15 października 2015

Sungoh & Daeil ~cz.2 [Nowy współlokator]



                                 
                             Na drugi dzień z samego rana ruszyłem na uczelnie. Gdy wychodziłem Sungoh jeszcze spał... całe szczęście. Miałem nadzieję, że gdy wrócę do domu jego nie będzie lub dawno będzie już gnił w łóżku. Strasznie mnie wkurza i w głębi duszy liczę na to, że wkrótce się go pozbędę. Nie mogłem zamieszkać z jakąś dupeczką tylko... z tym czymś? Niech jeszcze zacznie sprowadzać do mieszkania jakiś swoich przydupasów to już całkowicie zwątpię w ludzkość. Nie zniósłbym jęków jakiś obcych kolesi... fu... aż mnie zemdliło na samą myśl. 
Zmęczony i pozbawiony jakichkolwiek chęci do życia usiadłem pod salą. Czekając na wykład myślałem o tym, co robi teraz mój nowy współlokator. W pewnym momencie usiadł obok mnie mój dobry kolega Kisu. 
- Jak tam żyjesz?
- Aaa...daj spokój.
- Hm... coś się stało?
- Mhm... mam od wczoraj współlokatora.
- Uuu... dla ciebie musi być to bardzo bolesne doświadczenie.- chłopak zachichotał, jednak po chwili zamilkł pod wpływem mojego spojrzenia.
- Byłem gotowy na to żeby dzielić z kimś mieszkanie, ale wiesz co? Okazało się, że koleś z którym mieszkam to pedał... do tego jest strasznie humorzasty i pyskaty.
- Hm... czyli taki jak ty.
- Aishh... 
- Wiesz co? To że jest gejem o niczym nie świadczy... nie powinieneś go skreślać. A jeśli chodzi o jego charakter... hm... ponoć ludziom z podobnymi charakterami trudno się razem żyje.
- No właśnie... czyli prędzej czy później dojdzie do mordu. 
- Nie przesadzaj... może nie będzie tak...
- Czekaj...- przerwałem koledze i gwałtownie podniosłem się z ławki. Albo zwariowałem albo mam wrażenie, że widziałem na końcu korytarza Sungho - Przepraszam...- zaczepiłem chłopaka, niepewnie dotykając jego ramienia. Gdy się odwrócił uśmiechnął się cwaniacko - Ty...
- Witam mojego kochanego współlokatora.
- Co ty tu robisz do cholery? Śledzisz mnie?
- Oszalałeś?... Będę studiować na tym samym kierunku co ty.- to jakiś żart? Ten dupek naprawdę zaczyna działać mi na nerwy. Widzę, że nie uwolnię się od niego nawet na chwilę. 
- Zrobiłeś to specjalnie...
- Po prostu chcę być blisko mojego współlokatora.- chłopak spojrzał na naszą grupę. Wszyscy byli zaciekawieni pojawieniem się nowej osoby więc większość oczu wbita była prosto na nas. Wtedy też Sungoh uśmiechnął się cwaniacko i spoglądając na mnie objął mnie w talii.
- Co ty robisz...- ten jedynie zachichotał i delikatnie mnie pocałował, co zniesmaczyło grupę do tego stopnia, że nie była w stanie już na nas patrzeć - Co ty odwalasz?!
- Ciii... nie krzycz tak. Nie lubisz takich gierek?
- Co ty.... kurwa...słuchaj... nie mam nic do twojego pedalstwa, ale mnie w nie nie mieszaj, jasne? Przez ciebie jestem stracony w oczach wszystkich znajomych...
- Hm.. myślisz, że nie zaakceptowaliby cię jako geja?
- Co ty pierdolisz?- wziąłem głęboki oddech i jeszcze raz spojrzałem na chłopaka - Nie jestem... i nie będę gejem, jasne?
- A... może chciałbyś jednak spróbować, hm?
- Dupek...- trąciłem chłopaka z bara i wyszedłem z budynku. Nie miałem ochoty na dzisiejsze zajęcia. Znam go dopiero dwa dni i jak dla mnie to stanowczo o dwa dni za dużo. Bałem się jedynie, że ten palant pójdzie za mną do domu i już całkowicie zapomnę o prywatności. Aishh... najgorsze jest to, że ciągle myślę o tym, co mi powiedział. "Może chciałbyś jednak spróbować?"... jezus nie... o czym ja cholera myślę? To jest takie obrzydliwe. W sumie... nie no... jest przystojny? Nie... on jest zbyt delikatny i...kobiecy? Hm.. jak facet może być kobiecy? Ale w sumie jego nie można nazwać mężczyzną. Może jest transem? W sumie ta opcja mi najbardziej odpowiada. 
               Po powrocie do domu zamknąłem się w pokoju. Najlepszą dla mnie opcją byłby teraz telefon do Byungho, ale jakoś straciłem ochotę na jakikolwiek kontakt z nim. Od tych dwóch pieprzonych dni nie mam ochoty na nic. Najchętniej wyrzuciłbym go z domu i może wtedy zacząłbym znów normalnie funkcjonować. 
