Ukryty przekaz~cz.5[Kyungil&Yijeong]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                           Po dotarciu do domu stwierdziłem, że nie będę odzywał się do Kyungila przez kilka najbliższych dni. Wydaje mi się, że nie mamy już sobie nic do powiedzenia. Nie chcę żeby pogrywał moimi uczuciami.
- O proszę, kto to wrócił? Gdzie byłeś?- wrzuciłem torbę do pokoju spoglądając na współlokatora.
- Szkoda gadać.
- No dawaj, dawaj... pochwal się.
- Mm... żeby jeszcze było czym. 
- Mmm... czyżbyś był u Kyungila?- zamilkłem wyjmując colę z lodówki - Oho... jak było?
- Jak widzisz, świetnie. 
- Co zrobił tym razem?
- Nie chcę o tym rozmawiać.- nalałem sobie napoju udając się pospiesznie do swojego pokoju... tradycyjnie...brak chęci na rozmowy z kimkolwiek.

*

                 Minęło kilka dni od mojej ostatniej rozmowy z Kyungilem. Dzwonił do mnie, wypisywał, ale szczerze mówiąc nie miałem ochoty na rozmowy z nim. Musiałem ochłonąć i na spokojnie wszystko przemyśleć. Na szczęście mnie nie nachodził w mieszkaniu, nie spotykałem go też na uczelni co jest ogromnym plusem. Tak minął nam okres dwóch tygodni... Miałem szczerą nadzieję, że nie spotkam go w okresie sesji. Masa nauki, egzaminy i wiążący się z tym potworny stres... nie potrzebuję do tego Kyungila. 

- Hej.- uniosłem głowę znad skryptu widząc stojącego nad sobą Dokyuna.

- Oo cześć... jak nastrój przed egzaminem?

- A daj spokój... całą noc nie spałem z nerwów.

- Mm to tak jak ja.- westchnąłem chowając notatki. Dziś czekał nas najważniejszy egzamin i mimo masy przygotowań czuję, że nadal nic nie umiem i polegnę. 

- Witam państwa.- słysząc głos profesora zmroziło mnie od stóp do głów. Facet jest tak przerażający, że to się w głowie nie mieści. Do tego jak na złość, musi wykładać najtrudniejszy przedmiot... witaj pierwsza poprawko - Proszę dobrać się trójkami i ustalić jakąś kolejność żebym nie musiał na państwa zbyt długo czekać. Szanujmy swój czas.- po tych słowach wszedł do sali zamykając za sobą drzwi. Zerknąłem na Dokyuna, który w pośpiechu przypominał sobie tematy wykładów.

- Daj spokój... i tak nie zdamy.

- Przestań... zdamy to. 

- Wątpię.- westchnąłem rozglądając się dookoła. Wtedy też ujrzałem osobę, którą tego dnia pragnąłem zobaczyć jako ostatnią... fuck, dlaczego teraz?!

- Yijeong!- zacisnąłem powieki odwracając się, ale chyba próba udawania, że go nie widzę była na nic - Hej, Yijeong...

