18 listopada 2015

Woozi & Jooheon ~cz.3 [Rywal]



                              Czy staranie się o dojście do porozumienia z rzekomym rywalem rzeczywiście jest tak trudne? Nie chcę się kłócić z chłopakami z Monsta X, ale dlaczego to pragnienie należy tylko do mnie? Co właściwie ludzie mają z tego, że żyją w ciągłym konflikcie z innymi? Satysfakcje? Poczucie wyższości? Wydaje mi się, że nigdy tego nie zrozumiem. W naszym wypadku najlepsze jest to, że chociażby Joshua ma straszną słabość do Kihyuna, a mimo to traktuje go jak swojego wroga numer jeden i za każdym razem jeździ po nim jak po psie. Tak samo Vernon i Wonho. Mój przyjaciel wzdycha do niego co noc, jednak sytuacja sprzed kilku dni pokazuje zupełnie coś innego... nie rozumiem. 
- Woozi?- podniosłem wzrok znad telefonu i spojrzałem na stojącego nade mną lidera.
- Słucham.
- Chłopaki przyjechali pod halę... pewnie niedługo tu będą.- westchnąłem spuszczając głowę - Nie martw się... Porozmawiaj z nim na spokojnie i przede wszystkim daj mu dojść do słowa.
- Dobrze..- uśmiechnąłem się lekko w stronę S.Coupsa i podszedłem do lustra, by poprawić włosy. Ukradkiem zerknąłem na Vernona, który z wypiekami na twarzy oczekiwał wejścia swojego obiektu westchnień. Wiedziałem jednak, że jak tylko ten się zjawi zacznie go zaczepiać i wyzywać... norma. Po kilku minutach drzwi do garderoby otworzyły się z potężnym hukiem. W progu stał wspomniany wcześniej Kihyun mierzący nas wszystkich wzrokiem. 
- Zero kultury...- takimi słowami przywitał go Dino, jednak chłopak udał, że tego nie słyszy.
- Jesteś...- Kihyun wbił wzrok we mnie. Otworzyłem szeroko oczy szukając zrozumienia wśród chłopaków, jednak każdy patrzył po sobie z ogromnym zdziwieniem - Ty podła, mała szmato...- z tymi słowami ruszył w moją stronę. Ze strachu przywarłem plecami do lustra.
- Kihyun odpuść!- tradycyjnie w mojej obronie stanął S.Coups, który odtrącając lekko stylistów pobiegł za chłopakiem. 
- Dlaczego to robisz?!- po chwili nasz "rywal" złapał mnie za koszulę i pchnął mną o lustro.
- Nie wiem o co ci chodzi...
- Odpieprzysz się w końcu od Jooheona, czy mam ci pomóc?!- w garderobie zapanowała głucha cisza. Wszystkie stylistki pomagające nam się przygotować opuściły pomieszczenie... chłopcy natomiast patrząc po sobie oczekiwali tego co będzie dalej. 
- Hoshi... idź szybko po Shownu.- lider Seventeen wydał polecenie i już po chwili mój przyjaciel ruszył po lidera Monsta X - Kihyun hyung, o co ci chodzi?
- Nie wtrącaj się...
- Puść go... można to załatwić na spokojnie.
- Powiedziałem, że masz się nie wtrącać!- Kihyun spojrzał na mnie przytrzymując mnie jedną ręką - Odwal się od niego... rozumiesz?
- Nie... nie rozumiem dlaczego miałbym to zrobić. Poza tym tylko raz się spotk...
- Dość do cholery!- poczułem dość silne uderzenie w policzek. Zamknąłem oczy spuszczając głowę w dół. 
- Kihyun...- usłyszałem zdecydowany, niski, męski głos... zakładam, że był to Shownu. Odciągnął ode mnie agresywnego chłopaka co spowodowało osunięcie się mojego ciała na ziemię - Idziemy na zewnątrz... Woozi...
- Ja się nim zajmę...- S.Coups kucnął obok mnie podnosząc delikatnie moją głowę - Bardzo cię boli?
- Nie... 
- Co za bydle...- syknął lider głaszcząc mnie po policzku - Chłopaki chyba mają rację.
- Nie rozumiem...
- Nie przegramy tej wojny.... na pewno nie z nimi.
- Przestań...- spojrzałem na chłopaka, jednak po chwili po policzku popłynęła mi łza.
- Co się dzieje?
- Mam dość tej ciąłej rywalizacji... ile można?
- Woozi...- nad nami stanął The8 i głęboko westchnął - Oni już zaczynają skakać do nas z łapami... co jeszcze musi się stać żebyś zrozumiał, że nie są warci naszej uwagi?- spojrzałem na przestraszonych przyjaciół, którzy w napięciu oczekiwali mojej odpowiedzi. 
- Jooheon taki nie jest...
- Co...- westchnąłem i spojrzałem na S.Coupsa, którego oczy wyrażały wielkie współczucie i chęć zrozumienia.
- Gdzie on jest?- moje oczy zostały skierowane w stronę drzwi, w których stał Jooheon. Gdy mnie zobaczył podbiegł do mnie i głaszcząc mnie po głowie zaczął dokładnie mnie oglądać - Mocno cię uderzył?
- Nie.
- Jesteś taki drobny... jak mógł coś takiego zrobić?
- Widocznie zasłużyłem.
- Przestań gadać głupoty.- chłopak złapał moją twarz w ręce i delikatnie pocałował mnie w czoło. Czułem jak przez całe moje ciało przechodzi przyjemny dreszcz. Podniosłem szeroko otwarte oczy wbijając je w hyunga.
- Nie powinieneś...- szepnąłem zerkając nerwowo na chłopaków. 
- Nie przejmuj się tym.- uśmiechnąłem się niepewnie, jednak uśmiech ten po chwili zamienił się w ponowne przerażenie. Do środka weszli pozostali członkowie Monsta X. Jooheon wbił mnie w ramiona S.Coupsa, po czym pewnym siebie krokiem podszedł do Kihyuna - Co ci odwaliło?!