Trzask drzwi.... tego obawiałem się najbardziej. Szybko podniosłem się z łóżka i już miałem zamknąć się na klucz, ale ten debil mnie wyprzedził. Bez pukania wszedł do mojego pokoju i lekko się uśmiechnął.
- Czemu zrezygnowałeś z zajęć?
- A daj mi spokój...
- Hm... przegiąłem?
- Pytasz czy twierdzisz?
- Oj Daeil Daeil...- chłopak usiadł obok mnie i jeżdżąc palcem po moim udzie przygryzał co chwilę wargę - Hm... powiesz mi w końcu za co mnie tak nie lubisz?
- Hmm... niech pomyślę.- odtrąciłem rękę Sungho i szybko wstałem - Może dlatego, że jesteś skończonym idiotą i strasznie mnie denerwujesz swoim zachowaniem.
- Co jest w nim nie tak?- współlokator podszedł do mnie i spojrzał mi w oczy.
- Udajesz czy naprawdę jesteś takim idiotą?- widzę, że ten tekst zadziałał na niego jak płachta na byka. Chłopak docisnął mnie do ściany przyjmując jednocześnie dość groźną minę. Widzę, że skończył się czas udawania niewinnego chłopczyka.... właśnie wrócił prawdziwy Sungoh. 
- Wypluj to...
- Na ciebie? Z miłą chęcią.- po chwili poczułem na przyrodzeniu kolano chłopaka. Jęknąłem i zaparłem się rękoma na jego klatce piersiowej, jednak ten pospiesznie złapał mnie za nadgarstki kierując je do dołu - Dlaczego musiał mi się trafić taki burak...
- Wkurwiasz mnie...
- Wiesz... teoretycznie nikt nie każe ci tu mieszkać.- Sungoh zbliżył do mnie swoją twarz. Czułem jego szybki i jednocześnie dość płytki oddech. Dobra... jestem facetem, ale muszę przyznać, że Sungoh ma niesamowitą urodę. Jest... zbyt idealny na chłopaka. Jego nieskazitelna i bardzo delikatna twarz idealnie komponowała się z wielkimi, czarnymi oczami, które pod wpływem naszej kłótni wyrażały ogromną wściekłość i chęć mordu na mojej osobie - I co teraz zrobisz?
- Hm...- ah ten cwaniacki uśmiech... co on kombinuje? - Wolałbyś nie wiedzieć co bym z tobą najchętniej zrobił.
- Niech zgadnę... Pewnie zaciągnął do łóżka i błagał żebym wszedł w tą twoją chudą dupę. Zapomnij pedale...
- Pierwsza część się zgadza.... ale zapamiętaj sobie, że to ja zawsze dominuję w łóżku.- parsknąłem śmiechem i oblizałem zalotnie wargi.
- Chciałbym to zobaczyć.
- Zobaczyć czy poczuć?
- Pozwalasz sobie na zbyt wiele.
- Być może, ale taki już jestem. Przywyknij do tego gnoju.- czułem jak się we mnie gotuje. Miałem ochotę pchnąć nim o ziemię i zatłuc jak śmiecia, ale jego kościste kolano naciskające na moje dość wyczulone miejsce mi to uniemożliwiało. 
- Kiedyś twoja pewność siebie cię zgubi.... puść mnie to sam się o tym przekonasz.
- Zapomnij...
- Czyżbyś się bał?
- Hm... uroczy jesteś.- Sungoh zbliżył się do mnie i delikatnie musnął moje usta czym wywołał u mnie dreszcz... sam nie wiem czy było to spowodowane podnieceniem czy raczej obrzydzeniem - Widzisz?... Wystarczy, że zrobię w twoim kierunku tak delikatny gest, a ty już wymiękasz.- wiedziałem, że to co mu teraz zaproponuję zrobię wbrew sobie, ale nie chciałem przegrać tej bitwy.
- Puść moją rękę...- chłopak uśmiechnął się, po czym zrobił to co mu nakazałem. Łapiąc go za podbródek przyciągnąłem go do siebie, po czym wessałem się wręcz w jego usta. Miałem nadzieję, że po tym incydencie odpuści i da mi wreszcie święty spokój. Ten jednak złapał mnie za twarz i oddawał pocałunki w dość agresywny sposób, co... tak, podobało mi się to. Wolałbym jednak mieć przy sobie tak zachłanną laskę, a nie chłopaka. Mimo... chyba wzajemnego pożądania, chwyciłem za drobne biodra kolegi i pchnąłem go w stronę łóżka - Wystarczy...
- Hm..- Sungoh oblizał wargi i lekko się uśmiechnął - Liczyłem raczej na coś więcej.
- Wypad z mojego pokoju.- znów ten cwaniacki uśmiech, zapowiadający coś niedobrego. Współlokator podszedł do mnie i delikatnie musnął moje ucho.
- Jak sobie pan życzy.- po tych słowach opuścił pokój, a ja zdenerwowany i jednocześnie ku mojemu ogromnemu zdziwieniu lekko podniecony tą sytuacją zamknąłem drzwi na klucz i opadłem na łóżko chcąc się jeszcze raz nad tym wszystkim zastanowić.