- Cześć.- westchnąłem odciągając go od reszty grupy - Czego chcesz?
- Sympatyczny jak zawsze.
- Kyungil...- chłopak westchnął głaszcząc mnie po głowie.
- Chciałem życzyć ci powodzenia. Słyszałem, że masz teraz najcięższy egzamin.
- Dzięki...- burknąłem uciekając od niego wzrokiem.
- Wiesz... dałem ci dwa tygodnie spokoju... aishh, strasznie za tobą tęskniłem, ale mam nadzieję, że wszystko sobie przemyślałeś.
- Naprawdę chcesz rozmawiać o tym teraz? Mam coś innego na głowie.
- Masz jutro jakiś egzamin?
- Hm... nie, następny dopiero za... chyba trzy dni. 
- Super... po egzaminie zabieram cię do siebie.
- Co? Po co?- uniosłem głowę wbijając wzrok w Kyungila, jednak wtedy poczułem jak ten przywiera do moich warg. Dookoła nas słychać było jedynie gwizdanie i buczenie moich znajomych z grupy - Ty kretynie.- odepchnąłem go czując się jak totalny pajac - Porąbało cię?!
- Co to za krzyki?- na korytarz wyszedł profesor. Byłem wściekły. Jak on mógł zrobić coś takiego?! - Panie Jang... widzę, że jest pan już gotowy na egzamin. Proszę do sali.
- Super...- burknąłem popychając Kyungila, po czym zniknąłem z profesorem i dwoma koleżankami w sali. Pytania jakie dawał mi profesor przeszły moje najśmielsze oczekiwania... nie wiedziałem nawet, że braliśmy takie zagadnienia, jednak mimo to starałem się przysłowiowo lać wodę, by nie zrobić z siebie kompletnego idioty. Po wyjściu z sali wpadłem od razu na tego barana, który patrzył się na mnie dość zaniepokojony. Pf... pewnie frajer myślał, że oblałem.
- I jak Yijeonggie?
- Dostałem 4... masz szczęście.- ruszyłem schodami na dół. Cholernie cieszyłem się, że zdałem, ale z drugiej strony byłem wściekły na tego pajaca.
- Yijeong, zaczekaj!- westchnąłem zwalniając nieco tempo - Cieszę się, że zdałeś.
- Boże, jaki z ciebie samolubny dupek... Jak mogłeś pocałować mnie przy mojej grupie? Wiesz jakie mogę mieć teraz nieprzyjemności?- zatrzymałem się zerkając na chłopaka - Znowu chciałeś ze mnie zadrwić?- Kyungil postawił mnie pod ścianą całując mnie delikatnie w czoło - Kyungil...
- Zależy mi na tobie bałwanie. Kiedy to w końcu zrozumiesz?
- Dziwnie to okazujesz...- stanąłem na palcach całując go w kącik ust - Ugotujesz mi coś dzisiaj?
- Co takiego?- zaśmiał się głaszcząc mnie po policzku.
- Jeśli chcesz być ze mną blisko, musisz mi gotować, przytulać i być wtedy, kiedy cię najbardziej potrzebuję, czy to jest jasne?
- Oczywiście.
- Super... to teraz jedziemy do ciebie.
- Skąd ta zmiana nastawienia?
- Mam wrócić do domu?
- Nieee... boże Yijeong...
- Sam widzisz... nie drąż tematu.- gdy weszliśmy do samochodu chłopaka, ten spojrzał na mnie uśmiechając się - Czemu się śmiejesz?
- Nie śmieję tylko się uśmiecham, a to różnica.
- Okej... to czemu się uśmiechasz?
- Bo jestem teraz cholernie szczęśliwy.- spojrzałem na niego parskając śmiechem, jednak było mi niezwykle miło słysząc takie słowa.
- A cóż to się stało, że jesteś taki szczęśliwy?
- Hm... w sumie racja, nie wiem czemu poczułem się szczęśliwy.
- Nie dam się sprowokować.- Kyungil zaśmiał się całując mnie w policzek.
- Lubię jak się złościsz.- powiedział jadąc w stronę jego mieszkania.
- Nie traktuj mnie jak rozkapryszonej panienki.
- To się tak nie zachowuj.
- Kyungil, cholera jasna no...
- Już się zamykam.- dojechaliśmy pod blok chłopaka słuchając muzyki, rozmawiając i wydurniając się. Zaczynałem czuć się coraz lepiej w jego towarzystwie, co było ogromnym plusem. Mimo to jednak chciałem nadal być dla niego nieco opryskliwy i niedostępny... niech się stara - Co byś zjadł?
- Nie wiem... zaskocz mnie.- poszedłem do jego sypialni w poszukiwaniu jakiś ubrań na zmianę. Wciąż nie mogę pojąć naszej relacji. Niby coś do siebie czujemy, ale non stop sobie dogryzamy... hm... coś jest chyba z nami nie tak.
- Czego szukasz?
- Jakiś ciuchów.
- Widzę, że czujesz się tu jak u siebie.
- To źle?
- Bardzo dobrze.- uśmiechnął się nie odrywając ode mnie wzroku.
- Nie patrz tak na mnie.
- Dlaczego?
- Krępuje mnie to.
- Zwariowałeś.- zaśmiał się podchodząc bliżej mnie - Yijeong.
- Hm?
- Pocałujesz mnie?
- Pf... nie.
- Widzę, że nie ma cię co pytać o takie rzeczy.- Kyungil podchodził coraz bliżej mnie. Cofając się czułem, że zaraz uderzę w łóżko i się wywrócę.
- Hyu... aish.- chwyciłem chłopaka za koszulkę ciągnąc go za sobą na łóżko. Gdy na nim wylądowałem uśmiechnąłem się patrząc w oczy chłopaka - Słaba zagrywka.
- Słaba, ale działa.- podsumował namiętnie mnie całując. Odwzajemniałem pocałunek wijąc się pod jego ciałem - Czemu tak się wiercisz?- mruknął przenosząc pocałunki na moją szyję.
- Bo jesteś gruby i mnie dusisz.
- Żebym cię zaraz doszczętnie nie udusił.- chłopak cmoknął mnie, po czym zszedł z łóżka biorąc głęboki oddech.
- Ej no... wcale nie jesteś taki gruby. 
- A spadaj.- burknął wychodząc z sypialni. Nie powiem... trochę mnie zamurowało.
- Hyung...- wstałem z łóżka idąc pospiesznie za chłopakiem - Hej, no co ty.- wychodząc z pokoju przygwoździłem z całej siły w ciało Kyungila - Ała... hej, co ty...
- Naiwny kurdupel.- chłopak zaśmiał się mierząc mnie wzrokiem.
- Dupek.
- Bezczelny gnojek.
- Zapatrzony w siebie egoista.- chwyciłem go za koszulkę głęboko oddychając.
- Histeryczka.
- Pieprz się.- syknąłem znów go całując. Tak bardzo go nienawidzę i pragnę jednocześnie. Czemu to wszystko musi być tak skomplikowane?

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Pewnie wszyscy już słyszeliście, ale dodam jeszcze dla przypomnienia... Z dniem wczorajszym HISTORY zakończyło swoją działalność;;;
-> http://www.allkpop.com/article/2017/05/history-to-officially-disband-after-4-years

Ukryty przekaz~cz.4[Kyungil&Yijeong]