- Jooheon, nie zaczynaj, proszę cię.- Shownu złapał go za ramię, jednak ten nie chciał poddać się bez walki.
- Nie zamierzasz niczego z tym zrobić? Naprawdę już musi dochodzić do tego, że członkowie naszych zespołów będą się lać?- jego wzrok ponownie wbił się w Kihyuna - Dlaczego go uderzyłeś?!
- Nie powinniście rozmawiać o tym tu...
- Bo mi się podobasz...- w garderobie ponownie zapanowała głucha cisza. Kihyun podniósł wzrok i spojrzał w oczy zdziwionemu Jooheonowi - Podobasz mi się, a wybrałeś... to małe gówno...- teraz wszystko jasne... Po tym wyznaniu czułem jak serce pęka mi z zazdrości, jednak nie chciałem kolejnej kłótni. Wstałem z ziemi i niepewnym krokiem podszedłem do chłopców.
- Droga wolna...- szepnąłem spoglądając na Kihyuna - Nie będę się wam w nic wtrącał...
- Woozi...- rzuciłem spojrzenie liderowi mówiące o tym, żeby wyszedł ze mną z pomieszczenia... ten od razu zrozumiał o co chodzi - Woozi poczekaj...- razem z S.Coupsem opuściliśmy garderobę. Gdy w końcu znaleźliśmy się zdala od ludzi ten wtulił mnie w swoją klatkę piersiową głaszcząc mnie po głowie.
- Wypłacz się...- jak nakazał, tak też zrobiłem - Przykro mi...
- Nigdy nie czułem się tak upokorzony!
- Ciii... uspokój się.
- Czemu to tak boli?! 
- Temat miłości nigdy nie należał do przyjemnych i kolorowych... zanim znajdziesz odpowiednią osobę będziesz musiał niestety trochę pocierpieć...- myślałem, że Jooheon jest tą odpowiednią osobą, ale jak już powiedziałem... nie będę wtrącać się między niego a Kihyuna. 
- Mógłbyś nas na chwilę zostawić?- przez moje ciało przeszedł dreszcz. Chwyciłem mocniej za koszulę lidera i bardziej wtuliłem w nią twarz. 
- Myślę, że Woozi nie ma teraz ochoty na rozmowę z tobą...
- Daj nam 5 minut... jeśli moje wyjaśnienia nic nie dadzą zniknę z jego życia.- odwróciłem się w stronę chłopaka. Lider pogłaskał mnie po ramieniu. Skinieniem głowy dałem mu znać, że porozmawiam z Jooheonem... że dam radę. Po chwili staliśmy na przeciwko siebie, spoglądając sobie w oczy - Woozi...
- Kihyun zna cię lepiej... jesteście w jednym zespole... może rzeczywiście będziecie się lepiej dogadywać...
- Woozi...- spojrzałem na chłopaka przełykając z trudem ślinę - Ale to nie Kihyun mi się podoba tylko ty...- czułem jak moje serce automatycznie przyspiesza. Nie wiedziałem czy mam się rozpłakać czy skakać z radości. W zasadzie sam nie wiem jak miałem odebrać tą wiadomość. Czyli co... Jooheon jest gejem? Zaraz zaraz... skoro jestem o niego tak bardzo zazdrosny, to chyba wychodzi na to, że ja też... To wszystko dzieje się za szybko. Nie zauważyłem nawet momentu kiedy chłopak nachylił się do mnie spoglądając mi głęboko w oczy. 
- Jooheon...- ten jedynie delikatnie się uśmiechnął i niepewnie musnął moje usta. Czułem jak nogi się pode mną uginają i wtedy cieszyłem się, że jestem tak kurczowo trzymany przez chłopaka. 
- Woozi zaufaj mi... przysięgam, że nigdy cię nie skrzywdzę i że nic ci się przy mnie nie stanie. 
- A...ale Kihyun...
- Jest jedynie moim przyjacielem.- szepnął, po czym znów przywarł do mnie ustami. Ułożyłem dłonie na jego twarzy i odwzajemniałem pocałunki. Nie potrafię opisać tego jak się czułem. Byłem... byłem po prostu szczęśliwy.
- MONSTA X! WCHODZICIE ZA 15 MINUT!- Jooheon westchnął i przeniósł swoje wargi na moje ucho. Całując mnie po nim szepnął:
- O tej samej porze tam gdzie ostatnio...dobrze?- skinąłem głową cicho chichocząc. Chłopak pocałował mnie w czoło i pędem ruszył w stronę garderoby. Teraz dopiero mogę stwierdzić, że zakochanie jest okropnie uciążliwym i skomplikowanym procesem. Cieszysz się, jednak po chwili twoją twarz zalewają łzy... gdy osoba, którą kochasz pociesza cię ponownie na twojej twarzy gości uśmiech, jednak gdy czujesz się zagrożony przez kogoś innego ponownie płaczesz... i tak w kółko. Mimo to wolałem nie zaprzątać sobie tym głowy i czym prędzej powiedzieć o wszystkim S.Coupsowi. Jednak gdy szedłem przez korytarz zostałem gwałtownie zaciągnięty do jednego z magazynków. Syknąłem spoglądając na oprawcę... był nim oczywiście Kihyun, jednak nie sam... stał na przeciwko mnie w towarzystwie I.M'a. 
- Daj mi spokój...- szepnąłem robiąc krok w tył.
- To jeszcze nie koniec, rozumiesz? Teraz dopiero rozpocząłeś wojnę między naszymi zespołami.
- Skoro kochasz Jooheona pozwól mu być szczęśliwym...- na te słowa obaj chłopcy parsknęli śmiechem.
- Jooheon może być szczęśliwy, ale tylko ze mną... a ty kurduplu lepiej na siebie uważaj...
- To groźba?
- Owszem...i radzę ci potraktować ją poważnie.- po tych słowach wyszli z magazynku zostawiając mnie samemu sobie z bardzo mieszanymi odczuciami... czuję, że pogubiłem się w tym wszystkim...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------