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------


13 października 2015

Sungoh & Daeil ~cz.1 [Nowy współlokator]


         
                 Od dłuższego czasu nie wiem co mam zrobić z tą sytuacją. W sumie mogłem liczyć się z tym, że mieszkanie w centrum Seoulu nie będzie należało do najtańszych. Jednak po wynajmie i regularnych opłatach nie sądziłbym, że cena ta wzrośnie i to niemalże dwukrotnie. Nie mam żadnego kolegi, który szarpnąłby się na mieszkanie w samym centrum. Poza tym mieszkanie w pojedynkę bardzo mi odpowiada. Nie muszę się z nikim, niczym dzielić, mogę robić co chcę i kiedy chcę, nie mam problemów z kuchnią, łazienką czy spaniem gdzie popadnie. Jeśli miałbym współlokatora wolność ta zostałaby bardzo ograniczona, a tego raczej bym nie chciał. Nie mam jednak wyjścia. Nie mam zamiaru rezygnować z tego mieszkania. Mam wszystko pod nosem, począwszy od uczelni, do stacji metra, sklepów i najlepszych knajp. Wystarczy jedynie podzielić się mieszkaniem z jakimś bogatym osłem i wszystkie przyjemności zostaną zachowane.
   Właśnie siedziałem w internecie i szukałem odpowiedniego współlokatora, kiedy do mieszkania wbiegł mój najlepszy przyjaciel Byungho.
- Widzę, że wchodzisz tutaj jak do siebie..- burknąłem nie odrywając oczu od laptopa. Chłopak usiadł przede mną na biurku i szeroko się uśmiechnął - Wyrwałeś jakąś dupę?
- Nie tym razem... mam dla ciebie współlokatora. 
- Oo...- zamknąłem komputer i spojrzałem na kolegę - No to słucham... kto to? Mam nadzieję, że jakaś fajna laska...hm...najlepiej Europejka.
- Chciałbyś... Pomyślałem, że mógłbyś przygarnąć do siebie mojego starego kolegę. Jak miał 10 lat wyjechał z rodzicami do Japonii i teraz chce przyjechać tutaj na studia. Co ty na to?
- Może coś więcej? 
- Jest rok od ciebie starszy, ale wygląda na 15 lat, ma na imię Sungoh..hm... nie wiem, co jeszcze chciałbyś o nim wiedzieć.
- Jaki jest? Poukładany i spokojny czy jakiś idiota? Woli porządek czy żyje w syfie...
- On? Cicha myszka, ciesząca się dosłownie ze wszystkiego, podporządkowująca się do zasad i zwyczajów danego otoczenia.... dostosuje się też do twojego porządku. 
- Spoko... kiedy ma tu przyjechać?
- O...- przyjaciel otworzył szeroko oczy - Nie sądziłem, że się zgodzisz.
- Nie mam wyjścia... jeśli nie znajdę nikogo do przyszłego miesiąca będę musiał się stąd wyprowadzić.- a jak już wcześniej wspominałem, wolałbym tego uniknąć. Jeszcze tego samego dnia bardzo dużo myślałem o Sungoh'u i o tym jaki jest i jak będzie nam się mieszkać. Miałem nadzieję, że będzie na tyle spokojny i przestraszony, że całymi dniami będzie przesiadywał w pokoju, który mu wyznaczę. Krew by mnie zalała, jakbym zobaczył go plątającego się po mieszkaniu. Nienawidzę wręcz jak ktoś kręci się po moim terenie lub dotyka moich rzeczy. Oby ten koleś taki nie był. Byungho za niego ręczył, a że bezgranicznie mu wierzę, wierzę też w to, że ten cały Sungoh będzie w porządku. Po kilku dniach od poznania informacji o moim przyszłym wpółlokatorze, rzuciłem się w wir nauki i imprez i całkowicie o tym zapomniałem. W niedzielne popołudnie leżąc na kanapie i lecząc sobotniego kaca ktoś w bestialski sposób zerwał mnie na równe nogi, dzwoniąc kilkakrotnie do drzwi.
- Co jest kuźwa...- przeciągnąłem się leniwie i podszedłem do drzwi. W progu stał uśmiechnięty chłopak z masą walizek - Em... zgubiłeś się?
- Hm..- chłopak spojrzał na numer drzwi i na telefon - Siedem...czyli dobrze trafiłem. Jestem Sungoh.
- Sun... ahh no tak... wejdź.- hm... uroczy chłopiec, nie powiem. Byungho miał racje. Wygląda na góra 15 lat, a jest starszy ode mnie. Może być zabawnie - Zaraz pokażę ci twój pokój.
- Dobrze.- chłopak rozejrzał się po mieszkaniu i szeroko się uśmiechnął - Niezłe to mieszkanko.
- Wiem...- otworzyłem drzwi do pokoju... a raczej do klitki jaką przeznaczyłem dla mojego nowego współlokatora - To twój pokój... mam nadzieję, że Byungho powiedział ci o zasadach panujących w tym domu.
- Oczywiście... postaram się do wszystkiego dostosować.- i to mi się podoba. Uśmiechnąłem się cwaniacko, po czym wrzuciłem walizki chłopaka do jego sypialni. Następnie wróciłem do salonu i ułożyłem się wygodnie na kanapie - Em... nie pomożesz mi z walizkami?
- To znaczy?
- No... rozpakować je.
- Jesteś dużym chłopcem... poradzisz sobie.- chłopak westchnął, po czym zniknął za drzwiami pokoju. Zrezygnowany sięgnąłem po telefon i napisałem do przyjaciela.
<- Kto to kurwa jest?
-> Nie podoba Ci się?
<- Jestem hetero...
-> W sensie, że no... będzie złym współlokatorem?
<- Błagam... to jakiś pedał i maminsynek.
-> Ile go znasz? 5 minut? Daj mu czas człowieku.
Jęknąłem i rzuciłem telefonem na szklany stolik. Przez tego gnojka... starszego ode mnie, ale jednak gnojka czuję się źle we własnym mieszkaniu. Nawet... nawet piernąć nie mogę żeby się przypadkiem nie oburzył.
- Jestem głodny...- wrzasnąłem i dość boleśnie spadłem z kanapy.
- Zwariowałeś?! Nie strasz mnie tak!
- Ups... musisz mieć coś na sumieniu.- ups? Chyba mu zaraz walnę. Pospiesznie podniosłem się z ziemi i spojrzałem na chłopaka.
- Kuchnia jest tam...- warknąłem wskazując na drzwi - Zrób se coś jeść...
- Ale jesteś nieprzyjemny.
- Musisz się do tego przyzwyczaić.- jest tu od 10 minut, a już doprowadza mnie do szału. Mam przeczucie, że to wcale nie jest taki spokojny i poukładany chłopak. Za maską cichego i słodkiego chłoptasia musi kryć się kawał cwaniaka. Uderzyłem go z bara i wściekły ruszyłem do pokoju.
- Widzę, że nie będzie nam łatwo.
- Jeśli będziesz stosował się do zasad, to może jakoś wytrzymamy. 
- Na to liczę.- chłopak uniósł brew i lekko się uśmiechnął. Prychnąłem i czym prędzej uciekłem do swojego pokoju mocno trzaskając drzwiami. Mam dość. Nienawidzę jak ktoś plącze się po moim terenie i odbiera mi moją osobistą wolność. To takie wkurzające.