cz.1 cz.2 cz.3

- Przejadłem się.- jęknąłem popijając zjedzoną tonę jedzenia herbatą.
- Powinieneś jeść więcej... jesteś chudy jak cholera. 
- Widzę, że to ci również przeszkadza.
- O matko, daj już spokój... po co szukasz zaczepki?- westchnąłem wstając od stołu, po czym ruszyłem w stronę przedpokoju - A ty dokąd?
- Jak to dokąd? Idę do domu, to chyba jasne.
- Nie wypuszczę cię, jest noc... wiesz jak tu jest teraz niebezpiecznie?
- Nic mi nie będzie.- burknąłem łapiąc za klamkę.
- No idiota... idź, niech cię napadną, pobiją albo najlepiej zabiją za głupi telefon.- wziąłem głęboki oddech odwracając się powoli w stronę chłopaka.
- Em... jest aż tak źle?
- Sam widziałeś.
- To... odprowadzisz mnie?
- Nie.... zostaniesz tutaj.
- Brałeś coś? Nie ma opcji.
- Nie zachowuj się jak nastoletnia dziewica... prześpisz się w moim łóżku, a ja na kanapie i będzie po problemie.
- Coś kombinujesz...
- Dobra... nie ufasz mi to idź.
- Oczywiście, że ci nie ufam... ale wolałbym jeszcze trochę pożyć.- wróciłem do kuchni siadając przy stole, po czym chwyciłem za kubek z herbatą.
- Mądry chłopiec... chcesz iść pierwszy do łazienki?
- Nie spieszy mi się, idź.
- No okej.- gdy Kyungil zniknął za drzwiami łazienki zająłem się sprzątaniem stołu. Przygotował dla mnie tyle dobrego jedzenia, że chociaż tym mogę mu się teraz odwdzięczyć. Nie podoba mi się to, że teraz tak się o mnie martwi. Hm... w zasadzie to nie wiem czy się martwi, ale tak to bynajmniej wygląda. Dobra... jest to bardzo miłe, ale czuję do niego ogromną niechęć i wstręt więc nawet dzięki tak miłym gestom nie ma co liczyć na przyjaźń ze mną. Po ogarnięciu kuchni wszedłem do jego sypialni w poszukiwaniu ubrań na zmianę. Tak wiem, nie powinienem mu grzebać w szafie i plątać się po mieszkaniu, ale jakby nie patrzeć znamy się już cztery lata więc Kyungil nie będzie miał mi tego za złe.
- Jakie ogromne te rzeczy... przecież się w tym utopię.- jęknąłem patrząc na jedną z koszulek chłopaka.
- Za to jak uroczo będziesz wyglądał.- odbiłem się od szafy krzycząc ile miałem sił w płucach.
- Oszalałeś?!- półnagi Kyungil zaśmiał się wchodząc do pokoju - I nie mów mi, że będę wyglądał uroczo... jestem facetem, a nie dziewczynką.
- Cholera, poważnie? Aishh to nie mam co liczyć na miło spędzoną noc skoro jesteś facetem.
- Kyungil...
- Hm?
- Podejdź no do mnie.- gdy chłopak to zrobił zamachnąłem się chcąc go uderzyć w twarz, jednak ten pospiesznie złapał mnie za rękę wręczając mi jakąś tubkę z maścią - Co ty...
- Posmarujesz mi siniaki na pleckach?... Proszę.- wywinąłem oczami wzdychając.
- Usiądź gdzieś, bo nawet nie dosięgnę...- Kyungil usiadł na łóżku. Usiadłem za nim smarując ostrożnie jego poobijane plecy.
- Chciałeś uderzyć swojego Hyunga? Ładnie to tak?
- Hyung sobie w pełni na to zasłużył.- westchnąłem czując jak znów się rozklejam. Nie wiem dlaczego. Czasami czując potworną złość i niemoc z oczu automatycznie ciekną mi łzy - Czemu mnie tak poniżasz?- zapytałem łamiącym się głosem. Nie minęła nawet sekunda gdy po moim policzku spłynęła łza. Chłopak odwrócił się pospiesznie patrząc mi głęboko w oczy.
- Yijeong, źle mnie rozumiesz...- jego silna i męska, jednak mimo to bardzo delikatna dłoń ostrożnie wytarła moje policzki - To są żarty. Nie chcę ci tym dogryźć, naprawdę.
- Weź... nie dotykaj mnie...- odwróciłem lekko głowę, jednak mimo to chciałem by nadal mnie dotykał. Może Sihyoung ma rację? Co z tego, że Yubin była wymyślona, skoro za jej stworzeniem stała osoba siedząca teraz przede mną? Może taki naprawdę jest Kyungil? Może gdy odpuszczę pokaże w końcu swoje prawdziwe "ja"?
- Nie graj już takiego twardego... Wiem ile zła ci wyrządziłem, ale obiecuję, że koniec z tym... Nie gniewaj się na mnie.- czemu on mnie przytula? Co jest z tym kolesiem nie tak?
- Hyung, to upokarzające...- szepnąłem czując bijące od jego ciała ciepło.
- Nazwałeś mnie Hyungiem, a nie dupkiem... jaka miła odmiana.- nie no, dość tego. Uniosłem powoli głowę zerkając nieśmiało na chłopaka.
- Pójdę się wykąpać.- szepnąłem schodząc z łóżka.
- Yijeong...
- W porządku... jestem po prostu zmęczony i...- zacisnąłem dłonie na jego koszulce głęboko oddychając - Powinienem chyba pójść do domu.
- Wszystko w porządku? Dziwnie się zachowujesz.
- Tak... w porządku...- oblizałem wargi skręcając materiał koszulki coraz mocniej - Wystarczyła po prostu chwila żebyś wszystko spieprzył... miałem być na ciebie zły, a... ja tak nie potrafię.- ruszyłem w stronę łazienki, jednak wtedy poczułem silne szarpnięcie za nadgarstek. Nie minęło kilka sekund gdy usta Kyungila przywarły do moich. Z początku byłem w takim szoku i amoku, że odwzajemniłem jego pieszczotę. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że nie chcę znów się w to bawić, a już na pewno nie z nim - Dość.- jęknąłem lekko go odpychając.
- Jutro o wszystkim zapomnimy, przysięgam.
- Jutro wszyscy twoi znajomi się o tym dowiedzą.
- Nie, Yijeong, obiecałem ci... 
- Nie ufam ci, nie rozumiesz tego?
- Mimo to pocałowałeś mnie.- wziąłem głęboki oddech spoglądając na chłopaka.
- To tylko pocałunek, nie ekscytuj się tak.- burknąłem idąc do łazienki. Co on sobie w ogóle wyobraża?! Jak tak można? Ten idiota nie ma krzty godności czy wyczucia. Z resztą... kogo ja staram się oszukać? Chcecie znać prawdę, to ją poznacie. Od czasu mojego pierwszego pocałunku z Kyungilem minęły cztery lata. Od tamtego momentu myślę o nim codziennie... był to mój pierwszy pocałunek w życiu, może to dlatego, ale było w nim coś, co nie pozwala mi zapomnieć o tej całej sytuacji. Starałem się wyprzeć go z głowy za wszelką cenę. Pisałem z dziewczynami, wychodziłem na imprezy... wszystko na nic. Po trzech latach tej katorgi poznałem Yubin... Yubin dzięki której byłem gotów zapomnieć o tym palancie na dobre i co? Koniec końców okazało się, że za wszystkim znów stoi Kyungil. Czy to nie dziwne? Nienawidzimy się jak psy, ale może rzeczywiście jesteśmy sobie w jakiś tam sposób przeznaczeni? Pf, z resztą... od kiedy ja niby wierzę w takie brednie?
              Po prysznicu wyszedłem niepewnie z łazienki ubrany w za dużą na mnie koszulkę Kyungila. Jej krótkie rękawy sięgały mi za łokcie, a dół ubrania śmiało przysłaniał moje kolana. Wyglądałem... jak idiota. Po wejściu do pokoju odetchnąłem widząc, że nie ma w nim chłopaka. Już miałem się położyć, ale wtedy usłyszałem za sobą chrząknięcie.
- Chcesz się już położyć?
- Tak... jestem zmęczony. 
- Mmm znam cię... nie chodzisz tak wcześnie spać.- wywinąłem oczami odwracając się w kierunku Kyungila.
- Okej... to co proponujesz?
- Soju, yakju, hmm... mam wino kwiatowe.
- Mhm... widzę, że prawdziwy student.- westchnąłem podchodząc bliżej niego - Wypiję tylko jedną lampkę wina i idę spać... bez przytulania, całowania i upokarzania mnie, jasne?
- Proponuję jeszcze kaganiec i majtki antygwałty... a najlepiej wydłub mi łyżką oczy żebym nie molestował cię wzrokiem i...
- Starczy durniu... nalej mi lepiej tego wina.- burknąłem kierując się do kuchni.