16 listopada 2015

Woozi & Jooheon ~cz.2 [Rywal]




                     Dochodziła 19-sta. Zwlekłem się z łóżka i z mocno bijącym sercem zacząłem zbierać się do wyjścia. Gdy wszedłem do salonu ujrzałem całą 12-stkę siedzącą przed telewizorem i zapychającą się cudownie pachnącą pizzą. 
- Wreszcie wstałeś śpiochu.- spojrzałem w stronę uśmiechniętego Wonwoo. Skinąłem jedynie głową i ruszyłem do przedpokoju - Wybierasz się gdzieś?- oczy wszystkich zostały skierowane na mnie. I teraz pytanie... jaką bajeczkę im wcisnąć żeby nie dowiedzieli się, że idę na spotkanie z Jooheonem? Z drugiej jednak strony wiem, że nie powinienem ich okłamywać, ale niestety czasami trzeba. 
- Pójdę na spacer... trochę boli mnie głowa. 
- Pójdę z tobą.- jak zwykle pierwszy do pomocy wyrwał się nasz niezastąpiony lider. 
- Nie, nie!- aishh... ja chyba nie powinienem być artystą... za cholerę nie potrafię grać - To znaczy... przepraszam Seungcheol, ale chcę pobyć sam.- chłopak podszedł do mnie i wprowadził mnie w głąb korytarza.
- Coś się stało?
- Nie...
- Woozi... wiesz, że mnie łatwo nie oszukasz.- no tak... zapomniałem, że S.Coups zna mnie jak własną kieszeń i nie ma nawet takiej możliwości, by coś przed nim ukryć.
- Ty... ty nie popierasz naszego konfliktu z Monsta X... prawda hyung?
- Zdecydowanie jestem przeciwny... a czemu pytasz?
- Bo...- westchnąłem zapinając kurtkę - Idę się spotkać z Jooheonem...- widziałem jedynie uśmiech na twarzy chłopaka.
- Ale że w jakim sensie?
- Sam nie wiem... powiedział po prostu, że chce się ze mną spotkać...
- Ahhh... myślałem, że jesteście parą czy coś.- czułem jak moja twarz robi się czerwona jak strój Mikołaja.
- Aishhh hyung!
- Żartuję.- lider zachichotał i pogłaskał mnie po głowie - Uważaj na siebie... i nie wracaj zbyt późno.
- Dobrze.- burknąłem obrażony, po czym wyszedłem z dormu. Co im podali w tej pizzy, że S.Coups leciał takimi "śmiesznymi" żartami? Poza tym co on mówi? Ja i Jooheon parą? W sensie, że... facet z facetem? Fu... to jest takie obrzydliwe... chyba - O czym ja myślę?- syknąłem sam do siebie i pospiesznie narzuciłem na głowę kaptur. Zapomniałem, że idę bez ochrony i w razie napadu fanek będę miał przerąbane. Nie miałem ochoty jechać autobusem... w zasadzie kawiarnia, w której się umówiliśmy znajduje się niedaleko naszego dormu więc nie ma sensu odbierać sobie przyjemności związanej z wieczornym spacerem. Po kilku minutach byłem na miejscu. Wtedy też w głowie włączył mi się komunikat, bym nie szedł dalej i zwyczajnie to sobie odpuścił. Bałem się upokorzenia... czułem, że chłopak nie przyjdzie... że to spotkanie było zapewne czymś w rodzaju zakładu między nim a resztą Monsta X. 
- Nie wejdziesz do środka?- usłyszałem tuż przy uchu niski, męski głos. Wrzasnąłem odwracając się dość gwałtownie i przywierając plecami do okna kawiarnii. Przede mną stał uśmiechnięty Jooheon. Byłem na tyle przestraszony, że z oczu popłynęły mi łzy, jednak by nie robić z siebie ofiary pospiesznie je wytarłem - Nie chciałem cię wystraszyć. 
- Wystraszyć?... mnie? To nie takie proste.- spojrzałem na chłopaka lekko się uśmiechając - Jednak przyszedłeś.
- Nooo.... to ja cię tu zaprosiłem więc dziwne by było jakbym cię teraz wystawił. 
- No tak...- Jooheon położył mi rękę na plecach i zaczął prowadzić mnie w stronę wejścia - Chodź do środka... pewnie zmarzłeś.- postanowiłem trochę wyluzować. Jak widać, Jooheon jest fajnym chłopakiem i na pewno dobrym kumplem. Poza tym nie chcę toczyć wojny z jego zespołem więc takie potajemne spotkania, by całkiem nie zdziczeć, z pewnością nam dobrze zrobią. 
Po wejściu do środka rozebraliśmy się, po czym zajęliśmy miejsce. Hyung położył ręce na stoliku i lekko się uśmiechnął - Daj swoje ręce.
- Po co?
- Zobaczysz.- no dobrze. Położyłem swoje drobne dłonie na rękach kolegi. Ten złapał za nie i zaczął je ogrzewać - Ale lodowate. 
- Mm... niestety szybko marznę.- starałem się cieszyć tą chwilą jednak spokoju nie dawał mi fakt, że jesteśmy dość popularni w Korei i jakby ktoś przyłapał nas na takim spotkaniu, portale plotkarskie nie dałyby nam spokoju.
- Czemu się tak ciągle rozglądasz?
- Boję się, że ktoś nas zobaczy.
- Ahh... spokojnie. Ochrona mojego zespołu stoi koło kawiarnii. Jakby coś się działo dadzą nam znać.
- Widzę, że dokładnie wszystko zaplanowałeś.
- Mhm... taki już jestem.- Jooheon uśmiechnął się i podał mi kartę - Wybierz coś... i koniecznie napij się czegoś ciepłego.- uśmiechnąłem się pod nosem i zatopiłem twarz w menu. Szkoda, że jedynie ja będę wiedział jakim fajnym facetem jest nasz "rywal". Chciałbym, by reszta Seventeen również poznała jego prawdziwe oblicze. Poza tym jestem pewien, że reszta jego przyjaciół jest taka sama jak on. W zasadzie sam tego nie rozumiem. Oba zespoły są naprawdę pełne życzliwości i dobroci... dopiero gdy się na siebie natkniemy buchamy do siebie jakąś niezrozumiałą jak dla mnie nienawiścią.
- Mogę przyjąć zamówienie?- podniosłem głowę na kelnerkę stojącą obok stolika. Jooheon milczał więc pierwszeństwo zamawiania oddał mi.
- Mm... poproszę gorącą czekoladę z cynamonem i...
- Weźmiemy porcję yaksik i dla mnie będzie kawa po wiedeńsku.
- Dobrze... dziękuję bardzo.- kelnerka odeszła od stolika. Wtedy też Jooheon zachichotał i ponownie złapał mnie za ręce.
- Jesteś takim niezdecydowanym stworkiem.- moje serce automatycznie przyspieszyło, a twarz ponownie nabrała czerwonych barw.
- Aishhh daj spokój hyung. Miałem ochotę na ciasto, ale nie wiedziałem jakie... ta kelnerka za szybko przyszła.
- Widzisz... dlatego masz mnie. Yaksik na pewno ci posmakuje. 
- Zaufam ci.- po kilku minutach przyszło nasze zamówienie. Gdy je zobaczyłem uśmiechnąłem się szeroko i od razu złapałem na gorącą szklankę.
- Grzej te lodowate łapy.- przedrzeźniłem chłopaka i upiłem łyk czekolady.
- Mmm jaka pyszna.
- Spróbuj tego.- Jooheon wycelował w moją stronę ryżowe ciasteczko. Ugryzłem je otwierając szeroko oczy - Dobre?
- Wow... jest świetne.- chłopak uśmiechnął się i włożył mi do ust resztę ciastka.
- Jedz dużo... słyszałem, że jutro zapowiada się wam ciężki dzień. Musisz mieć sporo siły. 
- To prawda... w zasadzie... skąd wiesz jaki mam grafik?
- Rozmawiałem z waszym managerem... fajny facet. 
- Coraz bardziej mnie zaskakujesz.- naprawdę miły wieczór w fajnym towarzystwie. Nie sądziłem, że tak groźnie wyglądający chłopak może kryć w sobie tyle ciepła. Zawiesiłem się chwilowo i gryząc kolejne ciastko wbiłem wzrok w hyunga. 
- Na co tak patrzysz?- powinienem zapytać go o powód spotkania czy lepiej nie psuć takiej miłej atmosfery? - Woooozi.
- Tak?- mrugnąłem kilka razy lekko się uśmiechając.
