kolesiem nie tak?
- Hyung, to upokarzające...- szepnąłem czując bijące od jego ciała ciepło.
- Nazwałeś mnie Hyungiem, a nie dupkiem... jaka miła odmiana.- nie no, dość tego. Uniosłem powoli głowę zerkając nieśmiało na chłopaka.
- Pójdę się wykąpać.- szepnąłem schodząc z łóżka.
- Yijeong...
- W porządku... jestem po prostu zmęczony i...- zacisnąłem dłonie na jego koszulce głęboko oddychając - Powinienem chyba pójść do domu.
- Wszystko w porządku? Dziwnie się zachowujesz.
- Tak... w porządku...- oblizałem wargi skręcając materiał koszulki coraz mocniej - Wystarczyła po prostu chwila żebyś wszystko spieprzył... miałem być na ciebie zły, a... ja tak nie potrafię.- ruszyłem w stronę łazienki, jednak wtedy poczułem silne szarpnięcie za nadgarstek. Nie minęło kilka sekund gdy usta Kyungila przywarły do moich. Z początku byłem w takim szoku i amoku, że odwzajemniłem jego pieszczotę. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że nie chcę znów się w to bawić, a już na pewno nie z nim - Dość.- jęknąłem lekko go odpychając.
- Jutro o wszystkim zapomnimy, przysięgam.
- Jutro wszyscy twoi znajomi się o tym dowiedzą.
- Nie, Yijeong, obiecałem ci... 
- Nie ufam ci, nie rozumiesz tego?
- Mimo to pocałowałeś mnie.- wziąłem głęboki oddech spoglądając na chłopaka.
- To tylko pocałunek, nie ekscytuj się tak.- burknąłem idąc do łazienki. Co on sobie w ogóle wyobraża?! Jak tak można? Ten idiota nie ma krzty godności czy wyczucia. Z resztą... kogo ja staram się oszukać? Chcecie znać prawdę, to ją poznacie. Od czasu mojego pierwszego pocałunku z Kyungilem minęły cztery lata. Od tamtego momentu myślę o nim codziennie... był to mój pierwszy pocałunek w życiu, może to dlatego, ale było w nim coś, co nie pozwala mi zapomnieć o tej całej sytuacji. Starałem się wyprzeć go z głowy za wszelką cenę. Pisałem z dziewczynami, wychodziłem na imprezy... wszystko na nic. Po trzech latach tej katorgi poznałem Yubin... Yubin dzięki której byłem gotów zapomnieć o tym palancie na dobre i co? Koniec końców okazało się, że za wszystkim znów stoi Kyungil. Czy to nie dziwne? Nienawidzimy się jak psy, ale może rzeczywiście jesteśmy sobie w jakiś tam sposób przeznaczeni? Pf, z resztą... od kiedy ja niby wierzę w takie brednie?
              Po prysznicu wyszedłem niepewnie z łazienki ubrany w za dużą na mnie koszulkę Kyungila. Jej krótkie rękawy sięgały mi za łokcie, a dół ubrania śmiało przysłaniał moje kolana. Wyglądałem... jak idiota. Po wejściu do pokoju odetchnąłem widząc, że nie ma w nim chłopaka. Już miałem się położyć, ale wtedy usłyszałem za sobą chrząknięcie.
- Chcesz się już położyć?
- Tak... jestem zmęczony. 
- Mmm znam cię... nie chodzisz tak wcześnie spać.- wywinąłem oczami odwracając się w kierunku Kyungila.
- Okej... to co proponujesz?
- Soju, yakju, hmm... mam wino kwiatowe.
- Mhm... widzę, że prawdziwy student.- westchnąłem podchodząc bliżej niego - Wypiję tylko jedną lampkę wina i idę spać... bez przytulania, całowania i upokarzania mnie, jasne?
- Proponuję jeszcze kaganiec i majtki antygwałty... a najlepiej wydłub mi łyżką oczy żebym nie molestował cię wzrokiem i...
- Starczy durniu... nalej mi lepiej tego wina.- burknąłem kierując się do kuchni.