*

                Jak się domyślacie na jednej lampce się nie skończyło. Muszę przyznać, że naprawdę przyjemnie spędziłem ten wieczór. Kyungil mi o dziwo nie dogryzał, dużo rozmawialiśmy, nawet zdarzyło mi się uśmiechnąć... jednak co było potem... nie pamiętam. 

Obudziłem się z potwornym bólem głowy i pustynią w ustach. Po dokładniejszym naciągnięciu na siebie kołdry odwróciłem się na drugi bok widząc przed sobą grzebiącego już w telefonie Kyungila. Przerażony usiadłem gwałtownie zakrywając się dokładnie kołdrą.

- Co ty wyprawiasz? 

- Co ty tu robisz?

- Czekaj, jakby to... mieszkam tu?- zapytał drwiąco odkładając smartfona. 

- Tak, ale tu... koło mnie... miałeś spać na kanapie.- Kyungil uniósł jedynie brew chichocząc - Tylko mi nie mów, że do czegoś między nami doszło... 

- Okej, nic nie mówię.

- Kyungil do cholery, to nie jest śmieszne!

- Bocian już powiedział, że to będzie chłopiec.

- HYUNG!- chłopak śmiejąc się w najlepsze wyszedł z łóżka sięgając po bluzę.

- Wyluzuj krasnalu... padłeś jak przecinek, położyłem cię do łóżka, a ty marudziłeś, że chcesz spać ze mną, bo sam się boisz... Sam rozumiesz... nie byłem w stanie ci odmówić.- szepnął całując mnie w czoło, po czym ruszył do kuchni - Kawy?!

- Aishh... poproszę!- odetchnąłem lądując ponownie w miękkiej pościeli. Co za palant. Jak można mnie tak wrabiać? Jakbym się z nim przespał pod wpływem alkoholu, w życiu bym sobie tego nie wybaczył. I ten buziak w czoło... pf. 

- Co chcesz na śniadanie?!

- Wodę! Dużo wody i kawę!- chłopak wszedł do pokoju wręczając mi kubek z gorącym napojem.

- Fakt... ładnie wczoraj zabalowałeś, ale musisz coś zjeść. 

- Y y... jest mi niedobrze.

- To może wolisz herbatę?- uniosłem na niego wzrok marszcząc brwi.

- Nie musisz się tak o mnie troszczyć, naprawdę. 

- Nie muszę, ale chcę...- poczułem jak przyspiesza mi serce. Odstawiłem kubek na szafkę wzdychając.

- Chyba powinienem już iść...

- Nie, poczekaj...- spojrzałem na niego unosząc brew - Wiem, że przesadziłeś wczoraj z alkoholem i wczoraj obiecałem sobie, że nie poruszę tego tematu, ale cholera nie mogę no..- chłopak wziął głęboki oddech przyprawiając mnie o lekki stan przedzawałowy - Pewnie tego nie pamiętasz i nie wiem też co było prawdą, a co nie, ale... dobra... powiedziałeś mi, że myślisz o mnie codziennie od dnia naszego pierwszego pocałunku, wtedy w liceum...

- Kyungil...

- To prawda?... Yijeong, gdybym tylko wiedział...

- To co? Co byś zrobił?- poczułem się jak skończony idiota. Nie sądziłem, że wygadam się tak szybko - Pójdę już...- wstałem z łóżka pospiesznie się przebierając. 

- Przepraszam do cholery... dopiero dotarło do mnie jakim byłem dupkiem w stosunku do ciebie.

- Dajmy już sobie spokój, co? Naprawdę jestem tym zmęczony.- chwyciłem za torbę idąc w stronę drzwi.

- Yijeong, do cholery.- chłopak złapał mnie za rękę stawiając mnie pod ścianą, po czym musnął delikatnie moje wargi. Gdy nie protestowałem pogłębił pocałunek głaszcząc mnie po talii. 

- Kyungil, dość.

- Przestań mnie w końcu odtrącać.- mruknął całując mnie po szyi.

- Nie chcę litości.- odepchnąłem go wychodząc szybko z jego mieszkania. Co to miało być? Czuję jak płonę z emocji. Czekałem na ten moment tyle lat, ale po tym co mi zrobił, nie jestem w stanie od tak przytaknąć na wszystko co robi. W głowie mi się to nie mieści... naprawdę nie wiem co mam myśleć o tej całej sytuacji.

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ukryty przekaz~cz.3[Kyungil&Yijeong]