- O czym tak myślałeś?
- Mogę o coś zapytać?
- Pewnie.
- Cały czas zastanawia mnie powód tego spotkania... wiesz... myślałem, że się nie lubimy...
- My nic do was nie mamy. W zasadzie sam nie rozumiem skąd się wzięła ta nienawiść między naszymi zespołami. 
- Myślisz, że uda nam się coś z tym zrobić?- mówiąc to dokoćzyłem pić czekoladę i spojrzałem na zamyślonego chłopaka. Gdy ten na mnie spojrzał zakrył twarz ręką i zaczął się śmiać - Poważnie pytam...
- Czekaj.- hyung kucnął obok mnie i kciukiem delikatnie przejechał nad moją górną wargą - Zrobił ci się ponętny, czekoladowy wąs.- zakryłem usta ręką lekko się czerwieniąc. 
- Przepraszam.
- Przestań.- Jooheon oblizał ubrudzony czekoladą palec - Mmm faktycznie dobra... masz ochotę na jeszcze jedną?
- Zasłodziłem się... ale dziękuję hyung.- gdy ten ponownie usiadł na swoim miejscu uśmiechnął się i dokładnie zaczął mi się przyglądać. 
- Wiesz... tak wracając do rozmowy. Jeśli chłopaki chcą się kłócić to proszę bardzo. Mam tylko nadzieję, że między nami do czegoś takiego nie dojdzie. 
- Nie powinno. Z drugiej strony powinniśmy jednak coś z tym zrobić.
- Pomyślimy o tym na kolejnym spotkaniu, hm?- otworzyłem szeroko oczy.
- Kolejnym spotkaniu?- Jooheon jedynie się uśmiechnął, po czym podszedł do mnie i przytrzymał mi kurtkę.
- Wskakuj w nią mały.
- Ej no przestań... nie jestem mały.
- Jesteś.- chłopak pogłaskał mnie po głowie i pospiesznie się ubrał - Chodź, odprowadzę cię. 
- Nie mam ochoty wracać jeszcze do dormu. Przejdziemy się gdzieś?
- Jak sobie pan życzy.- po tych słowach zapłacił i wyprowadził mnie na zewnątrz. W Seoulu panował spokojny, chłodny wieczór. Puste już ulice oświetlone były przez latarnie, światła padające z restauracji czy sklepów oraz sporadycznie przejeżdżające samochody - Uwielbiam Seoul o tej porze.
- Ja też... teraz dopiero można zobaczyć jego prawdziwe piękno.- spojrzeliśmy na siebie wymieniając się uśmiechami. 
- Przejdźmy się na Banpo.
- Ooo... jest taka pora, że na pewno go teraz oświetlą. 
- Zakładam, że bardzo chcesz to zobaczyć.- skinąłem twierdząco głową i już po chwili byłem prowadzony we wskazane miejsce. Szliśmy w zupełnej ciszy, wsłuchując się jedynie w odgłosy miasta i swoje przyspieszone oddechy. Wtedy też do chłopaka zadzwonił telefon. Sięgnął po niego i spojrzał na mnie lekko speszony - Przepraszam.
- Nie ma problemu... odbierz.- Jooheon westchnął i przyłożył telefon do ucha.
- No co jest?
- Miałeś się z nim nie spotykać!- otworzyłem szeroko oczy słysząc w telefonie agresywny głos... chyba Kihyuna.
- O co ci chodzi...
- Spotykasz się z naszym największym wrogiem! Jak możesz?! Myślisz, że o niczym nie wiemy?!
- Uspokój się do cholery...- zatrzymałem się wbijając nieprzytomny wzrok w ulicę - Porozmawiamy o tym jak wrócę...
- Chłopaki cię rozszarpią jak się dowiedzą! Jeszcze... dlaczego akurat Woozi?! 
- A dlaczego nie?
- Jest obleśny!- czułem spływające po policzkach łzy. Przełknąłem z trudem ślinę i gwałtownie odwróciłem się wbiegając na ulicę. Usłyszałem jedynie pisk hamujących opon. Byłem w takim szoku, że nie do końca rozumiałem co się dzieje. 
- Jak łazisz?!- czułem jakby świat zwolnił... widziałem biegnącego w moją stronę Jooheona.
- Boże, co ty robisz? Nic ci się nie stało?- jego roztrzęsione dłonie obracały mną, dokładnie mnie oglądając.
- Nie dotykaj mnie...
- Woozi posłuchaj...
- Zostaw mnie, nie rozumiesz?! Myliłem się co do ciebie i twojego zespołu! 
- Daj mi wytłumaczyć.
- Nie odzywaj się do mnie nigdy więcej.- wyrwałem się z rąk chłopaka i ruszyłem w stronę dormu. Czułem jakby jakaś część mnie umarła. Nie sądziłem, że kłótnia z chłopakiem, którego dopiero poznawałem może tak bardzo boleć. Twierdził, że Monsta X nie chcą się z nami kłócić, jednak gdy dowiedzieli się, że się spotkaliśmy buchnęli taką nienawiścią jak nigdy dotąd. I te słowa mówiące o tym, że jestem obleśny... w sumie na co ja liczyłem? Naprawdę wierzyłem w to, że ktoś mógłby zwrócić na mnie uwagę? Jestem żałosny. Najgorsze jest to, że naprawdę zaczynałem go lubić, a jeden głupi telefon to wszystko zepsuł. Z drugiej strony lepiej, że stało się to teraz niż za miesiąc czy dwa, jakbym już porządnie się zaangażował w tą znajomość. Z resztą o czym ja mówię... to miało być zwyczajne spotkanie mające na celu naprastowanie kilku spraw, jednak jak widać nic nie da się zrobić i nasze zespoły powróciły do punktu wyjścia. Trudno... widocznie tak musi być.
Wróciłem do dormu i pospiesznie ruszyłem do pokoju. Chłopcy nadal siedzieli w salonie oglądając jakiś film.
- Dobrze, że już jesteś.- przystanąłem odwracając się w stronę przyjaciół. Nie byłem w stanie powstrzymać płynących z moich oczu łez. Widziałem jak większość podnosi się, jednak na szczęście powstrzymał ich S.Coups - Oglądajcie... ja z nim porozmawiam.- chłopak wprowadził mnie do pokoju zamykając za nami drzwi - Co on ci zrobił...
- Hyung?... jak na mnie patrzysz... co widzisz?- lider usiadł na łóżku i przyciągnął mnie do siebie, sadzając sobie na kolanach.
- Widzę uroczą, małą istotkę... a czemu o to pytasz?
- Powiedz prawdę... nie czujesz obrzydzenia?
- Nie rozumiem... co on ci powiedział?
- Nie on... słyszałem jego rozmowę z kimś z jego zespołu. Ktoś stwierdził, że nie powinniśmy się widywać, bo jestem ich wrogiem, a poza tym jestem obleśny... a ja naprawdę zacząłem go lubić...
- Woozi...- hyung westchnął wtulając mnie w klatkę piersiową - Dałeś później Jooheonowi dojść w ogóle do słowa?- pokręciłem jedynie przecząco głową - No właśnie... to jest jedynie opinia jego kolegi. Skoro Jooheon zaproponował ci wyjście, na pewno nie jest tego samego zdania co reszta jego kolegów. 
- A co jak jest? A to spotkanie miało być jedynie formą zażartowania sobie ze mnie?
- Troszkę więcej wiary w siebie... musisz się w końcu na kogoś otworzyć i nie poddawać się przy każdym, najmniejszym potknięciu. 
- To nie jest takie proste...
- Wiem... jedyne co mogę ci poradzić, to przy najbliższej okazji postaraj się na spokojnie porozmawiać z Jooheonem... Ogólnie to jaki on jest?- wziąłem głęboki oddech i spojrzałem na lidera.
- Jest... naprawdę fajnym chłopakiem... Tylko co z tego...
- To z tego, że jutro dzielimy z nimi garderobę podczas gali. To będzie dobra okazja żeby porozmawiać.
- Ale...
- Skoro się polubiliście nie powinieneś od razu go skreślać. Później byś tego bardzo żałował.- może hyung ma racje? Przytaknąłem jedynie i wtuliłem się w niego zamykając oczy. Rozmowy z liderem zawsze mi pomagały. W końcu jego zadaniem jest dbanie o członków swojego zespołu... mimo, że S.Coups jest świeżakiem, to jest w tym wręcz idealny...