*

                Jak się domyślacie na jednej lampce się nie skończyło. Muszę przyznać, że naprawdę przyjemnie spędziłem ten wieczór. Kyungil mi o dziwo nie dogryzał, dużo rozmawialiśmy, nawet zdarzyło mi się uśmiechnąć... jednak co było potem... nie pamiętam. 

Obudziłem się z potwornym bólem głowy i pustynią w ustach. Po dokładniejszym naciągnięciu na siebie kołdry odwróciłem się na drugi bok widząc przed sobą grzebiącego już w telefonie Kyungila. Przerażony usiadłem gwałtownie zakrywając się dokładnie kołdrą.

- Co ty wyprawiasz? 

- Co ty tu robisz?

- Czekaj, jakby to... mieszkam tu?- zapytał drwiąco odkładając smartfona. 

- Tak, ale tu... koło mnie... miałeś spać na kanapie.- Kyungil uniósł jedynie brew chichocząc - Tylko mi nie mów, że do czegoś między nami doszło... 

- Okej, nic nie mówię.

- Kyungil do cholery, to nie jest śmieszne!

- Bocian już powiedział, że to będzie chłopiec.

- HYUNG!- chłopak śmiejąc się w najlepsze wyszedł z łóżka sięgając po bluzę.

- Wyluzuj krasnalu... padłeś jak przecinek, położyłem cię do łóżka, a ty marudziłeś, że chcesz spać ze mną, bo sam się boisz... Sam rozumiesz... nie byłem w stanie ci odmówić.- szepnął całując mnie w czoło, po czym ruszył do kuchni - Kawy?!

- Aishh... poproszę!- odetchnąłem lądując ponownie w miękkiej pościeli. Co za palant. Jak można mnie tak wrabiać? Jakbym się z nim przespał pod wpływem alkoholu, w życiu bym sobie tego nie wybaczył. I ten buziak w czoło... pf. 

- Co chcesz na śniadanie?!

- Wodę! Dużo wody i kawę!- chłopak wszedł do pokoju wręczając mi kubek z gorącym napojem.

- Fakt... ładnie wczoraj zabalowałeś, ale musisz coś zjeść. 

- Y y... jest mi niedobrze.

- To może wolisz herbatę?- uniosłem na niego wzrok marszcząc brwi.

- Nie musisz się tak o mnie troszczyć, naprawdę. 

- Nie muszę, ale chcę...- poczułem jak przyspiesza mi serce. Odstawiłem kubek na szafkę wzdychając.

- Chyba powinienem już iść...

- Nie, poczekaj...- spojrzałem na niego unosząc brew - Wiem, że przesadziłeś wczoraj z alkoholem i wczoraj obiecałem sobie, że nie poruszę tego tematu, ale cholera nie mogę no..- chłopak wziął głęboki oddech przyprawiając mnie o lekki stan przedzawałowy - Pewnie tego nie pamiętasz i nie wiem też co było prawdą, a co nie, ale... dobra... powiedziałeś mi, że myślisz o mnie codziennie od dnia naszego pierwszego pocałunku, wtedy w liceum...

- Kyungil...

- To prawda?... Yijeong, gdybym tylko wiedział...

- To co? Co byś zrobił?- poczułem się jak skończony idiota. Nie sądziłem, że wygadam się tak szybko - Pójdę już...- wstałem z łóżka pospiesznie się przebierając. 

- Przepraszam do cholery... dopiero dotarło do mnie jakim byłem dupkiem w stosunku do ciebie.

- Dajmy już sobie spokój, co? Naprawdę jestem tym zmęczony.- chwyciłem za torbę idąc w stronę drzwi.

- Yijeong, do cholery.- chłopak złapał mnie za rękę stawiając mnie pod ścianą, po czym musnął delikatnie moje wargi. Gdy nie protestowałem pogłębił pocałunek głaszcząc mnie po talii. 

- Kyungil, dość.

- Przestań mnie w końcu odtrącać.- mruknął całując mnie po szyi.

- Nie chcę litości.- odepchnąłem go wychodząc szybko z jego mieszkania. Co to miało być? Czuję jak płonę z emocji. Czekałem na ten moment tyle lat, ale po tym co mi zrobił, nie jestem w stanie od tak przytaknąć na wszystko co robi. W głowie mi się to nie mieści... naprawdę nie wiem co mam myśleć o tej całej sytuacji.

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------