cz.1 cz.2

                          Wyszedłem spod prysznica narzucając na siebie szlafrok i moje ukochane, ciepłe papucie przywiezione z rodzinnego Daegu. O niczym innym nie marzyłem teraz tak bardzo jak o położeniu się do łóżka i wyłączeniu całkowicie myśli. Kąpiąc się słyszałem jednak rozmowę mojego współlokatora z jakimś chłopakiem... pewnie znowu wpadli do niego znajomi i będą pić całą noc. W sumie jakby nie patrzeć też mam na to ochotę, należy mi się po tym co ostatnio przeszedłem, a imprezowanie z jego kumplami jest naprawdę zabawne. Wytarłem dokładnie włosy wychodząc z łazienki.
- No wreszcie nasz piękniś wyszedł spod prysznica.- zaśmiał się Sihyoung polewając po kolejnym kieliszku soju.
- Nie przywitasz się?- wziąłem głęboki oddech podchodząc bliżej chłopaków.
- Co ty tu robisz...- Kyungil wyczyścił do cna kieliszek uśmiechając się.
- Mieliśmy porozmawiać.
- Miałeś do mnie wcześniej zadzwonić... 
- Chciałem zrobić ci niespodziankę.
- No popatrz... jak zwykle jest nieudana. 
- Ej, ej, panowie... spokojnie.- Sihyoung westchnął wyciągając z szafki kieliszek - Yijeonggie, napijesz się z nami, co?
- Czuję, że na trzeźwo tego nie zniosę.- burknąłem siadając obok współlokatora - Wy się w ogóle znacie? Skąd wiedziałeś gdzie mieszkam do cholery?
- Często razem imprezujemy. Kiedyś po imprezie tu spałem, ale ty byłeś akurat w Daegu u rodziców.
- To są jakieś jaja...- sięgnąłem po kieliszek wypijając jego zawartość - Nie odpieprzysz się ode mnie już nigdy, co?
- Nie no, mamy umowę. Wysłuchasz tego, co mam do powiedzenia i później każdy rozchodzi się w swoją stronę.
- No to mów. 
- Wyczuwam między wami dziwne napięcie, dlatego może już sobie pójdę.- Sihyoung uniósł ręce do góry wychodząc do swojego pokoju. Wbiłem wzrok w stół bojąc się spojrzeć na Kyungila. Nie wiem już co mogę przy nim powiedzieć, a co zostawić lepiej dla siebie... nie chcę być znów pośmiewiskiem.
- Krępuje cię moja obecność?- czy on musi ciągle ze mnie drwić? Mam już tego dość... po prostu dość... ile można?! Uderzyłem ręką w stół zaciskając ją po chwili w pięść - Yijeong...
- Mam cię dość, rozumiesz to?- uniosłem wzrok na chłopaka czując w sobie ogromną chęć zamordowania go gołymi rękoma - Od czterech lat non stop ze mnie kpisz i mieszasz z gównem... Co ja ci człowieku zrobiłem?!
- Poczekaj, nie krzycz...
- Wiesz ile przez ciebie wycierpiałem? Z resztą...- parsknąłem śmiechem nalewając sobie soju - Samolubnych, zapatrzonych w siebie kutasów nie interesują takie rzeczy.- nigdy nie krzyczałem... nigdy nie używałem takich słów... co ten dupek ze mną zrobił?
- Wiem, że jesteś na mnie zły...
- Nie no, zabłysnąłeś...
- Daj mi powiedzieć.- wziąłem głęboki oddech zamykając się. Niech powie, co ma do powiedzenia i spada - Pamiętasz Daniela?- Daniel, Daniel... zaraz... to chyba chłopak, który przyjechał do naszego liceum na wymianę. Chodził z Kyungilem do jednej grupy przez okres klasy maturalnej. Chłopak był z Ameryki więc czuł się tu panem i władcą. Wielokrotnie widziałem jak Kyungil wykonywał posłusznie jego polecenia, byleby przypodobać się koledze z zagranicy.
- Pamiętam.
- Nagrywał nas na ognisku i szantażował mnie, że wrzuci ten filmik do internetu. 
- No i?
- Kazał mi z ciebie żartować... nie chciałem żeby ktoś zobaczył to nagranie.- no tak... w końcu jakby nie patrzeć był jednym z bardziej lubianych, popularnych uczniów.
- A ty nie miałeś własnego mózgu i musiałeś grzecznie wykonywać każde jego polecenie, tak? Wiesz jak to żałośnie brzmi?
- Yijeong...
- Poza tym to nagranie i tak obiegło cały internet... dotarło nawet do mojego brata. Czułem się jak skończony idiota, rozumiesz? 
- Zauważ, że zaraz po tym jak mówiłem ci, że... że mi się podobasz i w ogóle, nagranie zniknęło.
- I co z tego? Ludzie i tak zdążyli to zobaczyć...- między nami zapadła cisza. Polałem nam soju wypijając szybko swój kieliszek - Daniel na pewno nie kazał ci wymyślić Yubin... 
- Wybacz mi.
- Zapomnij.
- Nie sądziłem, że tak się w to zaangażujesz. Pisząc do ciebie, nie sądziłem nawet, że odpiszesz. Trochę cię znam i wiem, że byłeś zawsze nieśmiały w stosunku do dziewczyn...
- Zależało mi na niej...- widząc pełen wyrzutów wyraz twarzy Kyungila, spuściłem wzrok parskając śmiechem - A raczej zależało mi na kimś, kogo nie ma... Czuję się jak skończony idiota. Naprawdę możesz być z siebie dumny... jesteś mistrzem w upokarzaniu drugiego człowieka.
- Yijeong, nie czuję się z tym dobrze... naprawdę, bardzo cię za wszystko przepraszam.
- Daruj sobie.- zeskoczyłem z wysokiego krzesła biorąc do ręki butelkę z alkoholem - Pogadaliśmy... a teraz każdy idzie w swoją stronę i błagam cię... nie wchodź mi w drogę nigdy więcej.

*

                Leżałem w łóżku będąc nieco skołowany wypitym alkoholem. Nie jestem osobą mściwą... łatwo wybaczam, ale nie w tym wypadku. To wszystko może okazać się dla kogoś totalną głupotą, ale to, co przeszedłem przez ostatnie cztery lata to istny koszmar. Cały ten horror zawdzięczam jednej osobie- Kyungilowi. 

- Yijeonggie, śpisz?- westchnąłem zerkając w stronę uchylonych drzwi, w których stał mój współlokator.

- Nie.

- Słyszałem twoją rozmowę z Kyungilem... 

- Więc teraz możesz się ze mnie śmiać, że zakochałem się w dziewczynie, którą okazał się być ten idiota.

- Wiem, że Kyungil zachował się jak świnia, ale... aishh.. co najbardziej podobało ci się w Yubin?- parsknąłem śmiechem siadając.

- Charakter... ale jakie to ma teraz znaczenie?

- Takie, że to prawdziwa strona Kyungila... tak tylko mówię.

- Nie gadaj głupot...- zakryłem się kołdrą czując, że czeka mnie dziś bardzo długa noc. Zamiast spać będę zapewne rozmyślał o słowach Sihyounga.

*

              Nie chciałem iść na uczelnię. Postanowiłem wstrzymać się z zabraniem papierów. Stwierdziłem, że skończę tu I-rok, a potem zobaczymy. Skoro Kyungil ma mi schodzić z drogi to jakoś wytrzymam ten ostatni miesiąc. Wybrałem się więc na spacer, by jeszcze raz nad wszystkim pomyśleć, a potem myśli te przypieczętować jakimś dobrym obiadem. Wybrałem się na spacer po niezbyt ciekawej i nie bardzo zaludnionej dzielnicy Seoulu jaką jest Mapo-gu. Lubię tu przychodzić... fakt, jest to trochę niebezpieczne, ale przynajmniej nie ma tu mnóstwa kręcących się i pędzących gdzieś osób jak w przypadku Gangnam-gu czy Seocho-gu. Przechadzając się cichymi uliczkami cieszyłem się świeżym, pozbawionym spalin powietrzem i lekkimi promieniami słońca, dzięki którym czułem się o niebo lepiej. Stwierdziłem, że przetrzymam Kyungila i powiem mu, że mu wybaczam w dniu wyjazdu z Seoulu. Będąc w Busan będzie mi już wszystko jedno, jednak mimo to rozstaniemy się w zgodzie. Po jakimś czasie on i tak zapomni o mnie i tym, co mi zrobił więc tak naprawdę jakie to ma znaczenie. 

- Żartujesz sobie ze mnie?