~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------


13 listopada 2015

Woozi & Jooheon~cz.1 [Rywal]




                              Dwa od zawsze rywalizujące ze sobą zespoły: Seventeen i Monsta X. Odkąd wszyscy mogą sięgnąć pamięcią chłopcy nienawidzili się jak psy. Każdy chciał być lepszy od swoich przeciwników i za żadną cenę nikt nie chciał dopuścić by przeciwnikowi coś wyszło lepiej. Za każdym razem gdy dochodziło do spotkania zespołów, chłopcy rzucali się sobie do gardeł jak dzikie zwierzęta. Jedynie liderzy zachowywali resztki człowieczeństwa i zdrowego rozumu i za każdym razem starali się doprowadzić do porozumienia, jednak po kilkunastu próbach odpuścili gdyż nie dawało to żadnych efektów. Wszyscy chcieli poprowadzić swój zespół na szczyt i sprawić by to właśnie ich grupa była najlepsza. Nie przekonywały ich tłumaczenia, że oba zespoły są na swój sposób wyjątkowe, że każdy ma masę fanów, że muzyka jaką wykonują różni się i nie ma powodów do rywalizacji... wszystko szło na marne. Obie wytwórnie załamały ręce i pozwoliły działać chłopcom wedle ich uznania... czy aby na pewno dobrze zrobiły?