*

             Dochodziła 23. Wziąłem prysznic i opatulony samym ręcznikiem wyszedłem z łazienki. Sungoh siedział w salonie przed telewizorem. Gdy mnie zobaczył przygryzł wargi i złapał za materiał mocno za niego szarpiąc. Stałem teraz przed nim tak jak mnie Pan Bóg stworzył jednak mimo tego, że w środku cały chodziłem nie chciałem pokazywać tego chłopakowi. W sumie nie miałem się czego wstydzić.
- Mam nadzieję, że dobrze się bawisz.- sięgnąłem po ręcznik i narzuciłem go na twarz chłopaka. 
- Hm... myślałem, że twoja reakcja będzie inna.
- Chcesz mnie na siłę sprowokować? Nie radzę...
- W zasadzie wyglądasz na takiego bad boy'a. 
- Jestem nim... dlatego lepiej ze mną nie zadzierać.- Sungoh westchnął i podszedł do mnie patrząc mi głęboko w oczy - Z tego co widzę ty też nie należysz do grzecznych chłopców.
- Mhm... ta chłopięca buźka potrafi zmylić, co?
- Rozumiem, że będzie między nami wojna...- sięgnąłem po ogromną koszulkę leżącą na oparciu fotela i pospiesznie ją nałożyłem.
- Jestem tu w końcu po to żeby utrudnić ci życie. 
- Nie wkurwiaj mnie...- chłopak uśmiechnął się pod nosem, po czym przejechał zimną dłonią po moim nagim biodrze - Skończ!
- Nie denerwuj się tak... złość piękności szkodzi. 
- Dupek...- odepchnąłem chłopaka i szybko zniknąłem za drzwiami pokoju. Co on sobie do cholery wyobraża? Jest tu jeden dzień, a panoszy się jakby był niewiadomo kim. Ponownie sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem do Byungho.
- No witam... i jak wam się układa?
- Jutro ma go tu nie być...
- Słucham? Jest aż tak źle?
- Okłamałeś mnie... mówiłeś, że to spokojny chłopak...
- Hm... jakbym ci powiedział jaki jest naprawdę, na pewno byś go nie przyjął.
- Jak mogłeś?! 
- Uspokój się... oboje macie podobne charakterki... jakoś musicie ze sobą wytrzymać. 
- Jeszcze mi powiedz, że jest gejem to już całkiem zwątpię...- chłopak milczał. Warknąłem i rozłączając się, rzuciłem telefonem na łóżko. Czyli przede mną długie miesiące a nawet lata mieszkania pod jednym dachem z humorzastym i do tego pyskatym gejem. Świetnie...


~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------




12 października 2015

Sunggyu & Sungjong~cz.4 [Pragnę jedynie akceptacji- Koniec]