- Dawaj kasę.- zatrzymałem się marszcząc brwi. Słyszałem, że za rogiem w dość wąskiej, ślepej uliczce ewidentnie ktoś wyłudza od kogoś pieniądze. 

- Zejdźcie mi z drogi do cholery.- cóż za przyjemne urozmaicenie spaceru...

- Chyba się nie zrozumieliśmy.- wyjrzałem lekko zza budynku widząc grupkę mężczyzn grożących komuś niewielkim nożem - Pieniądze i telefon, już.

- Mam tu telefon... i jeśli mnie nie puścicie, zadzwonię na policję.- Kyungil?! Co on do cholery jasnej wyprawia? Chociaż... z drugiej strony mnie to nie dziwi. Zawsze cwaniakuje i pakuje się w kłopoty. 

- Nienawidzę takich gnojów jak ty.- jeden z mężczyzn uderzył chłopaka w brzuch. Byłem przerażony... Tak wiem, najchętniej sam bym mu przyłożył, ale z drugiej strony jak widzę, że dzieje mu się krzywda, nie potrafię spokojnie stać i na to patrzeć - Dawaj te pieprzone pieniądze i telefon!

- Żartujesz... nie pozwolę sobie na to.- zacisnąłem wargi czując jak do oczu napływają mi łzy. Mężczyźni rzucili Kyungila na ziemię kopiąc go i okładając na oślep pięściami. Bałem się... cholernie się bałem, ale wiedziałem, że muszę coś zrobić. Nie miałem nawet ochoty myśleć, że "przecież mu się należało". Przełknąłem z trudem ślinę zaciskając dłonie w pięści, po czym wybiegłem na wprost gangu zerkając na główną ulicę.

- Tu są, to tutaj! Szybciej, biją go!

- Cholera, policja.- mężczyźni chwycili za telefon Kyungila, po czym pospiesznie wdrapali się na dach budynku, po drabinach znajdujących się na ścianach. Podbiegłem do chłopaka klepiąc go po poobijanej twarzy.

- Kyungil... słyszysz mnie?

- Ta...- chłopak jęknął siadając. Widzę, że ładnie go załatwili... Nie... nie mam nad nim litości, ma za swoje - Dziękuję.

- Spoko... chodź, pomogę ci.- sam nie wierzę, że to mówię, ale taki już jestem. Nie potrafię zostawić w takiej sytuacji nawet największego wroga. Pomogłem chłopakowi wstać wyprowadzając go powoli na główną ulicę - Co ty tu w ogóle robisz?

- Wynajmuję niedaleko mieszkanie. Akurat wracałem z uczelni...

- Pięknie.- westchnąłem czując dziwne kłucie w sercu. Czemu widok poobijanego Kyungila tak bardzo mnie boli? - Odprowadzę cię.

- No co ty... poradzę sobie.

- Powiedziałem, że cię odprowadzę.- szliśmy w kompletnej ciszy. Po kilku minutach dotarliśmy pod dwupiętrowy budynek wyglądający całkiem ładnie jak na tą dzielnicę. 

- To tu.

- Nie zabrali ci kluczy?- chłopak syknął sięgając do kieszeni spodni, z której wyciągnął po chwili pęk kluczy - Daj je.- otworzyłem drzwi wprowadzając go do środka - Mieszkasz sam?

- Tak.- Kyungil usiadł na pufie stojącej w przedpokoju, po czym zamknął oczy głęboko oddychając. Zamknąłem pospiesznie drzwi nie mogąc oderwać wzroku od jego zbolałej twarzy... wyglądał naprawdę okropnie.

- Bardzo cię boli?

- Trochę.- kucnąłem przed nim rozwiązując ostrożnie jego buty - Yijeong...

- Należało ci się... tak naprawdę ja ich nasłałem.- chłopak uśmiechnął się dając mi delikatnego pstryczka w czoło - Nie pozwalaj sobie, bo znowu po nich zadzwonię.- burknąłem wprowadzając tego idiotę wgłąb mieszkania usadzając go na kanapie stojącej w salonie - Gdzie masz apteczkę?

- Yijeong... nie jestem dzieckiem, poradzę sobie.

- Yijeong... nie jestem dzieckiem, poradzę sobie... wyjdę z domu i dam się pobić i okraść jak ostatni nieudacznik.- przedrzeźniłem go przekopując jego szafki. Kyungil położył się na kanapie chichocząc.

- Ale jesteś wredny.

- Nie znasz tej reguły, że to co małe, jest wredne?

- Taka teza podparta takim malutkim jak ty dowodem to jest coś.

- Ty się nie dasz jednak lubić, wiesz?- kucnąłem obok kanapy stawiając koło siebie miskę z ciepłą wodą, ręcznik i apteczkę - Może trochę zaboleć.- po namoczeniu kawałka ręcznika zacząłem obmywać twarz chłopaka z popiołu i krwi - Boli?

- Mhm... ale należy mi się.- zagryzłem wargę wzdychając. Yijeong, nie wymiękaj... nie wybaczaj mu zbyt wcześnie, bądź twardy do cholery.

- Ta... dobrze, że masz tego świadomość.- po opatrzeniu jego twarzy chciałem zająć się klatką piersiową, brzuchem i ramionami, w które chłopak obrywał najczęściej. Gdy rozpiąłem jego koszulę ujrzałem tak idealnie wyrzeźbione ciało, że całkowicie zaniemówiłem.

- Coś się stało?

- Yyy... tak... tak, masz dużo siniaków.

- A tam... to nic takiego.

- Leż... ja tu jestem lekarzem.- matko jedyna, kiedy on się tak wyrobił? Pamiętam go jeszcze jako zwyczajnego chłopaka bez krzty mięśni. Muszę przyznać, że wygląda to imponująco - Powinny ci szybko zejść.- podsumowałem smarując ostatniego z nich, po czym wstałem wycierając dokładnie ręce.

- Yijeong...- chłopak wstał uważnie mi się przyglądając.

- Czego...

- Bardzo ci dziękuję.- zmieszałem się lekko spuszczając wzrok.

- Mimo nienawiści jaką do mnie zioniesz, też pewnie byś to zrobił gdyby coś mi się stało...- Kyungil westchnął głaszcząc mnie po głowie - Ej...

- Dochodzi 20-sta... zostań, coś nam przygotuję i pogadamy.

- Oszalałeś. 

- Może i tak, ale i tak chcę żebyś został.- chłopak posłał mi uśmiech udając się do kuchni. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem sprzątając apteczkę i miskę z wodą. 