*

- Kuźwa... jesteśmy z tymi oszołomami.- westchnąłem jedynie słysząc ponowne wyrzuty Wonwoo. 
- Ostatnio mniej się czepiają... daj spokój.- jęknąłem zamykając książkę. Miałem już dość tej ciągłej rywalizacji. Ogólnie wychodzę z założenia, że każdy k-pop'owy zespół powinien sobie pomagać. Nie ważne jaki ma staż, ilość fanów, pozycję w wytwórni... wszyscy tak naprawdę robimy to samo i powinniśmy się jednoczyć, a nie prowadzić wojnę o to kto jest lepszy. Starsze zespoły powinny wspierać nowe, a Monsta X? Hm... w zasadzie oboje jesteśmy świeżakami więc tym bardziej powinniśmy się trzymać razem, a nie kłócić się na każdym kroku. 
- Woozi, nie możemy odpuścić. Zaczęliśmy wojnę i doprowadzimy ją do końca...
- Oczywiście wygrywając.- słowa Vernona dokończył zadowolony Hoshi. 
- A tak właściwie...o co toczycie tą wojnę? Oni mają tysiące fanów tak samo jak my... czego wam jeszcze trzeba?
- Musimy odbić im tych fanów i pokazać, że jesteśmy najlepsi. 
- Przesadzacie.- podszedłem do lidera i przyjrzałem się kartce wiszącej na drzwiach garderoby. Dziś, podobnie jak Monsta X występowaliśmy w Music Banku i organizatorzy umieścili nas w jednym pokoju... dla mnie w zasadzie żaden problem - Naprawdę musimy toczyć tą śmieszną walkę?- S.Coups westchnął, po czym spojrzał na mnie i pogłaskał mnie po głowie.
- Nie... ale skoro chłopaki chcą tak działać to droga wolna... ja już nie mam siły ich powstrzymywać.- po tych słowach uśmiechnął się lekko i ruszył w stronę charakteryzatorki. Nadymałem policzki i wspiąłem się na palce by uważnie przyjrzeć się rozpisce. Wtedy też z nienacka dostałem z całej siły drzwiami. Upadłem na ziemię uderzając dodatkowo głową o biurko. Syknąłem zaciskając oczy. Po chwili znalazła się przy mnie starszyzna Seventeen, czyli Jisoo i Junghan, którzy zagadując mnie sprawdzali czy nic mi nie jest.
- Bydło przyszło...- warknął Vernon mierząc wzrokiem wchodzącego Wonho. Chłopak podszedł do niego i stanął naprzeciwko, napierając na niego ciałem. 
- Spokój do cholery.- do środka wszedł lider Shownu. Gdy mnie zobaczył kucnął obok i powoli mnie posadził - Przepraszam za nich... wszystko okej?- skinąłem jedynie twierdząco, masując się po tyle głowy. 
- Nie, nie jest okej... weszliście tu jak do obory. Mogliście zrobić mu coś znacznie poważniejszego.- jak zwykle pierwszy do walki wyrwał się Junghan, jednak od razu został powstrzymany przez swojego najlepszego przyjaciela. Shownu westchnął i ponownie przeniósł na mnie wzrok.
- Na pewno wszystko jest w porządku?
- Tak, spokojnie... nic mi nie jest.- uśmiechnąłem się niepewnie spoglądając tym samym w stronę drzwi, w których stał jeden z członków "wrogiej" nam grupy- Jooheon. Gdy mnie zobaczył uśmiechnął się cwaniacko i podszedł do warczących na siebie Vernona i Wonho, po czym trącił z bara członka mojego zespołu. 
- Nie pruj się tak gnojku. 
- Odwal się... nie rozmawiam z tobą. 
- Z Wonho też już nie rozmawiasz.- po tych słowach złapał przyjaciela za ramię i zaprowadził go w głąb garderoby. Spojrzałem na Shownu. Ten pokręcił zrezygnowany głową przenosząc na mnie wzrok.
- Dobra... to... powodzenia.- uśmiechnąłem się szeroko patrząc na odchodzącego chłopaka, jednak po chwili zostałem skarcony wzrokiem przez magiczny rocznik '95. 
- Chyba faktycznie mocno uderzyłeś się w tą głowę.
- Dajcie spokój... mówiłem, że są fajni. 
- Ta... teraz udają miłych, a później jak tylko nadarzy się okazja wbiją ci nóż w plecy... Oprzytomnij w końcu Woozi. 
- Seventeen, szykujcie się!- usłyszeliśmy zza drzwi donośny głos producenta. 
- Dasz radę?- ponownie skinąłem twierdząco głową, po czym zabraliśmy się za przygotowania. Wchodząc na scenę usłyszałem cichy, niski, męski głos.
- Powodzenia Woozi.
- Hm?- spojrzałem w stronę chłopaka. Przy wejściu stał półnagi Jooheon świecąc wyrzeźbioną klatą. Zmierzyłem go wzrokiem zatrzymując się na jego twarzy - Dziękuję.- lekko się uśmiechając ukłoniłem się, po czym wszedłem na scenę. Występ trwał zaledwie 5 minut. Mimo tak krótkiego czasu nie mogłem skupić się na choreografii i swoich partiach. Cały czas zastanawiało mnie zachowanie Jooheona... poza tym bez przerwy widziałem przed oczami jego idealne wręcz ciało. Takie drobne chuchro jak ja może mu jedynie pozazdrościć. Z moją wagą w życiu nie dorobię się takich mięśni. Po wykonaniu "Mansae" Jun spojrzał na mnie szturchając mnie w ramię.
- A tobie co?
- Nie rozumiem.
- Byłeś tak nieprzytomny jak nigdy. Coś się stało?
- Y y.- uśmiechnąłem się lekko i wbiegłem na schody prowadzące do zejścia ze sceny. Wtedy też poczułem silne szarpnięcie. Jęknąłem i już po chwili stałem twarzą w twarz ze wspomnianym wcześniej Jooheonem. No... musiałem patrzeć na niego zadzierając głowę, ale pomińmy to - Co jest?
- Świetny występ.- czułem jak się czerwienię. Spuściłem głowę w dół, po czym zadzierając ręce do tyłu zacząłem nerwowo bawić się palcami.
- Dziękuję...- chłopak oparł się o ścianę jędną ręką... drugą natomiast unióśł lekko mój podbródek. 
- Aish... szkoda, że nasze zespoły tak ze sobą rywalizują.- przełknąłem głośno ślinę, po czym chwyciłem niepewnie za nadgarstek chłopaka.
- Widziałem, że ty też kłóciłeś się z Vernonem...- ten jedynie uśmiechnął się cwaniacko patrząc mi głęboko w oczy.
- Z tobą natomiast w życiu nie chciałbym wchodzić w jakikolwiek konflikt. 
- Wiesz... jakby nie patrzeć należę do Seventeen... także... tak jakby ze mną również masz na pieńku. 
- Ojjj Woozi, Woozi...- Jooheon nachylił się do mnie cwaniacko się uśmiechając - Dzisiejszy wieczór... co robisz?- przyznam, że tym pytaniem zwalił mnie z nóg. Otworzyłem szeroko oczy wstrzymując oddech - Ziemia do Jihoona. 
- E..em... nic... nie wiem...
- To umówmy się w Mui Mui około 20-stej, hm?
- Tak... yy... dobrze.- co? Sam nie wiem dlaczego się na to zgodziłem. Jak chłopaki się o tym dowiedzą to mnie zabiją. Jooheon posłał mi ciepły uśmiech, po czym odszedł do swojego zespołu. Moje serce biło tak mocno, że mimo głośnej muzyki słyszałem je bardzo wyraźnie. Nie rozumiem dlaczego zostałem zaproszony przez niego do kawiarnii... pewnie chce sobie ze mnie zażartować... albo lepiej poznać i załagodzić konflikt... sam już nie wiem. W sumie chyba nic mi nie będzie jak pójdę na to spotkanie. Mam tylko nadzieję, że nikt nas nie przyłapie i nie wywoła przez to jakiejś afery. 
Po powrocie do dormu usiadłem w salonie i zacząłem zastanawiać się nad słowami Jooheona. Może faktycznie ma dobre intencje? 
- O kim tak myślisz?- albo też chce mnie wystawić. Może być tak, że ja przyjdę, będę czekał na niego jak głupi, podczas gdy on w tym czasie w najlepsze będzie śmiał się ze mnie ze swoimi przyjaciółmi z zespołu - WOOZI!- podskoczyłem łapiąc się za serce.
- Czemu krzyczysz?
- Ignorujesz mnie...- Seunggwan westchnął, po czym spojrzał mi głęboko w oczy - Co się stało, że się tak zachowujesz?
- Nie rozumiem o co ci chodzi...
- Mhmmm... kogo dzisiaj wyrwałeś?
- A daj spokój.
- Powiedz chociaż z jakiego jest zespołu.
- Seunggwan... odpuść. Jestem po prostu zmęczony.- podniosłem się leniwie, po czym ruszyłem do pokoju rzucając się na łóżko. Na wszelki wypadek, raz jeszcze, postanowiłem to wszystko dokładnie przeanalizować. 