                   Nasza światowa trasa koncertowa została odwołana... znowu przeze mnie. Cieszę się chociaż, że chłopaki zrozumieli powodów odwołania. W sumie mówiłem im żeby nie zawodzili fanów i występowali beze mnie. Fanom wcisnęłoby się bajeczkę o tym, że jestem chory, kontuzjowany czy coś, ale manager stwierdził, że dla wszystkich będzie lepiej jak wrócimy do Seoulu i zrobimy sobie przerwę. Słowo managera słowem świętym. Od dwóch dni jesteśmy w Korei. Wolę to niż przebywanie w Europie, z którą mam masę nieprzyjemnych wspomnień. 
- Co robisz?- ludu.... odkąd doprowadziłem do śmierci Hyunsanga wszyscy trzęsą się nade mną jakbym był malutkim dzieckiem. Prawda jednak jest taka, że zasłużyłem sobie na takie cierpienie i to nie nade mną powinni się tak użalać. 
- Myślę nad tym jak ze sobą skończyć.- odwróciłem się w stronę managera i posłałem mu delikatny uśmiech.
- Przestaniesz w końcu gadać głupoty?- mężczyzna usiadł obok mnie i głęboko westchnął - Jak się czujesz?
- Nie rozumiem dlaczego nagle wszyscy zaczęli się mną tak interesować. Dajcie mi w końcu spokój... zasłużyłem sobie na to...
- Sunggyu z nami rozmawiał...- że co? Spojrzałem zdziwiony na managera, jednak ten nie spoglądając w moją stronę kontynuował myśl - Ma straszne wyrzuty sumienia po tym co ci powiedział...hm... twierdzi też, że zawiódł jako lider i stara się wiesz... nastawić jakoś chłopaków ku temu żeby ci z tym pomóc.
- Z czym? Z moją chorobą psychiczną? Ponoć bycie pedałem to choroba.
- Sungjong do cholery...to... to nie wybiera. Czujesz się gejem... okej, dla nas jako rodziny nie powinno to być problemem. Wiem, że musi być to ciężkie i właśnie po to masz nas... żebyśmy cię wspierali... a wiem, że do tej pory jedynie ci to utrudnialiśmy.- zachciało mi się płakać. Nie sądziłem, że kiedykolwiek usłyszę od managera takie słowa. Odwróciłem głowę w stronę okna i wziąłem głęboki oddech - Jeśli chcesz płakać to śmiało.... to nie wstyd.
- Nie dość, że gej to jeszcze ciota...- wtuliłem się w mężczyznę i zacisnąłem kurczowo powieki, spod których po chwili wypłynęły łzy.
- Bardzo cię to męczy, hm?...nie rozumiem tylko dlaczego.
- Chcę być normalny jak reszta... 
- Kiedy w końcu do ciebie dotrze, że jesteś normalnym człowiekiem, a to czy wolisz dziewczyny czy chłopców nie ma tak naprawdę znaczenia... to nie orientacja decyduje o wartości człowieka.- mężczyzna uniósł mój podbródek i spojrzał mi w oczy szepcząc - A co z Sunggyu?- czułem jak na mojej twarzy wyskakuje rumieniec. 
- Nic... nic z tego przecież nie będzie.
- Dlaczego poddajesz się bez walki?
- A po co mam walczyć o coś co na wstępie jest oczywistą przegraną?
- Nie rozumiem cię Sungjongie... pamiętaj, że choćby nie wiem co się działo, zawsze należy walczyć o swoje.- po tych słowach usłyszałem trzaśniecię drzwi. Manager uniósł lekko brwi i westchnął - Ktoś chyba nas podsłuchiwał.- zerwałem się na równe nogi i wyszedłem z pokoju. Moja sypialnia wybiegała wprost na ogromną kuchnię połączoną z salonem. Przy blacie kuchennym tyłem do mnie stał Gyu. Podszedłem do niego niepewnie i delikatnie pogłaskałem go po plecach.
- Chciałeś o czymś porozmawiać Hyung?
- To już jest nieistotne. 
- Czemu?- chłopak odwrócił się gwałtownie i złapał mnie mocno za nadgarstek.
- Aish to boli... co ty wyprawiasz?- po tym geście zaciągnął mnie do swojego pokoju i trzasnął drzwiami - Sunggyu...
- Staram się ci pomóc... zrozumieć cię... nie wiem do cholery... wesprzeć jakoś.... a ty...- chłopak westchnął i spojrzał w okno - Co cię łączy z managerem?- to pytanie zwaliło mnie z nóg. Otworzyłem szeroko oczy i zrobiłem krok w stronę lidera.
- N... nic... tylko rozmawialiśmy...
- Nie kłam... widziałem przecież co robiliście...
- A co mieliśmy robić?... Chciałem zauważyć, że on jako jedyny od samego początku mnie wspierał. Wy dopiero się tym zainteresowaliście jak zabiłem Hyunsanga...- Sunggyu postawił mnie pod ścianą głęboko oddychając. Zawsze był nerwowy, ale ostatnio przechodził sam siebie - Hyung przestań...
- Co mam do cholery jeszcze zrobić, hm? Nie wiem już jak mam ci pomagać i jak z tobą rozmawiać... Zawsze i tak na pierwszym miejscu będzie stał u ciebie manager...
- O co ci chodzi?
- Tak bardzo się w tym pogubiłeś, że już sam nie wiesz kogo chcesz...
- Sunggyu do cholery... powiesz mi o co ci chodzi?- bałem się... w tym momencie się go bałem. Jego oczy wyrażały wielką wściekłość... chyba jeszcze nigdy nie widziałem go w takim stanie.
- Pieprzy cię?- o nie... w tym momencie przegiął.
- O czym ty kurwa mówisz?! Co ty myślisz, że kim ja jestem?!... Zabawką, którą może każdy przelecieć?! 
- Zapytałem o coś, to mi odpowiedz!
- On mnie wspiera i jako jedyny rozumie!- czułem jak do oczu napływają mi łzy... jak już mówiłem, nienawidzę się z nim kłócić - Jak można być takim bydlakiem jak ty?!- Gyu złapał mnie za nadgarstki i mocno je trzymając umiejscowił je na ścianie tuż nad moją głową. Jego twarz w tym momencie znajdowała się dosłownie kilka milimetrów od mojej. Nie mogłem tego znieść. Moje oczy uciekły w bok i zatrzymały się na łóżku lidera.
- Popatrz na mnie...
- Czego ty ode mnie chcesz?!- w tym momencie poczułem wargi Sunggyu, które w bardzo zachłanny sposób przywarły do moich. Jego dłonie powoli puszczały moje. Zarzuciłem je na rozgrzany kark chłopaka, jednak mimo pożądania nie chciałem mu się oddać bez walki - Co ty wyprawiasz...- lider ściągnął ze mnie sweter i rzucił go w kąt pokoju. Jego chłodne dłonie objęły moją szczupłą talię, a usta błądziły po szyi i klatce piersiowej - Hyung...- Gyu spojrzał na mnie pytająco. Nie potrafię opisać tego co czułem w tej chwili. Jednocześnie było mi cholernie dobrze, a z drugiej strony odczuwałem strach i pewne hamulce. Zupełnie inaczej wyobrażałem sobie seks z Sunggyu - N.. nie chcę tego...
- Co?- złapałem twarz chłopaka w obie ręce i zbliżyłem się do niego ciężko oddychając.
- Nie tak to sobie wyobrażałem Hyung...
- Sungjong...
- Traktujesz mnie przedmiotowo jak moi poprzedni partnerzy...- pocałowałem delikatnie jego drżące wargi i spuściłem wzrok starając się powstrzymać od płaczu - Chciałem żeby z tobą było inaczej...