- Nie masz tu żadnych kamer, co? Pewnie wywinąłbyś mi znowu jakiś numer i pochwalił się tym przed kolegami.

- Cholera no, masz mnie.- chłopak oparł się o blat kuchenny wzdychając - Skoro mnie rozgryzłeś to plan z kolacją jest nieaktualny... możesz już iść.

- Dupek.- prychnąłem siadając naprzeciwko niego - Nie ma opcji... masz mi dać coś naprawdę dobrego po tym jak uratowałem ci dzisiaj życie.- Kyungil zaśmiał się wyjmując z lodówki potrzebne składniki.

- Już się robi wredny kurduplu.

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ukryty przekaz~cz.2[Kyungil&Yijeong]

cz.1

              Wieczór... leżałem w łóżku myśląc o Yubin. Jak mam być szczery, po naszej ostatniej rozmowie poczułem do niej lekki wstręt, jednak mimo to nadal wydaje mi się, że ją kocham i mi na niej zależy. Ogólnie jestem osobą, do której jeśli ktoś wykona za szybko zbyt śmiały ruch, automatycznie się wycofuję i zniechęcam do tej osoby. Z Yubin jest chyba jednak inaczej... mimo że czuję się lekko dotknięty całą tą sytuacją, to nadal chcę utrzymywać z nią kontakt i wciąż marzę o spotkaniu z nią.
<- Dobranoc Oppa. Mam nadzieję, że dzisiaj Ci się przyśnię.
-> Śpij dobrze aniołku. Do jutra!
Uśmiechnąłem się lekko odkładając telefon na szafkę nocną, po czym zamknąłem oczy starając się zasnąć.

*

          Mimo wczesnej pory miałem dziś wyjątkowo dobry humor. Idąc przez dziedziniec uczelni cieszyłem się wychodzącymi zza chmur promieniami słońca, które dopiero budziło się do życia. Zaczynałem zajęcia o godzinie siódmej więc tradycyjnie, jak co piątek towarzyszył mi kubek z gorącą kawą, dzięki któremu byłem w stanie przetrwać te poranne zajęcia. Po wejściu do budynku wziąłem głęboki oddech rozglądając się za Dokyunem, jednak cudem byłoby jeśli ten chłopak zjawiłby się na uczelni nieco wcześniej. Tradycyjnie, sam, ruszyłem w stronę sali. Popijając kawę spoglądałem co chwilę w telefon.. potwornie mnie korciło, by napisać do dziewczyny.

-> Yubin, wstałaś już? Jak dzisiaj spałaś?

Nagle usłyszałem czyjś śmiech... znam go na wylot i wiem, że należy on do Kyungila i jego przygłupich kolegów, którzy nie wiem jakim cudem dostali się na tak zwaną wyższą uczelnię. 

- Tak, tak, napisał, słuchajcie.... Yubin, wstałaś już? Jak dzisiaj spałaś?- zatkało mnie. Stanąłem za automatem z batonami wsłuchując się dokładniej w ich rozmowę.

- Ooo jak on o ciebie dba.- zaśmiał się jeden z kolegów sprawiając, że grunt spod nóg osuwał mi się coraz bardziej.

- Daj spokój, wczoraj było lepsze.... śpij dobrze aniołku.

- Przestań, uroczy jest.

- I mówi to facet.- poczułem narastającą w gardle gule. Zrobiłem krok w przód, jednak po chwili pospiesznie się wycofałem. Nie mogę przecież tego tak zostawić - Dobra panowie, trzeba mu coś odpisać. 

- Ahh zajmę się tym później. Powiedzmy, że Yubin jeszcze śpi.- wyszedłem zza automatu chcąc uciec jak najdalej od nich, by poukładać sobie to wszystko w głowie , jednak wtedy wpadłem na kogoś z impetem - Yijeong...- wyminąłem Kyungila i jego paczkę chcąc zniknąć im jak najszybciej z oczu - Yijeong!

- Nikt nigdy mnie tak nie upokorzył, rozumiesz?!- mój wrzask rozszedł się echem po całym korytarzu. W jednej chwili okazało się, że Yubin nie ma... została wymyślona przez tego palanta, po prostu nie wierzę. Zakochałem się w kimś i zaufałem komuś, kogo nie ma... 

- Posłuchaj mnie...- jego koledzy stali jak wryci... chyba żaden z nich nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. 

- Zejdź mi z oczu raz na zawsze...- wydusiłem z trudem kierując się pospiesznie w stronę wyjścia. Co ja mu zrobiłem? Czym zawiniłem, że robi mi takie świństwa?! W życiu nie spodziewałbym się czegoś takiego nawet po nim. Od pół roku ten dupek i jego koledzy śmiali się ze mnie za plecami, podszywając się pod kogoś, kogo nie ma. Za co, do cholery jasnej?! Co za wstyd... widzieli mnie nago, odkryli moje największe sekrety. Jestem w chwili obecnej dla nich odkrytą kartą, wiedzą o mnie absolutnie wszystko. Znaleźli sobie kozła ofiarnego i teraz się nade mną pastwią... mam nadzieję, że się dobrze bawili.

*

- Yijeonggie...- nie oderwałem wzroku od białej ściany. Nawet nie drgnąłem... Nie mam ochoty na rozmowy z kimkolwiek. Czuję się tak potwornie upokorzony i wściekły na cały świat, że to się w głowie nie mieści - Dokyun do ciebie przyszedł.- mój współlokator Sihyoung. Westchnąłem narzucając na głowę kołdrę.

- Niech wejdzie...

- Przynieść ci coś?

- Nie... dzięki.- usiadłem przeczesując wzburzone od leżenia włosy. 

- Dobra, to ja was zostawiam.- do pokoju wszedł Dokyun. Spojrzałem na niego od niechcenia, po czym znów położyłem się na łóżku. Kolega usiadł obok mnie uważnie mi się przyglądając. 

- Jak się czujesz?

- Dobrze.

- Ta... chciałbyś pogadać?

- Nie.

- Yijeong, co się stało? 

- Nic.- zamknąłem oczy chcąc zasnąć i zapomnieć o wszystkim... czemu to nie może być takie proste?

- Chodzi o te oceny z kolosa? Dostałeś przecież tróje, zaliczyłeś... 

- To nie chodzi o to, daj spokój...

- To nic już nie rozumiem.