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------




9 listopada 2015

Hansol & B-joo~cz.5 [Niebezpieczna branża- Koniec]




                  Nie dałem rady zejść z planu o własnych siłach. Zlitował się nade mną sam oprawca- Hyosang, który zniósł mnie poza kamery i okrył kocem. Czułem się tak źle jak nigdy dotąd. Bolał mnie dosłownie każdy milimetr ciała... krew cieknąca po moich nogach i twarzy sprawiała, że odczuwałem ogromny dyskomfort. Mimo to jednak chciałem jak najszybciej doprowadzić się do normalnego stanu i pójść do B-joo. Martwiłem się o niego bardziej niż o siebie. Miałem nadzieję, że siedzi posłusznie w szatni i czeka na mnie. Wolałem raczej by nie oglądał tego co przed chwilą robili mi Donghoon, Hyosang i mój nienormalny szef.
- Hansol.... ja... ja nie wiem co we mnie wstąpiło...- Hyosang pogłaskał mnie po ramieniu. W jego głosie dało się wychwycić strach i wyrzuty sumienia. Z moich oczu popłynęły jedynie łzy. W zasadzie do tej pory chłopak był jedyną, najbliższą mi tutaj osobą...
- Odwal się...
- Ja naprawdę...
- Nie dotykaj mnie!
- Wypad...- po chwili stanął nad nami szef. Hyosang ukłonił mu się, po czym posłusznie opuścił pomieszczenie - Taka kara ci wystarczy dziwko?- mimo wrażenia nagłej śmierci, wstałem powoli i spojrzałem mu w oczy - Pytam o coś.
- Odchodzę...- i co teraz powiesz dupku? Widzę przecież ten pieprzony strach goszczący w twoich oczach - Możesz pożegnać się z masą kasy...
- Nie możesz nas zostawić!
- Owszem, mogę... i właśnie dzisiaj zamierzam to zrobić. 
- Obowiązuje cię jeszcze umowa.
- Jak będę wychodził możesz mi ją dać.... chętnie podetrę nią dupę...
- Hansol dogadamy się przecież...- zostałem złapany za ramię. Mimo bólu szarpnąłem ręką i ruszyłem w stronę szatni. Gdy do niej wszedłem zastałem krzątającego się po pomieszczeniu Byungjoo. Tak bardzo cieszyłem się, że nic mu nie jest. Podszedłem do niego pospiesznie mocno go przytulając.
- Boże, nic ci nie jest...- ten jednak podniósł powoli głowę. Gdy mnie ujrzał otworzył szeroko oczy... widziałem, że jest bliski płaczu. Złapałem go więc w talii i zamknąłem mu usta pocałunkiem.
- Co oni ci...
- Ciii... nic mi nie jest.- znów go cmoknąłem. B-joo osunął się na ziemię i zaczął płakać. W życiu chyba nie byłem świadkiem takiej histerii - Szkrabie...
- Przepraszam!- kucnąłem przy nim i podnosząc go z ziemi, mocno go w siebie wtuliłem.
- Uspokój się...
- Przepraszam... gdyby nie to, że jestem taką sirotą nie doszłoby do tego!
- Byungjoo to nie jest twoja wina.- głaskałem go po twarzy i co chwilę składałem pocałunki na jego czole, nosie i ustach - Odchodzimy stąd, rozumiesz?... poszukamy czegoś lepszego...
- Ale to nie jest takie proste...
- Wiem... ale damy sobie jakoś rade... musimy...- B-joo ściągnął z siebie koszulkę, którą bardzo ostrożnie wytarł krew lejącą się z mojej brwi. Uśmiechnąłem się lekko głaszcząc go po plecach. Wtedy też do garderoby wszedł Donghoon.
- A kogo ja tu widzę?- zaśmiał się drwiąco patrząc na moje zakrwawione nogi - Hmm... chyba troszkę przesadziliśmy, co?
- Odwal się.
- Nie bądź taki groźny...ah...i szykuj dupę na jutro... Szef wspomniał coś o wielkiej podwyżce dla ciebie.
- Niech wsadzi ją sobie w dupę... 
- Oj przestań... w sumie chętnie zerżnąłbym cię jeszcze raz.- czułem jak z uścisku wyrywa mi się Byungjoo - Oooo nasza sirota się obudziła.
- B-joo nie...- po moich słowach Donghoon runął na ziemię jak długi. Chłopak syknął i masując sobie pięść nachylił się ponownie nad mężczyzną.
- Nie masz prawa go dotykać, rozumiesz?!- po chwili Donghoon dostał porządnego kopniaka w brzuch. Otworzyłem szeroko oczy... nie poznałem w tym momencie mojego kochanego, wstydliwego... nazwijmy to chłopaka - Jeśli jeszcze raz go skrzywdzisz to cię zatłukę! 
- Byungjoo dość!- podbiegłem do niego i mocno go w siebie wtuliłem. Ten płakał i trząsł się jak wystraszony zwierzak. W sumie sam miałem ochotę zabić Donghoona po tym co zrobił B-joo, ale nie popadajmy w paranoję i nie zachowujmy się jak stado niewyżytych bydlaków. Wydaje mi się, że najlepszą opcją byłoby teraz zabranie chłopaka jak najdalej stąd. Ten dzień musi być dla niego wielkim przeżyciem, które zapamięta z pewnością do końca życia.