- Sungjong...- chłopak sięgnął po swoją koszulkę leżącą na krześle i jednym sprawnym ruchem narzucił ją na moje drobne ciało - Ja.... ja nie wiem co się ze mną dzieje... - westchnąłem i wtuliłem się w lidera.
- Nie chcę być znowu zabawką na jedną noc...- chłopak uniósł lekko mój podbródek i spojrzał mi w oczy.
- Przepraszam...- nie wiem co mam robić... nie wiem co teraz czuję... Kocham go mimo tego jak mnie traktuje, pragnę go jak nikogo innego... teraz jednak dopiero widzę, że nasz ewentualny związek nie należałby do najprostszych.
- Hyung... ja już nic nie rozumiem...- po moich policzkach popłynęły łzy. Sunggyu zaprowadził mnie na łóżko i delikatnie mnie na nim położył. Następnie położył się obok mnie i kilkoma pocałunkami sprawił, że nie było po nich ani śladu - Czemu nasza relacja musi być tak skomplikowana?... Dlaczego uw...
- Sungjong...
- Daj mi dokończyć...- wziąłem głęboki oddech i ponownie spojrzałem na idealną twarz chłopaka - Czemu uważasz, że daje się każdemu ot tak?... Naprawdę masz mnie za.. nie wiem... jakąś nieszanującą się dziwkę?... Za każdym razem jak szedłem z kimś do łóżka chciałem... chciałem przez chwilę poczuć się dla kogoś ważny... poczuć bliskość drugiej osoby... Powiedzieć ci coś jeszcze?- widziałem jak oczy Gyu zachodzą łzami - Kocham cię od ponad czterech lat... i wybacz mi Hyung, ale już tego nie zmienię...- lider pogłaskał mnie delikatnie po policzku, po czym ponownie przywarł do moich ust. Tym razem jednak lekko i z ogromnym wyczuciem - Hyung...
- Słucham...
- Po co to robisz?
- Nie rozumiem.- usiadłem i spojrzałem z góry na chłopaka. Ten głaskał mnie po ramieniu i wpatrywał się we mnie uważnie.
- Nie jesteś gejem...- Sunggyu złapał mnie za biodra i posadził na sobie okrakiem.
- Wiesz co? Moim zdaniem najważniejsze jest to jak czujemy się przy danej osobie...a to czy ona jest chłopakiem czy laską nie powinno mieć najmniejszego znaczenia.- otworzyłem szeroko oczy i nachyliłem się do chłopaka.
- To znaczy, że...- lider uśmiechnął się i znów połączył nasze usta w namiętnym pocałunku. Tym razem nie chciałem już tego przerywać. Hm.. powiem nawet szczerze, że bardzo cieszyło mnie to, że jestem na górze. W końcu mogłem pokazać temu staruszkowi kto tu rządzi. Dziwna sytuacja, prawda? Tu się kłócimy, zaraz godzimy, później Gyu zarzuca mi, że się ze wszystkimi puszczam, potem stwierdza, że się dobrze przy mnie czuje, co za tym idzie, może z czasem i on mnie pokocha... nie wiem... ale ta relacja jest bardzo... bardzo dziwna.
- Wolałbym żebyś był na dole chudzielcu.
- Zapomnij.- uśmiechnąłem się cwaniacko i trzymając chłopaka za włosy delikatnie podgryzałem jego szyję. Tyle czasu czekałem na ten moment i na to, by usłyszeć jego jęki. Sunggyu błądził rękoma po moich pośladkach i plecach. Ponownie zdjął ze mnie koszulkę i rzucił ją obok łóżka. Nie chciałem być gorszy... w końcu ja tu jestem seme. Rozdarłem podkoszulek chłopaka i patrząc na jego twarz błądziłem językiem po jego czułych punktach. Gyu jęknął i złapał mnie za włosy. Nie ma tak dobrze... odtrąciłem jego rękę i wyprostowałem się podgryzając zalotnie wargi.
- Chyba nie chcesz dominować.
- Niby dlaczego?- usiadłem za chłopakiem i rozpiąłem mu spodnie. Twarz lidera zalała się rumieńcem... nie sądziłem, że ten widok może być tak uroczy.
- No... jestem starszy.
- To nie ma znaczenia.- po tych słowach zanurkowałem między nogami lidera. Czułem jego wyginające się ciało, które dosłownie doprowadzało mnie do szaleństwa. Jednak jak już wcześniej powiedziałem, chciałem by ten stosunek był inny... jedyny w swoim rodzaju. Po doprowadzeniu chłopaka do orgazmu podniosłem się i oblizałem wargi. Oczy Gyu zaszły lekką mgłą... aish, jak ja uwielbiam ten widok. Patrząc na jego unoszącą się bardzo gwałtownie klatkę piersiową rozebrałem się i położyłem się na chłopaku. Sunggyu zatopił palce w moich włosach i delikatnie mnie pocałował. Uśmiechnąłem się lekko i pogłaskałem go po policzku - I co Hyung?
- Wygrałeś gnojku.- zachichotałem i całując go po twarzy delikatnie włożyłem w niego palce. Hyung zadrżał i zagryzł wargi.
- Mam przestać?
- Sungjongie...
- Hm?
- Zaraz znowu się pokłócimy o to, który ma dominować.
- Hm... tym razem ja.
- Aishh... nie godzę się na to.- uniosłem brew idealnie trafiając w czuły punkt chłopaka. Gyu złapał mnie za ramiona i wrzasnął - Kurwa, nienawidzę cię...
- Wiem Hyung.- miałem już dość tej gry wstępnej. Usiadłem za chłopakiem i delikatnie w niego wszedłem. Chyba od dawna nie było mi tak dobrze jak teraz. Gdy w końcu poczułem jak ciało 26-latka się rozluźnia, nachyliłem się do niego i zacząłem całą zabawę. Po pewnym czasie zbliżyłem do niego swoje usta. Widziałem jak bardzo chce mnie teraz pocałować... zawsze tak jest. Postanowiłem jednak troszkę go podenerwować. Co chwilę udawałem, że to już ten moment kiedy nasze języki znów razem zawirują, jednak gdy przychodziło co do czego wycofywałem się przez co obrywałem od chłopaka po nagim tyłku - Dobrze ci?- zapytałem podgryzając jego ucho.
- Za dobrze..
- Hm... daj mi jeszcze minutkę.- wyprostowałem się i chwyciłem za członka lidera. Chłopak zasłonił twarz poduszką i krzycząc doszedł mi na rękę. Sam widok doprowadził mnie do ostateczności. Opadłem na jego rozgrzane ciało. Czułem się dziwnie... to wciąż nie było to o czym marzyłem. Chyba nadal nie potrafię pozbyć się przybranej wcześniej maski. Jak wyobrażałem sobie stosunek z Sunggyu? Hm... wieczór, my sami w dormie, wszystko miało toczyć się bardzo powoli, spokojnie, delikatnie... znowu musiałem wszystko spieprzyć. Drugiej już takiej okazji nie będzie.
- Nie masz w sobie za grosz wyczucia gnojku.- powiedział Gyu głaszcząc mnie po plecach.
- Przepraszam Hyung...- szepnąłem i wtuliłem się w jego klatkę piersiową.
Czego pragnę? Związku... szczerego, prawdziwego, nie opierającego się tylko i wyłącznie na seksie związku. Relacji dwojga kochających się bezgranicznie osób, a czuję, że ja i Gyu.... nie... to nie wypali... po tym wszystkim mam przeczucie, że będzie nas łączyło tylko i wyłącznie łóżko. Wysnute wnioski? Nawet mimo szczerych rozmów, płaczu, życiowych potyczek i problemów... i tak będę zabawką w rękach innych ludzi. Sunggyu miał racje... życie się na mnie zemściło.