- I nie zrozumiesz.- uciąłem odwracając się do niego plecami. Wiem, że zachowałem się jak burak, ale naprawdę nie mam żadnej ochoty na rozmowy. Dokyun westchnął głaszcząc mnie po ramieniu.

- Masz problemy ze znajomymi, rodzicami... nie wiem... zbliża się sesja, może się boisz?

- Nie.

- Yijeonggie, martwię się. 

- Rezygnuję z tej uczelni...

- Co... czekaj, co ty mówisz? Jak to rezygnujesz? 

- Po prostu rezygnuję. 

- Yijeong...- chłopak usadził mnie uważnie mi się przyglądając - Został nam miesiąc... dlaczego chcesz zrezygnować?- milczałem. Co miałem mu powiedzieć? Że Yubin została wymyślona przez Kyungila i teraz potwornie wstydzę się pokazać mu się na oczy? - Porozmawiaj ze mną.

- Dokyun... Kyungil mnie strasznie upokorzył, to wszystko...- przyjaciel wziął głęboki oddech odgarniając mi włosy z twarzy.

- Mogłem się domyślić, że chodzi o tego pajaca... co zrobił?

- Nie ważne.

- No dobrze, ale... naprawdę chcesz rzucić studia przez tego idiotę? Na uczelni jest masa ludzi, a ty przejmujesz się jedną osobą, którą powinieneś zlać i zmieszać z błotem... Nie wiem co wymyślił tym razem, ale Kyungil nie jest wart tego żebyś się nim tak przejmował, naprawdę. 

- Podjąłem już decyzję... w poniedziałek idę zabrać swoje papiery.

- Yijeong, do cholery, błagam cię... przemyśl to jeszcze. 

- Nie chcę już o tym gadać.

- Dowiem się tego, co zrobił ci ten dupek. 

- Nie dowiesz się...

- Ty nie chcesz nic mówić, to może Kyungil sam się przyzna do tego co zrobił.- położyłem się zamykając oczy.

- Jestem zmęczony.

- Już nie będę cię męczył.- chłopak wstał kierując się w stronę drzwi.

- Dokyun, nie zrozum mnie źle...

- Daj spokój. Wpadnę do ciebie jutro.- westchnąłem czując lekkie wyrzuty sumienia, ale z drugiej strony naprawdę nie mam ochoty na jakiekolwiek rozmowy i obcowanie z drugim człowiekiem. 

*

               Cały weekend przeleżałem w łóżku. Był to najnudniejszy, jak i najcięższy dla mnie weekend w całym moim życiu. Dokyun obiecał, że do mnie wpadnie, jednak tego nie zrobił... może to i lepiej. Przez dwa dni miałem wyłączony telefon, dzięki czemu też mogłem trochę odetchnąć. 

W poniedziałek, zgodnie z obietnicą poszedłem na uczelnię, by zabrać swoje papiery. Planuję też przeprowadzkę do Busan, dzięki czemu będę miał raz na zawsze z głowy tego dupka. Gdy wszedłem na teren uczelni, skierowałem pospiesznie swoje kroki w kierunku dziekanatu. Zabranie papierów to kwestia kilku minut więc mam nadzieję, że jak najszybciej będę miał to z głowy. Powinienem porozmawiać też o tym ze swoimi rodzicami gdyż jestem dopiero studentem I-roku, ale co tam... z czasem wytłumaczę im o co chodziło. Przeszedłem przez kilka krętych korytarzy czując ogromną ulgę, że udało mi się to bez wejścia w drogę Kyungilowi, jednak moja radość nie mogła trwać tradycyjnie zbyt długo. Przed salą znajdującą się naprzeciwko dziekanatu siedziała grupa chłopaka. Mimo że nigdy więcej nie chciałem go widzieć, zacisnąłem dłonie w pięści idąc do wyznaczonego przez siebie celu udając, że go nie widzę. Kładąc dłoń na klamce, poczułem jak ktoś dotyka mojego ramienia.

- Yijeong, porozmawiajmy.

- Puść mnie.- odpowiedziałem ze spokojem w głosie. 

- Wiem, że chcesz zabrać papiery z uczelni... nie rób tego.

- Skąd to wiesz...- odwróciłem się powoli w stronę Kyungila patrząc mu z zażenowaniem w oczy. 

- Dokyun ze mną rozmawiał... o wszystkim mi powiedział.- skinąłem głową wzdychając - Chyba nie chcesz przez głupi żart zawalić studiów?

- Głupi żart, tak?... Uważasz to za głupi żart?! Tylko ty się dobrze bawiłeś, mi wcale nie jest do śmiechu!- oczy kolegów i koleżanek Kyungila zostały skierowane na nas. 

- Przestań krzyczeć...- chłopak złapał mnie za rękę odciągając mnie na bok.

- Nie dotykaj mnie do cholery...- warknąłem chcąc się wyrwać, jednak ten zaciągnął mnie za róg, w którym byliśmy totalnie pozbawieni jakichkolwiek świadków - Dobrze się bawiłeś grając na moich uczuciach? A moje nagie zdjęcie?- poczułem jak po policzkach spływają mi łzy - Ile osób już je widziało, co?

- To miał być tylko żart...

- Mam nadzieję, że udany. 

- No właśnie nie... nie sądziłem, że tak się zaangażujesz w tą znajomość z Yubin...

- Skończ już.- naprawdę mam go dość i czuję, że za chwilę wybuchnę. 

- Dobra, posłuchaj mnie... spotkajmy się poza uczelnią i porozmawiajmy o tym na spokojnie.

- Zapomnij.

- Później każdy z nas rozejdzie się w swoją stronę, tylko wyjaśnijmy to sobie.

- Obiecujesz, że po tej rozmowie odpieprzysz się ode mnie raz na zawsze?

- Obiecuję.- skinąłem głową robiąc krok w stronę dziekanatu.

- Zadzwoń do mnie.

- A ty dokąd?

- Po papiery.

- Wstrzymaj się z tym do jutra, dobra?

- Nie widzę powodu, dla którego miałbym to robić.

- Jeden dzień chyba cię nie zbawi.- wziąłem głęboki oddech czując narastającą do niego nienawiść.

- Nienawidzę cię i nigdy nie zmienię nastawienia w stosunku do ciebie.- burknąłem kierując się do wyjścia. Nie widzę potrzeby spotykania się z nim i rozmawiania o tym, co mi zrobił, ale okej... jeśli to uspokoi jego sumienie, niech tak będzie. Mam tylko nadzieję, że nie wywinie mi podczas spotkania kolejnego numeru...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------