*

             Ciepły, jesienny wieczór. Wracałem właśnie z Sangjoo z zakupów. Dzień w dzień mała ciągnie mnie do sklepu po "coś słodkiego". Odkąd mieszkamy razem przytyło się jej przeze mnie trzy kilo co bardzo nie podoba się jej braciszkowi. Hm... może po kolei. Pięć miesięcy temu skończyłem z branżą porno. Nie pozwoliłem również wracać do niej Byungjoo... zresztą chłopak sam tego nie chciał. Po pierwszym filmie był na tyle przerażony, że w zasadzie do tej pory nie kochał się nawet ze mną, mimo że każdego dnia zapewnia mnie, że mnie kocha i ufa mi ponad wszystko. Wierzę mu...i wiem, że trzeba mu czasu, by przekonać się do powrotu do współżycia. W zasadzie taka przerwa dobrze nam zrobi. 
Jak już wcześniej wspomniałem, mieszkamy razem. Przeprowadziłem się do mieszkania Byungjoo. Nie chcieliśmy mieszać w życiu Sangjoo, stresować ją przeprowadzką, nowym miejscem zamieszkania itd. Poza tym mieszkanie to należało do zmarłych rodziców Byungjoo i Sangjoo... nie miałbym serca kazać im się stamtąd wynosić. Idąc dalej... jestem strasznie szczęśliwy będąc z B-joo i mogąc wychowywać jego siostrę. Mała nie do końca rozumie dlaczego mieszka z dwoma chłopakami, traktuje mnie jak wujka... w zasadzie staramy się zbytnio nie okazywać sobie przy niej uczuć. Rzadko kiedy całujemy się, przytulamy czy też mówimy do siebie w czuły sposób, kiedy Sangjoo jest w pobliżu. Stwierdziliśmy, że tak póki co będzie dla niej lepiej. Zapewne jak podrośnie sama domyśli się o co chodzi, ale jak narazie działamy na własnych zasadach, ukrywając się. Nie chcemy mieszać w jej życiu jeszcze bardziej. 
Jeśli chodzi o naukę czy pracę... Ja pracuję w dobrze prosperującym sklepie z ubraniami. Chodzę do pracy na godzinę 7, wychodzę około 15, odbieram Sangjoo ze szkoły i zajmuję się nią do wieczora. Byungjoo w tym czasie studiuje dziennie politologię, a po zajęciach dorabia pisząc dla gazet zajmujących się właśnie polityką. 
Jak widać radzimy sobie całkiem nieźle. Dopiero teraz dotarło do mnie, że życie to wielka pułapka, która za wszelką cenę chce nas uwikłać w swoje sidła. Jednak gdy będziemy wiedzieli czego chcemy od życia i będziemy mieć przy sobie osobę, która wesprze nas w tych najtrudniejszych decyzjach, to osiągniemy to czego pragniemy choćby się waliło i paliło. Weźcie sobie tą lekcję do serca. Życie nie raz będzie podkładało Wam kłody pod nogi, jednak jeśli zaciśniemy zęby i powiemy sobie, że damy radę, nic nie będzie dla nas niemożliwe. Ja również myślałem, że przez ciężką sytuację w domu do końca życia będę musiał zarabiać na siebie własnym ciałem... i to był mój największy błąd. Musiałem jedynie zrobić odważny i stanowczy krok w przód by przekonać samego siebie do tego, że jestem wartościowym człowiekiem i mogę robić w życiu coś więcej. Z drugiej jednak strony gdyby nie te wszystkie nieprzyjemności nie poznałbym osoby, dla której jestem w chwili obecnej poświęcić całe swoje życie. Czyli sami widzicie... nawet najpodlejsze i najbardziej dołujące sytuacje potrafią nieść za sobą coś dobrego. Mam jednak nadzieję, że Wy wpadniecie na swoje drugie połówki w przyjemnych okolicznościach. Uważajcie na siebie!~


~Koniec.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------