~Koniec.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------


10 października 2015

Sunggyu & Sungjong~cz.3 [Pragnę jedynie akceptacji]



                         Nie chciałem uczestniczyć w dzisiejszym koncercie. Siedziałem w łazience już dobre dwie godziny i wcale nie paliło mi się do wyjścia. 
- Nie wiem co się z nim dzieje, ale ja tak tego nie zostawię...- Sunggyu? Zaciekawiony usiadłem bliżej drzwi. Słyszałem mojego cudownego lidera, ale nie wiedziałem kim jest osoba, z którą rozmawia.
- Nie oszukujmy się, ale ja mam z nim najlepszy kontakt... ja z nim pogadam.- ah tak... manager. Po tych słowach usłyszałem pukanie do drzwi - Sungjong, wszystko okej?
- Daj mi spokój...
- Dam jak ze mną porozmawiasz. 
- Odwal się...
- Wyrażaj się Sungjong!- a więc pod drzwiami stał również Gyu. Nienawidzę jak podnosi na mnie głos. Nie sądziłem, że kłótnie z osobami, na których nam zależy tak bardzo bolą. 
- Nie krzycz na niego... idź lepiej zobacz co z chłopakami.- po chwili mężczyzna usiadł pod drzwiami i głośno westchnął - No młody.... jesteśmy sami... teraz ze mną porozmawiasz?
- Niby o czym?
- Nie wiem... może o tym co cię tak bardzo gnębi i boli... i o tym co tu się dzisiaj stało.
- A co się miało stać?- mężczyzna westchnął ponownie i lekko zapukał do drzwi.
- Otwórz... proszę cię.- prędzej czy później musiałbym to zrobić... niech mu będzie. Wstałem dość powoli i otworzyłem. Pan Kim wszedł do środka i ponownie je zamknął, po czym usiadł obok wanny - Co to był za chłopak, hm?
- Niech pan da sobie spokój... nie mam ochoty o tym rozmawiać...- osunąłem się na ziemię, po czym schowałem twarz w nogach.
- Widzę, że ktoś tu płakał... czyli masz jakieś tam uczucia, mam rację?
- Nie...
- Ojjj dzieciaku.- manager przysunął się bliżej mnie i objął mnie ramieniem - Hm... bycie gejem naprawdę cię tak męczy?- poczułem dziwny ucisk w gardle. Miałem ochotę wybuchnąć płaczem, ale coś w środku mówiło mi, że nie mogę pęknąć i pokazać tego jaki rzeczywiście jestem. Nie mogąc nic powiedzieć, pokręciłem jedynie przecząco głową - Wiem, że nie jest ci łatwo... Sungjong...- mężczyzna skierował moją głowę w swoją stronę - Wiem o tym co stało się jak byłeś trainee... to właśnie wpłynęło na to jaki teraz jesteś?
- Nie rozumiem o co panu chodzi...
- Nie chcę prawić ci kazań... powiem ci tylko tyle, że wiem jak musiałeś się wtedy czuć. To co dzisiaj zrobiłeś temu chłopakowi w niczym nie odbiega od tego co stało się siedem lat temu... w tym momencie zachowałeś się tak samo bestialsko...- nie wytrzymałem. Wstałem pospiesznie i ruszyłem w stronę drzwi - Sungjong, nie skończyłem jeszcze.- mam to w dupie. Wychodząc trzasnąłem drzwiami i poszedłem do pokoju, by się przebrać. Jakby nie patrzeć musiałem znów przykleić sobie uśmiech na twarz i udawać, że wszystko jest w porządku. Takiego właśnie chcą mnie widzieć fani. To jest właśnie kolejna, myślę że ciekawa rzecz. W tym jednym, drobnym ciele znajdują się trzy różne osoby. Osoba numer jeden... bożyszcze nastolatek...i nastolatków, mniejsza z tym. Osoba publiczna, która musi całe życie udawać, że jest szczęśliwa, że podróżowanie po całym świecie, dawanie koncertów i brak snu to właśnie to co kocha i co sprawia jej przyjemność. Osoba numer dwa... czyli chłopak jakim jestem przy zespole. Oschły dupek niedopuszczający do siebie nikogo...bo po co? No i osoba z numerem trzecim... czyli prawdziwy ja. Zakompleksiony do granic możliwości chłopak, niemogący pogodzić się z tym, że jest gejem. Tak, jest to ciężkie. Jeszcze rok temu myślałem, że to nic takiego... że jak powiem o tym chłopakom to mi pomogą... mhm. Wszyscy się ode mnie odwrócili. Jedynie manager próbuje jakoś ze mną rozmawiać, ale niezbyt mu to wychodzi. Hm... jakby nie patrzeć przywykłem już do tego i nie... nie użalam się nad sobą. Na upartego mógłbym na stałe przywdziać maskę twardziela i niczym się nie przejmować. 

*

               Znów błysk świateł... piski fanek... ten sam wstęp... rutyna, z którą za cholerę nie mogę się pogodzić. Nudzi mnie już to. Z początku to było niesamowite. Jesteś na scenie, ludzie krzyczą na twój widok, za tobą rozchodzą się basy rozsadzające ci klatkę piersiową... coś niesamowitego, hm? A teraz? Myśl "oby odbębnić swoje i wrócić do hotelu". Przyszła pora na "Together". W pewnym momencie dziewczyna stojąca w pierwszym rzędzie rzuciła baner pod nogi Sunggyu. Ten schylił się po niego i lekko się uśmiechnął. Zalana łzami fanka krzyknęła, że ma nam coś do powiedzenia. Zwykle nie robimy takich rzeczy podczas koncertów, jednak Gyu zrobił wyjątek i podał jej mikrofon. 
- Dzisiaj w nocy... pod klubem... poznałam chłopaka. Wiem, że bardzo się cieszył, że usłyszy Infinite na żywo...- widać było, że strumień łez nie pozwala jej dokończyć myśli. Wtedy też dziewczyna stojąca obok niej wzięła mikrofon i spojrzała na fanów.
- Dzisiaj po południu popełnił samobójstwo...- po tych słowach przeniosła oczy na nas - Możemy zaśpiewać "Together" właśnie dla niego?- czułem jak grunt osuwa mi się pod nogami. Widziałem jedynie chłodne spojrzenie Gyu i ogromne zdziwienie reszty zespołu. Sunggyu jednak jako lider starał się zachować zimną krew... przekazał wyrazy współczucia i zadedykował tą piosenkę właśnie dla niego. Gdy nadeszła moja partia nie byłem w stanie wydusić z siebie nawet słowa. Wpatrywałem się ślepo w jeden punkt znajdujący się przede mną. Znów czułem ogromną gulę uciskającą moje gardło. Woohyun nie chcąc zaprzepaścić występu zaśpiewał moją partię. Ja natomiast bez słowa wyjaśnienia opuściłem scenę rzucając się prosto w ramiona managera. [włączamy]
- Sungjongie, uspokój się...- nie mogłem nic powiedzieć. Trząsłem się jak przestraszone zwierze. Po piosence chłopcy zeszli ze sceny... czułem co się teraz stanie...
- Jesteś z siebie zadowolony?!- Sunggyu wyrwał mnie z ramion managera i pchnął mnie na ścianę - To wszystko twoja wina! Widzisz do czego doprowadziło to twoje pedalstwo?! 
- Sunggyu opanuj się.- Hoya chcąc uspokoić lidera, podszedł do niego i złapał go za rękę, jednak ten wyrwał się i wymierzył ją w moją stronę. Przestraszony osunąłem się po ścianie i skuliłem się chcąc uniknąć uderzenia - Sunggyu!- chłopak wziął kilka głębokich wdechów, po czym nade mną stanął.
- Masz na sumieniu 15-latka... nie żyje przez ciebie. Przez to, że nie mogłeś pohamować swojego zboczenia dupku...
- Gyu wystarczy...- pierwszy raz w mojej obronie stanął sam Dongwoo... jednak nie chciałem tego. Sunggyu ma racje. To ja powinienem zdechnąć, a nie Hyunsang. Nie patrząc na chłopaków podniosłem się i chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę wyjścia. Kim ja do cholery jestem? Dlaczego udaję kogoś, kim tak naprawdę nie jestem? Czy maska skończonego gnoja ma być czymś w rodzaju ochrony przed światem i docinkami ze strony reszty normalnych ludzi? 
     Po powrocie do hotelu, narzuciłem na siebie koc i usiadłem na tarasie. Musiałem pomyśleć nad sobą, Hyunsangiem i tym co będzie dalej ze mną i moją pozycją w zespole. 
- Mogę..?- przestraszony odwróciłem się w stronę dobiegającego głosu. W drzwiach balkonowych stał Gyu, z parującym kubkiem w rękach. Ponownie wbiłem wzrok w Paryż. Chłopak usiadł obok mnie i postawił na stoliku przede mną gorącą herbatę - Sungjong...
- Przepraszam...- szept... to wszystko co byłem w stanie z siebie wydusić. Gyu spojrzał na mnie zdziwiony, po czym okrył mnie dodatkowo swoją bluzą.
- Sungjong, posłuchaj mnie... ja...- nie wiedział jak ma się zabrać do tej rozmowy...to było widoczne i to bardzo wyraźnie - Nie chciałem cię urazić... Nie wiem co mi się stało po koncercie. Po prostu... jestem w szoku... ta dziewczyna wyskoczyła z tym tak nagle... 
- Wystarczy...- sięgnąłem po herbatę... sam nie wiem po co, gdyż nie upiłem z niej nawet najmniejszego łyka. 
- Wiem, że czujesz się z tym na pewno okropnie...
- Wystarczy już...- spojrzałem na chłopaka i chwilowo zmrużyłem powieki, spod których wypłynęły łzy... pierwszy raz na oczach Gyu - Hyung... co ja zrobiłem...- byłem naprawdę przerażony. Skuliłem się i zacząłem płakać. 
- Sungjong...- lider usiadł bliżej mnie i mocno mnie przytulił.
- Masz racje... jestem bezdusznym chujem... to ja powinienem za to zdechnąć!... Co ja zrobiłem?! 
- Ciii, uspokój się.... to nie jest twoja wina...
- Kilka godzin temu mówiłeś coś innego! 
- Sungjongie...
- Nienawidzę się za to!- chłopak złapał moją twarz w ręce i delikatnie mnie pocałował. Nie wiem skąd wie, że to zawsze na mnie działa uspokajająco. Po tym geście ja się zamknąłem, a Gyu pojąc mnie herbatą starał się coś ze mnie wyciągnąć. W tym momencie nawet nie dotarło do mnie, że pocałowała mnie osoba, którą kocham od dobrych czterech lat.
- Możemy spokojnie porozmawiać? 
- Tak...
- Mam zacząć?- pokręciłem przecząco głową i ponownie spojrzałem na cudownie oświetlony Paryż.
- Pamiętasz ten dzień, w którym przyznałem się wam, że jestem gejem?... Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego ile kosztowało mnie to nerwów i stresu... hm... a wiesz co mnie w tym wszystkim najbardziej boli? Byłem pewien, że mnie zaakceptujecie... że nic się między nami nie zmieni, a wy? Wyśmialiście mnie i zostawiliście samemu sobie. Nie zauważyłeś, że to właśnie od tamtego czasu jestem bezdusznym dupkiem? Przybrałem... coś w rodzaju maski... chciałem żeby chroniła mnie przed takimi ludźmi jak wy...  Ta sytuacja z Hyunsangiem...- tu poczułem jak łamie mi się głos, jednak mimo to starałem się dokończyć wypowiedź - Nie wiem czemu to zrobiłem... nawet nie wiesz jak bardzo tego żałuję. Zabiłem człowieka z własnej głupoty... i przez to, że jestem tym pieprzonym pedałem...- wziąłem głębszy oddech i wytarłem oczy, które po chwili przeniosłem na lidera - Nie zmienię już tego Hyung... przepraszam...- zatkało go... może to i lepiej. Powiedziałem to, co pragnąłem wygarnąć mu od dawna...i czuję się z tym troszkę lepiej. Nie potrzebuję jego współczucia i tłumaczeń. Niech zostanie to, co jest teraz... cisza... cudowna, błoga cisza, wśród której nadal mogłem myśleć nad swoim życiem i dennym zachowaniem...

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------